خوش آمدید ورود یا ثبت نام

تبلیغات
Bia2Aroosi
کانال خانوم گل'
Ads Ads

close
Ads
موضوع بسته شده است 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بهترین سن بچه دار شدن و فاصله زمانی مناسب بین بچه ها

مدیر بازنشسته

****
وضعیت : غایب
ارسال‌ها:
5,174
تاریخ عضویت:
آبان ۱۳۹۰
مدال ها
مدال برنده مسابقه هنری

اعتبار: 10374


محل سکونت : ایران
ارسال: #1
بهترین سن بچه دار شدن و فاصله زمانی مناسب بین بچه ها


[تصویر:  20121012141301_--.jpg]

بهترین سن بچه دار شدن کی است؟ بین دو بچه باید چقدر اختلاف سنی باشد؟ بچه هایی با فاصله سنی کمتر از ۳ سال و بیش از ۵ سال چه مشکلاتی خواهند داشت؟ در این گزارش همراه ما باشید.

به گزارش ایران ویج ، فاصله سنی بین کودک اول و دوم دغدغه ذهنی اغلب پدر و مادران جوانی است که خیال دارند لذت دوباره پدر و مادر شدن را تجربه کنند. این فاصله سنی علاوه بر این که می تواند شیوه تربیتی والدین را تحت تاثیر قرار بدهد بر روابط بچه ها نیز تاثیرگذار است. «حکیمه قادری» کارشناس ارشد روانشناسی و مشاور کودکان فاصله سنی ۳ تا ۵ سال را به همه پدر و مادران جوان توصیه می کند چرا که معتقد است کم بودن این فاصله سنی همان قدر دردسرساز است که زیاد بودن آن. برای دانستن چون و چرای این توصیه در این گزارش همراه ما باشید.

وقتی هم سن بچه های تان هستید

فاصله سنی پدر و مادر با بچه ها نباید آنقدر کم باشد که خانواده رسما به هم زیستی مسالمت آمیز ۳ کودک در کنار هم تبدیل شود. وقتی زن و شوهری در سن خیلی پایین بچه دار می شوند یعنی قبل از این که آمادگی روحی و ذهنی برای پدر و مادر شدن را داشته باشند و قبل از این که به بلوغ کافی برای والد شدن برسند، شرایط خانواده درست مثل این می شود که ۳ کودک مشغول زندگی در کنار هم هستند. به همین دلیل بازی ها و درگیری های روانی در میان آن ها بیشتر دیده می شود. مثلا پدر نمی تواند با دخترش کنار بیاید و مادر هم نمی تواند بین این دو در نقش یک والد موفق ظاهر شود. در این خانواده ها لجبازی های دسته جمعی و دعوا بین پدر و مادر و کودکان اغلب بیشتر از سایر خانواده ها به چشم می خورد. از سوی دیگر ساختار خانواده دستخوش تغییر می شود. چرا که قاعده بر این است که برای اجرای بهتر سبک های فرزندپروری والدین باید در بالای هرم خانواده جا بگیرند و فرزندان در قاعده آن؛ این در حالی است که در این شرایط به خاطر اختلاف سنی کم بین والدین و کودکان، غالبا چنین ساختاری شکل نمی گیرد.

وقتی دیر بچه دار می شوید

ویژگی های شخصیتی افراد در سنین مختلف تغییر می کند و در هر دوره مشخصات و نیازهای خاص خودش را دارد. بر اساس همین قاعده معمولا افرادی که در سنین بالای ۳۵ و ۴۰ سال پدر و مادر شدن را تجربه می کنند والدشان نسبت به دیگران بسیار پررنگ تر ظاهر می شود. به همین دلیل اغلب حساس ترند و حتی بیش از اندازه حمایت گر می شوند. به عبارت دیگر یا خیلی حمایت گرند یا خیلی احساسی. حال آن که حمایت افراطی خواه ناخواه مانع رشد بخشی از توانمندی ها در کودک می شود. کودک در این شرایط نمی آموزد که چطور به توافق و تفاهم برسد. نه گفتن و نه پذیرفتن را یاد نمی گیرد و در عین حال ریسک پذیری و نیروی جسارت ورزی در او پایین می آید. از سوی دیگر پدر و مادر در این سن اغلب همه چیز را در سبد کودک شان می گذارند و همین باعث می شود ناخودآگاه ترس از دست کودک را به او منتقل کنند. در نتیجه کودک با اضطراب جدایی رشد می کند. این پدر و مادرها به دلیل والد بودن بیش از حدشان بسیار کنترل گرند در نتیجه بیش از حد معمول، مراقب فرزندشان هستند. همین رفتارهای افراطی به طور ناخودآگاه کودک را از مسیر طبیعی رشد منحرف می کند.

با هم رفیق می شوند نه رقیب

فاصله سنی مناسب بین دو کودک نه تنها شرایط تربیتی برای والدین را ساده تر می کند و در رفتار آن ها تعادل برقرار می کند بلکه ارتباط دو کودک را هم راحت تر می کند. زمانی که فاصله سنی بین بچه ها زیاد نباشد آن ها ناخودآگاه یاد می گیرند که چطور باهم کنار بیایند. مشاجره و ناسازگاری بین آن ها کمتر می شود و در صورت بروز هم خود آن ها به خاطر قرار داشتن در یک رده سنی شیوه های کنار آمدن با یکدیگر را بدون نیاز به دخالت والدین می آموزند. آن ها با هم تحت تاثیر رفتار کاملا یکسان تربیت می شوند و همان طور که قبلا هم اشاره شد یاد می گیرند که چطور با هم رفیق باشند نه رقیب.

