تبلیغات

نوار بهداشتی

امتیاز موضوع:
  • 9 رای - 2.56 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
اسمبل کردن (سرهم بندی) قطعات کامپیوتر
#1
احتياط ها:

قبل از اينکه شروع به نصب اجزا در داخل کيس کنيم، ما احتياج به آشنا شدن با تعدادی احتياطات پايه ای در رابطه با استفاده از تجهيزات داريم.
چيپ ها، پين ها و اتصالات روی قسمتهای مختلف کامپيوتر، ظريف و حساس هستند و بد به کاربردن آنها می تواند نتايج تاسف باری داشته باشد. هميشه بايد سعی کنيم که کارتها و ساير بردها را با گرفتن از لبه هايشان جابجا کنيم و مورد استفاده قرار دهيم. نبايد اتصالات فلزی طلارنگ روی چيپ های حافظه و کارتها لمس شوند، زيرا مايعات استخراج شده از انگشتها مشکل ساز حتما بايد آنرا از برق کشيد. همچنين بايد نسبت به ،PC هستند و هميشه قبل از کار بر روی الکتريسيته ساکن محتاط بود. جرقه ناشی از جابجايی الکتريسيته ساکن توسط نوک انگشتان، می تواند برای هميشه يک چيپ را خراب کند. تا حد ممکن نبايد کامپيوتر را در محيط فرش شده اسمبل کرد.
قبل از آنکه قطعه ای را در کامپيوتر از جای خود برداريم، بايد کارهای زير را دنبال کنيم: پاهای خود را بر جای خود محکم کنيم و حرکت ندهيم با تماس با فلز در تماس با زمين- از جمله پشت کيس کامپيوتر وقتی متصل به سوکت سه پايه ای است- بر زمين تکيه دهيم تا هرگونه حرکت در حال سکون در بدنمان را از بين ببريم بدون حرکت پاهای خود، هر چه را که بايد با قطعه مورد نظر از کامپيوتر انجام دهيم را انجام ميدهيم.
اگر احتياج به حمل قطعه ای از کامپيوتر شخصی خود را داريم، آن را در يک بسته حمل می کنيم که قطعه مورد نظر ثابت باشد و حرکت نداشته باشد.
پاهای خود را محکم می کنيم و خود را به زمين ثابت می کنيم قبل از آنکه قطعه را از بسته
حمل جابجا کنيم.
کامپيوتر شخصی خود را در ميز بزرگی اسمبل می کنيم. بايد اطمينان پيدا کنيم که فضای کافی برای قرار دادن قطعات بر روی آن داريم. يک ظرف يا کاسه کوچکی برای پيچ ها و ابزارهای ريز ديگر به کار می بريم. برای کار اسمبل احتياج به انبردست و آچار و پيچ گوشتی چهار سوی کوچک و پيچ گوشتی دوسوی کوچک داريم. همچنين ممکن است به يک آينه کوچک و يک چراغ قوه احتياج پيدا کنيم وقتی می خواهيم در اطراف کيس که قابل رويت نيستند کار کنيم.

* در این تاپیک نحوه اسمبل کردن سیستم را مرحله به مرحله شرح خواهم داد.Flowerysmile
پاسخ }
#2
١- مطالعه کتابچه مادربورد:

برای اسمبل کردن بايد ابتدا کتابچه مادربورد را مطالعه کنيم.
با مطالعه کتابچه مادربورد قبل از شروع به اسمبل کردنPCمی توان مقدار زيادی در وقت ، خود صرفه جويی کرد و دردسر خود را کم کرد، حتی اين مطالعه قبل از خريدن حافظه و cpu نيز می تواند بسيار مفيد باشد. همه کتابچه های مادربورد، همه اطلاعاتی را که بايد داشته باشند ندارند، ولی اکثر قريب به اتفاق شرکتهای معروف ( مانند Abit و Asus ) مستندات تشريحی را تهيه می کنند. کتابچه ها اطلاعات مهمی را به ما ميدهند، از جمله اينکه چگونه جامپرها را ست کنيم و کدام اسلاتها برای نصب انواع رم هستند. هر چند توصيه می شود که از مادربورد بدون جامپر استفاده شود، بعضی از مادربوردها ممکن است شامل تعدادی جامپر يا سوئيچهایDIP باشند. مادربوردهای مبتنی بر چيپ ست 266 VIA KT
دارای يک جامپر جهت تغيير بين ٢٠٠ مگاهرتز و ٢۶۶ مگاهرتز ، front side گذر گاه هستند و مادربوردهای RAID معمولا دارای تنظيم سوئيچ های DIPهستند.
پاسخ }
#3
٢- نصبCPU :

