تبلیغات
تشریفات مجالس خدمات عروسی

امتیاز موضوع:
  • 15 رای - 2.73 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
بچه های بیش فعال!
#1
كودكان بیش‌فعال را از کجا بشناسیم؟

اگرچه تاكنون نشانه‌های فراوانی برای شناسایی كودكان دچار بیش‌فعالی برشمرده‌اند اما واقعیت این است كه هیچ یك از این نشانه‌ها به تنهایی نمی‌تواند و ...


نشانه قطعی وجود این اختلال باشد و برای رسیدن به نتیجه نهایی، بررسی‌های تكمیلی رفتاری مورد نیاز است...

با این حال چهار نشانه اصلی در افراد دچار این اختلال به‌طور مشترك وجود دارد:

1 این كودكان نمی‌توانند حتی برای مدت كوتاهی، بدون حركت در یك جا بمانند. حتی در شرایطی كه آنها را مجبور به این كار كنند، مدام در جای خود تكان می‌خورند و با وسیله‌ای (دسته‌های صندلی یا ریشه‌های فرش) بازی می‌كنند. گاهی سر جای خود نیم‌خیز می‌شوند، می‌ایستند و آرام و قرار ندارند.

2 به‌طور معمول آستانه توجه در این كودكان پایین است. یعنی وقتی مشغول كاری هستند، هر صدا و علامتی از اطراف می‌تواند توجه آنها را به سوی خود جلب كند. در واقع كودكان بیش‌فعال همیشه گوش به زنگ وقایع جانبی هستند.

3 تمركز در كودكان بیش‌فعال ضعیف است. این نشانه كه در اصل مربوط به آستانه تحریك پایین در آنهاست، باعث می‌شود كودك نتواند ذهن خود را به موضوع‌هایی كه نیاز به تمركز دارند، معطوف كند.

4 كودكان مبتلا به بیش‌فعالی معمولا كودكان پرخطری هستند. این كودكان از فعالیت‌های پرخطر ترسی ندارند و معمولا آن را به راحتی انجام می‌دهند. مثلا بارها دیده شده كه بدون ترس از افتادن، بدن خود را تا نیمه از پنجره ساختمان بیرون می‌برند یا به راحتی و بدون ترس طبیعی‌ای كه كودكان از وسایل برنده مثل چاقو دارند، با این وسایل كار می‌كنند.

این چهار نشانه معمولا از نشانه‌های اصلی برای شناسایی افراد دچار بیش‌فعالی است اما به غیر از اینها، مواردی نیز وجود دارد كه آنها نیز می‌توانند در تشخیص بیش‌فعالی كودكان موثر باشند:

5 كودكان مبتلا به بیش‌فعالی معمولا افراد قانونمندی نیستند. اطاعت از قوانین و مقررات معین مدرسه، خانه، شهر و... معمولا برای آنها دشوار است.

6 موتور حركتی این كودكان بسیار فعال و دینامیك است.

7 در سنین بالاتر (سنین مدرسه) اغلب دچار افت تحصیلی هستند. این نشانه نیز می‌تواند به دلیل عدم تمركز كافی آنها باشد.

8 به سختی می‌توانند تكالیف روزمره‌شان را انجام دهند. معمولا این كودكان از انجام تكالیفی مثل تكالیف مدرسه طفره می‌روند.

9 معمولا در مدت بسیار طولانی تكالیفشان را انجام می‌‌دهند.

10 در سنین مدرسه، برای اجازه گرفتن از معلم برخلاف بقیه دانش‌آموزان كه بدون بلند شدن از جای خود، اول از معلم اجازه می‌گیرند و بعد به سمت در خروجی، تخته‌سیاه یا سطل زباله حركت می‌كنند، از جایشان بلند می‌شوند، نزد معلم می‌روند و از او برای انجام كار خود اجازه می‌گیرند.

11 این كودكان معمولا دوست دارند در انجام همه كارها دخالت كنند.

12 از دیگر نشانه‌های كودكان بیش‌فعال این است كه معمولا نمی‌توانند دوستان پایدار و منظمی داشته باشند. این وضعیت معمولا به این دلیل پیش می‌آید كه به دلیل بروز رفتارهای خاص، معمولا به سرعت دوستان خود را از دست می‌دهند و نمی‌توانند آنها را حفظ كنند.

بـایـدها

شاید پرسش بسیاری از خانواده‌ها در مورد کودک بیش‌فعالشان این باشد که چه کارهایی را باید در برخورد با آنها انجام دهند؟

1 اولین و اساسی‌ترین اقدام، افزایش آگاهی و دانش درباره این مشکل است. خانواده‌ای که اصول صحیح برخورد با کودک بیش‌فعال را بداند، بهتر می‌تواند به او برای مقابله با این مشکل کمک کند.

2 خیلی از خانواده‌ها در مقابل بیش‌فعالی فرزندانشان از مکانیسم انکار استفاده می‌کنند و نمی‌خواهند این مشکل را بپذیرند اما این انکار، فقط پاک کردن صورت مساله است در حالی که مشکل همچنان باقی است.

3 برخی خانواده‌ها همچنان با این تفکر قدیمی که امکان دارد داروهای مورد استفاده برای کودکانشان اعتیادآور باشد، داروهای او را قطع می‌کنند که این کار می‌تواند تمام تلاش‌های گروه برای دارودرمانی را از بین ببرد. خانواده‌ها باید با روان‌پزشک در دارودرمانی، حداکثر همکاری را داشته باشند.