برای خودتان یا فرزندتان؟!

این یک اصل است که والدین زمانی باید تصمیم به بچه دارشدن بگیرند که خوشبختی شان به حدی رسیده که برای تقسیم آن با نفر سومی احساس نیاز می کنند نه این که برای پیدا کردن راه حلی برای مشکلات حل نشده شان تصمیم به بچه دار شدن بگیرند. این قاعده ای است که در مورد فرزند اول حکم می کند اما در مورد تجربه لذت پدر و مادر شدن برای بار دوم باید یک سوال مطرح شود و آن هم این که والدین بچه را برای خودشان می خواهند یا کودک اول. اگر برای خودشان بخواهند خب طبیعی است که صبر می کنند تا کودک اول بزرگ شود به قولی از آب و گل دربیاید و خودشان هم چند سالی استراحت کنند و هر وقت دلشان کودک دیگری خواست بچه دار شوند. این شرایط برای پدر و مادر کاملا ایده آل است اما در رابطه بین فرزندان مشکل ایجاد می کند. فرزند دوم می آید که به سیستم خانواده کمک کند نه فقط به پدر و مادر. وقتی اختلاف سنی بین بچه ها زیاد باشد کودک اول به یک والد دوم در خانواده تبدیل می شود و مدام تحت تاثیر این گوشزد ها قرار می گیرد که« تو بزرگ تری،تو کوتاه بیا و…» و ناخودآگاه بخشی از مسئولیت مراقبت و حفاظت از بچه دوم به کودک اول سپرده می شود به نوعی که کودک اول یک باره تبدیل به یک والد می شود. شرایطی که عواقب آن هم کودک دوم را تهدید می کند و هم کودک اول را.

بیشتر از ۳ سال؛ کمتر از ۵ سال

بهترین فاصله سنی بین فرزند اول ودوم ۵ سال است. به عبارت دیگر بهتر است این فاصله کمتر از ۳ سال و بیشتر از ۵ سال نباشد تا هم سیستم خانواده تقویت شود هم فرزندان در معرض آسیب های احتمالی قرار نگیرند. این فاصله سنی کمک می کند تا بچه ها هر دو در یک رده سنی و از یک نسل باشند در نتیجه می توانند با هم دیگر رفاقت کنند نه رقابت. از سوی دیگر بچه ها با فاصله سنی مناسب تر می توانند با هم رفیق تر باشند و توافق و تفاهمی که اغلب در دوره نوجوانی به خاطر ماهیت ارتباط با بزرگ ترها محدود می شود و نمی توانند با پدر و مادرهای شان داشته باشند، با همدیگر تجربه کنند.

کودک اول آسیب پذیرتر است

اگر فاصله سنی دو کودک کم باشد آسیب های روانی احتمالی کودک اول هم به مراتب کمتر می شود. در برخورد با فرزند اول والدین بسیار کمال گرا هستند چه در مورد تربیت روحی روانی و چه در زمینه مراقبت های جسمی. به عبارت دیگر باید و نبایدها در مورد فرزند اول بسیار زیاد است در حالی که در مورد کودک دوم به این نتیجه می رسند که خیلی از رفتارهای قبلی، حساسیت های بی مورد بوده بنابراین بسیاری از این رفتارها با تولد کودک دوم در مورد هر دو فرزند کنترل می شود. این در حالی است که وقتی فاصله سنی دو بچه زیاد است فرزند اول زمان طولانی تری تحت تاثیر آسیب های ناشی از حمایت ها و سخت گیری های افراطی پدر و مادر قرار می گیرد. اما وقتی این فاصله طبیعی باشد به دلیل تقسیم توجه والدین بین دو کودک آسیب های روانی ناشی از توجه بیش از حد در مورد کودک اول ناخودآگاه کنترل می شود.

کمتر از ۳ سال هرگز

همانقدر که فاصله سنی بیشتر از ۵ سال می تواند در رابطه بین دو کودک مشکل آفرین باشد فاصله سنی کمتر از ۳ سال هم دردسرساز است. وقتی این فاصله کمتر از ۳ سال است آرامش روحی و روانی فرزند اول به خطر می افتد. چون رابطه بین فرزند و والدین هنوز از نظر عاطفی به طور کامل شکل نگرفته است که پای فرزند دوم به میان می آید. ساده ترین آسیب هم زمانی بروز پیدا می کند که کودک اول به خاطر تولد کودک دوم از شیر مادر گرفته می شود. شاید کودک از نظر نیاز جسمی نیاز به تغذیه با شیر مادر نداشته باشد و خوردن شیر مادر تا یک سال و ۶ ماهگی برای او کافی باشد اما از نظر تامین منبع عاطفی، این سن زمان مناسبی برای گرفتن کودک از شیر آن هم به خاطر تولد کودک بعدی نیست. در حقیقت ما قبل از تصمیم برای تجربه دوباره پدر و مادر شدن باید اجازه بدهیم که تعلق خاطر و امنیت عاطفی کودک اول کاملا شکل بگیرد و به ثبات برسد، سپس برای تولد کودک دوم برنامه ریزی کنیم.

( مجله شهرزاد )
امضای mansore66
[تصویر:  20140407164734_946090_232018066979752_66...n-Copy.jpg]
۲۱-۷-۱۳۹۱, ۰۳:۴۳ عصر
یافتن
موضوع بسته شده است 



ّبرگزیده مردمی ششمین جشنواره وب ایران در بخش خانواده و کودک
Top of Page
کپی برداری بدون ذکر منبع مجاز نبوده و تمامی حقوق متعلق به © انجمن خانوم گل می باشد