اگر از يک cpu ی سوکت دار استفاده می شود:
بايد cpu را از لبه ها يش در دست بگيريم و به گوشه های رديف پين های آن نگاه کنيم، يک يا دو تا از گوشه ها بايد پينهای کمتری از بقيه داشته باشند. سپس به سوکت روی مادربورد نگاه می کنيم و گوشه هايی که مشابه با گوشه های تک cpu است را شناسايی می کنيم. سپس بازوی کوچک را بلند کرده و به نزديک سوکت مادربورد برده و به ملايمت و آرامی، با هم خط کردن گوشه های مناسب و مقتضی cpu ، را در سوکت قرار ميدهيم.
در هنگام داخل کردن cpu از فشار استفاده نمی کنيم. Cpu بايد به درستی در جای خود بلغزد و قرار گيرد. اگر اين گونه نشد، اطمينان پيدا می کنيم که بازوی آزادسازی سوکت کاملا بلند شده باشد و گوشه های تک cpu با گوشه های مربوطه در سوکت تطابق داشته باشند. سپس بازو را به پايين فشار داده و مطمئن می شويم که آن را به جای درست خود
چفت می کنيم.

سپس کولر cpu را اضافه می نماييم. برخی از کولرهای cpu نوارهای گرمايی از قبل تعبيه شده دارند که در جايی قرار دارد که در تماس با cpu است. اگر کولر از اينگونه بود، هرگونه پوشش محافظ را جدا می کنيم (معمولا نواری از پلاستيک آبی). اگر کولر نوار گرمايی متعلق به خود را نداشت، مقدار کمی از خمير گرمايی را در وسط cpu پخش ميکنيم ( خمير گرمايی خيلی موثرتر از نوار گرمايی است، بنابراين اگر کولر نوار داشته باشد ممکن است کار بهتر اين باشد که آن را جدا کنيم). کولر cpu را به سوکت همانطور که در دستورالعملهايش توضيح داده شده مرتبط می سازيم. در مکانيزم بستن کولر ممکن است به مقدار زيادی فشار احتياج باشد، ولی از فشار دادن کولر به طور شديد به طرف پايين بر روی هسته cpu اجتناب می کنيم، فشار مستقيم زياد می تواند هسته هایAthlon را خرد کند. ممکن است بهتر اين باشد از يک سری انبردستهای با سرهای برآمده سوزنی برای متصل کردن کولر استفاده کنيم. سرانجام، کابلهای تغذيه کولر را به محل سه شعبه ای نزديک بر روی مادربورد متصل می سازيم.


[عکس: 20120623084315_---cpu.jpg]


اگر ازcpu اسلاتی استفاده می شود:
اگر قبلا کارت cpu را به درون کارتريج/ کولر وارد نکرده اند اين کار را انجام می دهيم. محلهای نصب کارتريج را به سوراخهای مقتضی موجود بر روی مادربورد پيوند می زنيم. کارتريج را به درون اسلات cpu وارد می کنيم و آن را با محلهای نصب محکم می سازيم. کابلهای تغذيه کولر را به محل سه شعبه ای نزديک بر روی مادربورد متصل می سازيم.


پاسخ }
#4
٣- نصب حافظه:

مادربوردها دو يا بيشتر اسلاتهای بلند دارند که معمولا نزديک cpu هستند که مشابه پين های اتصالی طلايی بر روی حافظه های DIMM می باشند. بايد توجه کرد که نمی توان انواع گوناگون RAM را ترکيب و تطبيق ساخت. نبايد DIMMهای 133 PC و PC100 را با هم به کار برد و نبايد حافظه ECC و non-ECC را با هم ترکيب ساخت.
بايد از کتابچه مادربورد کمک گرفت تا انواع حافظه هايی که مادربورد پشتيبانی می کند را مشخص ساخت. اما به هر حال غالبا می توان DIMM های حافظه ها با سايزهای مختلف را با هم ترکيب ساخت. به عنوان مثال، اگر يک 128MB PC133 NON-ECC DIMM و يک DIMM 256MB PC133 NON-ECC داشته باشيم احتمالا می توانيم آن دو را با هم به کار گيريم. از کتابچه مادربورد استفاده می کنيم تا ببينيم چگونه DIMM های سايزهای مختلف را مرتب و بچینیم.

برای نصب حافظه، اطمينان پيدا می کنيم که مادربورد بر روی سطح صافی قرار دارد و هيچ چيزی زير آن قرار ندارد. هر سوکت DIMM يک قلاب ( گيره قفلی) در هر انتهای آن خواهد داشت تا اتصال حافظه را وقتی درون آن قرار دارد مستحکم کند. به گيره های قفلی ضربه سبک و ناگهانی وارد می سازيم تا باز شوند. DIMM ها را يکی يکی وارد می سازيم. شکافهای بر روی لبه DIMM ها را با برآمدگی در سوکت DIMM مرتب می سازيم. فشار مساوی بر کل محل وارد می سازيم تا با صدای تيک شديدی به جای خود بيفتد. هنگاميکه DIMM را به داخل سوکت فشار می دهيم گيره های قفلی بايد بسته شوند. قبل از اقدام بيشتر، اطمينان پيدا می کنيم که DIMM کاملا به جای خود وارد شده است و قفل ها بسته هستند.

[عکس: 20120623091915_qk23wxf3718jho9sns3z.jpg]
پاسخ }
گوناگون از وب
loading...
#5
۴- محکم کردن مادربورد در داخل کيس:

کاور کيس را بر داشته، در داخل آن بايد يک بسته سخت افزار باشد، شامل پيچ های عريض، پيچ های باريک، برجستگی هايی از جنس برنج، واشرهای نايلونی قرمز رنگ و ضمائم ديگر. قبل از آنکه مادربورد را نصب کنيم، ابتدا بايد کيس را با برداشتن هر گونه چيز قابل جابجايی که ورود را مشکل می سازد آماده سازيم. اگر از يک tower case استفاده می شود، آن را به کنار می خوابانيم. نگاهی به صفحه فلزی بزرگ در زير آن می اندازيم. سوراخهايی متعددی خواهد داشت، تعدادی از آنها برای آن است که ما با برجستگيهايی برای پشتيبانی کردن مادربورد خود آنها را پر سازيم. اگر مادربورد خود را از نزديکی چک کنيم، سوراخهايی با حاشيه نقره ای خواهيم يافت. اغلب آنها با سوراخهای برجسته در داخل کيس منطبق خواهند بود به خاطر روشی که بر اساس آن کيس های ATX و بردها استاندارد شده اند.

[عکس: 20120623092521_1.jpg]

حداقل ۶ برجستگی را برای محکم کردن مادربورد خود به کار می گيريم و اطمينان پيدا می کنيم که هر برجسته برنجی که ما نصب می کنيم، با سوراخی در مادربورد انطباق دارد. نبايد هر برجستگی که به طور کامل با مادربورد پوشانده می شود ( با سوراخهای آن انطباق ندارد) را نصب کرد، زيرا تماس غير صحيح بين مادربورد و کيس می تواند باعث سوء عمل و خرابی شود. از يک جفت انبردست، برای پيچ دادن برجستگيهای هر گوشه مادربورد و حداقل دو يا بيشتر برای پشتيبانی از وسط مادربورد يکی نزديک اسلات AGP قهوه ای و ديگری در جهت مخالف، استفاده می کنيم. اگر خواستيم می توانيم از تعداد بيشتری استفاده کنيم.
سپس منطقه برجسته روی مادربورد را آماده می کنيم که پشت کيس می باشد که به سريال mobo، موازی، USB و پورتهای ديگر مربوط می شود. برخی از کيس ها صفحات پانچ شده ای دارند که قسمتی يا همه سوراخهای برجسته را می پوشانند، پانچ آنها را جدا کرده و آنها را دور می ريزيم. برخی از کيس ها يک صفحه برجسته جداگانه دارند که بايد آنرا به محکمی به درون محل قبل از وارد کردن مادربورد اضافه کنيم.

[عکس: 20120623093212_2.jpg]


مادربورد را به درون کيس وارد می کنيم. مطمئن می شويم که هيچ چيز زير آن نيفتاده يا نلغزيده است. از لبه هايش آنرا نگه ميداريم. بايد مواظب باشيم که آنرا به کمک کولرcpu يا اجزاء برد نگيريم. اگر مواظب نباشيم ممکن است چيزی را بشکنيم. هماهنگ سازی برجستگيها احتياج به مهارت کمی دارد ولی بايد با صبر و حوصله کار کنيم و به چيزی فشار وارد نکنيم.
وقتی که مادربورد در جای خود است يک پيچ را ( عريض يا باريک، هر کدام را که برجستگی ها لازم دارند) برای هر برجستگی همراه با يک واشر نايلونی به کار می بريم.
هر پيچی را با يک يا دو دور چرخش می بنديم، اما هيچ کدام را محکم نمی کنيم تا وقتی که همگی آنها را ببنديم. وقتی همه پيچها را نصب کرديم از اول همه پيچها را محکم می کنيم. سپس دسته کابل بزرگتر پاور را از تغذيه پاور به سوکت بزرگ پاور روی مادربورد متصل می کنيم.

[عکس: 20120623092803_3.jpg]

مادربوردهای پنتيوم ۴ دارای سوکت پاور ديگر و کوچکتری نيز هستند، به جهت اينکه پاورهای ATX جديد دارای يک کانکتور برای اين مورد هستند.
اکنون يک بسته کوچک سيم پيدا می کنيم که از جلوی کيس بيرون زده و دارای کانکتورهای کوچکی است که دارای برچسبهايی مثل “Power LED” و “Power SW” و “Speaker” و “hd led” و احتمالا چيزهای ديگری می باشد. بيشتر مادربوردها دارای قالبهای کوچک پين مخصوص اين کابلها می باشند. کتابچه مادربورد دارای دياگرامی است که نشان می دهد که هر کدام از اينها به کدام يکی تعلق دارد.

[عکس: 20120623093047_4.jpg]
پاسخ }
#6
۵- تست اول:

قبل از آنکه به ادامه کار بپردازيم ما بايد مطمئن شويم که مادربورد و
پردازنده به درستی کار ميکنند. بيشتر کيس ها به کامپيوتر اجازه کار با کيس باز را می دهند.
کارت گرافيک خود را نصب و آن را با يک پيچ محکم می کنيم. سپس يک کابل پاور AC به منبع تغذيه پاور متصل می کنيم و مانيتور را به پورت VGA کارت گرافيک متصل می کنيم. کیبورد را به يک 2/PS متصل می کنيم. اگر منبع پاور دارای يک سوئيچ در بيرون باشد آنرا روشن کرده و سپس دکمه پاور را روی PC می زنيم.

[عکس: 20120623093830_5.jpg]

اگر اتفاقی نيفتاد احتمالا فراموش شده که کابل AC به سوکت روی ديوار متصل شود يا يکی از کابلهای جلوی کيس به مادربورد به طرز صحيحی متصل نشده است ( ابتدا کانکتورهای “reset SW” و “Power SW” را چک می کنيم).
اگر پاور به درستی کار می کند ما بايد حداقل صدای فن پاور را بشنويم و فن cpu نيز بايد بچرخد. وقتی همه چيز کار کند ما بايد Power-On Self Text )POST Screen) با متن سفيد روی پس زمينه مشکی را ببينيم.
POST نشان می دهد که کامپيوتر چقدر حافظه دارد و به طور اتوماتيک درايوهای IDE را شناسايی می کند. با اين تست ما مطمئن می شويم که مادربورد و RAM و cpu همگی کار می کنند.
اگر POST ظاهر نشد نبايد نگران شد. کامپيوتر را خاموش و از برق می کشيم و تمام اتصالات را چک ميکنيم. اطمينان حاصل می کنيم که همهDIMM ها سرجايشان محکم هستند و کارت گرافيک در اسلات AGP محکم نصب شده است و مادربورد در داخل کيس درست نصب شده است. اگر پشت سر هم صدای بيپ بشنويم به اين معنی است که مادربورد می خواهد يک کد اشتباه را به ما بدهد ( و حداقل به اين معنی است که ما اسپيکرهای PC را درست نصب کرده ايم).
کتابچه مادربورد را چک ميکنيم تا بفهميم که چه چيزی را مادربورد می خواهد به ما بفهماند. بعضی از مادربوردها دارای يک سری LED هستند که کدهای اشتباه را نشان می دهند.
وقتی همه چيز درست بود PC را از برق کشيده و نصب بقيه قطعات را ادامه ميدهيم.




پاسخ }
#7
۶- نصب وسایل ذخيره سازی:

کيس ها ممکن است دارای چندين محل درايو باشند. بعضی از محل های درايو دارای صفحه های قابل جداشدن در جلوی کيس هستند که به آنها محلهای External گفته می شود و در دو سايز هستند: ۵ اينچ برای قطعاتی مانند درايوهای CD-ROM و ٣ اينچ برای وسايل ذخيره سازی کوچکتر مانند فلاپی درايوها. کيس ها احتمالا چندين محل Internal ٣اينچی دارند که برای هاردديسکها در نظر گرفته شده اند.
گاهی اوقات محلInternal نصب شده قابل جابجايی است که نصب و محکم کردن هارددرايو را بسيار آسان می سازد. بعضی از کيس ها دارای ريل هايی هستند که به درايوها اضافه می شوند تا آنها را کشويی کنند و به راحتی در داخل کيس حرکت داده شوند. برای دريافت جزئيات بيشتر بايد به مستندات کيس خود مراجعه کنيم.
ابتدا ما هارددرايوهای IDE را نصب می کنيم. بيشتر هارددرايوها دارای يک قالب جامپر درپشتشان نزديک کانکتورها هستند. در ليبل آنها، همچنين يک دياگرام می باشد که توضيح میدهد که چگونه جامپرها را ست کنيم تا از خود درايو استفاده کنيم يا به عنوان درا master يا slave روی يک IDE BUS. اگر ما يک هارددرايو داشته باشيم بايد آنرا به عنوان درايو single يا single/master ست کنيم. اگر دو تا داشته باشيم يکی را به عنوان master و ديگری را به عنوان slave ست می کنيم.

[عکس: 20120623095504_6.jpg]

همچنان که قبلا گفته شد اگر ممکن باشد بايد محل های درايو internal را دربياوريم. اگر محلهای کيس بيرون نمی آيند فقط دنبال محل internal مناسب و دم دست در داخل کيس می گرديم. اگرمحلی در نزديکی منبع پاور باشد سعی شود که از آن استفاده نشود، منبع پاور توليد گرما می کند و ما می خواهيم که هارددرايو تا آنجا که ممکن است خنک بماند. هارددرايو را داخل يک محل درايو internal می کنيم. بنابراين کانکتورها به سمت داخل قرار می گيرند به سمت مادربورد. آن را با چهار پيچ سفت می کنيم ( درايوهای مختلف از پيچهای مختلفی بهره می گيرند بنابراين سعی کنيم که از آنهايی که همراه درايو عرضه می شوند استفاده کنيم). محل درايو internal را همراه با هارددرايو نصب شده خارج از کيس نگه می داريم تا زمانی که کابل ها را وصل کنيم. سپس آنرا به جای خودش برمی گردانيم و سفت می کنيم.
همانند هارددرايو ها، درايوهای نوری نيز می توانند slave يا master باشند. اگر فقط يک درايو داشته باشيم مهم نيست که جامپرهای آن چگونه ست می شوند. اما اگر دو درايو داشته باشيم يکی بايد master و ديگری بايد slave باشد. اکنون برای هر درايو نوری(CD-RW يا DVD-ROM،CD-ROM ) يک محل external جدا می کنيم. پوشش متناظر را از جلوی کيس بر می داريم. ممکن است يک صفحه پانچ شده فلزی وجود داشته باشد که احتياج به برداشتن آن نيز هست. درايوها را در محل ها سر می دهيم. بسته به کيس، طرف چپ درايوها ( وقتی به سمت جلوی کيس نگاه می کنيم) قابل دسترسی آسانتر نسبت به طرف راست می باشد. سفت کردن اين درايوها تنها با ٢ پيچ در طرف چپ کافی است.









پاسخ }
#8
٧- اتصال کابلهای Power و Data :

بيشتر مادربوردها شامل ٢ کابل ريبون ۴٠ پينی برای درايوهای IDE و يک کابل ٣۶ پينی برای درايوهای فلاپی هستند.

[عکس: 20120623163732_7.jpg]

همراه با مادربوردهای جديد امروزی، حداقل يک و ممکن است هر دو تا از کابلهای ۴٠پينی در واقع ٨٠ سيم داشته باشند ( اينها برای درايوهايی هستند که از رابط 66- ATA يا سريعتر استفاده می کنند) و يک کانکتور آبی دارند.
کانکتورها معمولا اسلات شده هستند. بنابراين آنها فقط در يک جهت نصب می شوند. اگر اين گونه نيستند نگاهی به خود ريبون می اندازيم، يک سيم، رنگی است. آن سيم بايد به پينی که با ١ ليبل گذاری شده است يا با يک پيکان روی درايو و مادربورد به ترتيب علامتگذاری شده است
مرتبط شود.
فلاپی درايو را در يک محل درايو ٣ پينی External نصب می کنيم. همانند درايوهای نوری، شايد احتياج به برداشتن کاور و صفحه پانچ باشد. آنرا حداقل با ٢ پيچ سفت می کنيم.

[عکس: 20120623171602_8.jpg]

اگر تنها يک کابل ٨٠ سيمی داشته باشيم، سر آبی آن را به پورت IDE اصلی مادربورد متصل می کنيم. سپس به بقيه کانکتورها نگاهی می اندازيم. يکی بايد با عنوان "master" ليبل گذاری شده باشد. آن را به هارددرايو masterا (يا تنها هارددرايو) متصل می کنيم. اگر دو تا هارددرايو داشته باشيم کانکتور آخری روی کابل را به درايو master متصل می کنيم و کانکتورميانی را به slave. همين کار را با درايوهای نوری تکرار می کنيم، آنها را به پورت IDE دوم متصل می کنيم.کابل فلاپی درايو يک گره در يک انتهايش دارد. آن سر را به کانکتور ٣۶ پينی فلاپی درايو متصل می کنيم و مطمئن می شويم که ترتيب کابل رنگ شده را با پين های مارکدار حفظ کرده ايم. سر ديگر کابل را به اسلات مخصوص روی مادربورد متصل می کنيم.
بايد توجه کرد که هنگام اتصال قطعات IDE ، بايد از اتصالات درايوهای با سرعت بالا (Ultra-ATA/100) با درايوهای با سرعت پايين (ATA/ 33) اجتناب کرد. به عنوان مثال، اگر ما يک جفت هارددرايو داشته باشيم که يکی از آنها brand-new ATA/ 100 و ديگری يک درايو قديمی تر باشد، ما بايد آن دو را در کانالهای جداگانه نگهداری کنيم. چرا که سرعت انتقال پايين تر درايو قديمی، مزايای درايو جديد را از بين می برد. حساب انگشتی: سريع را با سريع و کند را با کند بايد نگهداشت.
اکنون بايد همه اين درايوها را پاوردهی کنيم. اگر نگاهی به دسته سيمهای بيرون زده از پاور داشته باشيم دو نوع کانکتور را می بينيم. کانکتورهای بزرگتر برای هارددرايوها و درايوهای نوری هستند که آنها در يک جهت باريک شده اند و هر درايوی يک قالب متناظر با آنها خواهد داشت. کانکتورهای کوچکتر برای فلاپی درايو هستند که آنها هم همچنين فقط در يک جهت می باشند.



پاسخ }
گوناگون از وب
loading...
#9
٨- نصب کارتهایexpansion:

اکنون که قطعات اصلی را نصب کرده ايم ما بايد کارتهای expansion را برای تست کارآيی اجزاء AGP را نصب کنيم. ما قبلا کارت گرافيک اصلی نصب کرده ايم. ما همچنين احتمالا کارت صدا و کارتهای PCI ديگری نيز داريم که لازم است آنها را در اسلاتهای PCI سفيد رنگ نصب کنيم. اگر مادربورد چيپ audio بصورت onboard داشته باشد و ما مايل به نصب کارت صدا به جای آن باشيم ما بايد ساپورت audio ی مادربورد را از کار بيندازيم از طريق برنامه Bios setup.
نصب کارتهای expansion در مقايسه با تمام مراحلی که قبلا انجام داده ايم ساده است. به سادگی gate ی ( کادر فلزی کوچک در پشت کيس) را که متناظر با اسلات کارت است برميداريم و با دقت کارت را در محلش قرار ميدهيم. اطمينان حاصل می کنيم که آن را در جايش کاملا به طرف پايين فشار می دهيم. آن را با يک پيچ سفت می کنيم ( بايد توجه کرد که بيشتر کيس ها از پيچهای عريض برای اسلاتهای expansion بهره می گيرند اما بعضی از پيچهای باريک استفاده می کنند). اين کار را برای تمام کارتهای expansion که مايل به نصب آنها هستيم انجام می دهيم: network ،audio ،video و غيره.

[عکس: 20120623174342_10.jpg]

اکنون يک کابل اضافی وجود دارد که بايد نسبت به آن دقيق باشيم. درايو CD-ROM همراه با يک کابل خاکستری عرضه می شود. ما بايد يک طرف آن را به کانکتور audio-out درايو متصل کنيم و سر ديگر آن را به قاب CD-in
کارت صدا ( يا مادربورد، اگر از sound onboardاستفاده می شود).
اين کابل يک ضرورت در PC کاربردی نيست. هدف از آن اين است که موزيک را از درايو سی دی رام به فرم آنالوگ تا کارت صدا عبور دهد. همچنين در بيشتر موارد اين امکان وجود دارد تا از اين کابل استفاده نشود و به تبادل ديجيتال موزيک از کابل ريبون IDE تکيه شود.





پاسخ }
#10
با عرض معذرت به خاطر اینکه فاصله افتاد.

٩- تست اصلی:

هنوز نبايد کيس را ببنديم. يک کار مهم در اين لحظه اين است که PC را تست کنيم ( حتی شايد بهتراين باشد تا يک سيستم عامل نصب کنيم و مطمئن شويم که همه چيز خوب کار می کند قبل از آنکه کاور را در پشت کيس قرار دهيم). تست کامپيوتر در اين لحظه باعث می شود که اگر اشتباهی در اسمبل قطعات رخ داده باشد مجبور نشويم دوباره کيس را باز کنيم و به بررسی مشکل بپردازيم. همانند تست اول، مانيتور را به کارت گرافيک متصل میسازيم و سيم AC را به منبع پاور. کامپيوتر را روشن می کنيم و منتظر ديدن POST Screen می مانيم. ممکن است ما بخواهيم بعضی از setting ها را در برنامه BIOS Setup تغيير دهيم (مانند از کار انداختن پردازنده onboard audio که در بالا توضيح داده شد وقتی ما از يک کارت صدای اضافه شده استفاده می کنيم). می توانيم برنامه BIOS Setup را از POST احضار کنيم. اغلب با فشار دادن کليد Delete يا F2 روی کی بورد اين کار انجام می شود. اما بعضی از BIOS ها احتياج به کليد متفاوتی دارند. POST Screen اين موضوع را روشن می کند.
اگر POST Screen ظاهر نشد بايد مراحلی را که در تست اول نام برده شد دنبال کنيم. اگر ماشين از طريق بيپ يا چراغهای LED يک error code می دهد به کتابچه مادربورد نگاهی می اندازيم. چک می کنيم که مطمئن شويم که همه کارتهای expansion و DIMM ها به درستی جا رفته باشند و همه کابلهای پاور و ديتا به درستی سر جای خودشان هستند. اگر هنوز هم POST Screen ظاهر نشده باشد کامپيوتر را خاموش و کارتهای PCI را در می آوريم. Power را وصل کرده اگرPOST ظاهر شد کامپيوتر را خاموش و هر بار يک کارت نصب می کنيم تا زمانی که مورد مشکل ساز را پيدا کنيم. سعی می کنيم اسلاتهای PCI را که کارتها را در آن جا می دهيم تغيير دهيم.












پاسخ }


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
Package_favorite نحوه ی اسمبل کردن کامپیوتر zin.pro 1 2,279 ۰۶-۰۲-۱۳۹۱, ۰۶:۵۸ ب.ظ
آخرین ارسال: zin.pro