4 خانواده‌ها می‌توانند کودکان خود را برای ایجاد تمرکز بیشتر به انجام بازی‌های ایستا و فکری تشویق کنند.

5 یکی از کارهای بسیار مفید برای کودکان بیش‌فعال، ثبت‌نام آنها در کلاس‌های آموزشی‌ ورزشی است که می‌تواند نیاز به تحرک و جست‌وخیز در این کودکان را ارضا کند.

6 از دیگر روش‌هایی که خانواده‌ها می‌توانند آن را در مورد کودک بیش‌فعال خود به‌کار بگیرند، تقسیم کارهای محوله به آنها به بخش‌های کوچک‌تر است. مثلا با توجه به اینکه این کودکان از انجام مستمر تکالیف مدرسه زود دلزده می‌شوند، خانواده‌ها می‌توانند برنامه‌ای تنظیم کنند که کودک این تکالیف را در چند نوبت انجام دهد.

نبـایـدها

بیش‌فعالی مانند هر پدیده دیگری در روان‌شناسی در کنار اقدام‌های صحیح برای اصلاح، باعث به وجود آمدن برخی باورهای غلط و درنتیجه شکل‌گیری رفتارهای نادرست از سوی خانواده‌ها می‌شود که نه تنها وضعیت کودک بیش‌فعال را بهبود نمی‌دهد بلکه ممکن است عوارض دیگری را نیز برای او به وجود آورد:

1 تنبیه بدنی برای اصلاح این کودکان به هیچ‌وجه صحیح نیست و خانواده‌ها باید از این کار اجتناب کنند.

2 حتی‌المقدور باید از پیام‌های کلامی پرهیز و بیشتر پیام‌ها را به صورت رفتاری منتقل کرد.

3 کودکان بیش‌فعال را نمی‌توان با اعمالی مثل حبس کردن به اصطلاح تأدیب کرد زیرا این کارها را ارادی انجام نمی‌دهد.

4 نباید مدام او را با دیگران مقایسه کرد و رفتار صحیح کودکان هم‌سن و سال را به رخش کشید.

5 انتظار نداشته باشیم که این کودکان به نصیحت‌ها و دستورات ما گوش دهند و عمل کنند.

6 در مدرسه، آموزگاران باید توجه داشته باشند که با کوچک‌ترین خطا، این کودکان را از کلاس اخراج نکنند. درواقع اخراج از کلاس برای کودکی که نمی‌خواهد و نمی‌تواند یک جا بنشیند، یک جایزه است.

7 نباید این کودکان را در کلاس جدا از دیگر دانش‌آموزان نشاند.

8 از برچسب زدن و استفاده از کلمه بیش‌فعال برای این کودکان بپرهیزید و با عبارت‌هایی مانند «امان از دست تو» و... آنها را مورد خطاب قرار ندهید.

9 تشویق کردن یک رفتار غلط نمی‌تواند تاثیر مطلوبی در اصلاح آن داشته باشد بنابراین خانواده‌ها نباید رفتارهای غلط کودک خود را با تشویق، حمایت کنند.

[عکس: sunflower3.gif]
پاسخ }
#2
(۰۸-۰۲-۱۳۹۱, ۰۷:۴۷ ب.ظ)atanaz نوشته:  سلام دوستان
دختر 16 ماهه من خونه که هستیم آرومه ولی وقتی میریم یه جایی خیلی شیطنت میکنه نمی دونم باهاش چیکار کنم
یعنی اون بیش فعاله؟
چی کار کنم تا آرومتر بشه
دوست من کودکان با هر مقدار شیطنت تا سن 4/5 سالگی بیش فعال محسوب نمیشن وبعد از اون هم 9 علامت داره که اگر 4-5 مورد را کودک داشته باشه بیش فعال هستFlowerysmile

حذف امضا بدلیل سایز بیش از حد
پاسخ }
#3
ADHD یا اختلال بیش فعالی و فقدان توجه، یک اختلال رفتاری شایع است که حدود ۱۰ ۸ درصد کودکان را مبتلا می کند. احتمال تشخیص این اختلال در پسران سه برابر دختران است ولی علت این تفاوت هنوز مشخص نشده است. کودکان بیش فعال بدون فکر کردن عمل می کنند، بیش از اندازه فعالند و در تمرکز مشکل دارند. آنها غالبا متوجه اند که والدین چه انتظاری از آنان دارند اما برآورده کردن این انتظار برای آنان مشکل است چون نمی توانند آرام بنشینند، دقت کنند یا به جزییات توجه کنند. البته بیشتر بچه ها در سنین خردسالی خصوصا اگر مضطرب یا هیجان زده باشند چنین رفتار هایی می کنند. اما در کودکان بیش فعال این علایم مدت زمان طولانی وجود دارند و در شرایط و محیط های مختلف روی می دهند. این اختلال به عملکرد خانوادگی، اجتماعی و تحصیلی کودک آسیب می رساند. با درمان مناسب کودکان می توانند بیاموزند که چگونه با این مشکل کنار بیایند و علایم خود را کنترل کنند.

● اما علایم بیش فعالی چیست؟

اختلاف بیش فعالی و فقدان توجه سه نوع دارد که هر کدام الگوی رفتاری خود را دارند.

● علایم بیش فعالی در نوع بی توجه:

۱ ناتوانی در توجه به جزییات و بی دقتی در تکالیف مدرسه یا سایر فعالیت ها

۲ مشکل در ادامه دادن و توجه و حفظ دقت طی فعالیت ها

۳ مشکل آشکار در گوش دادن

۴ مشکل در پیروی از دستورات

۵ اجتناب از کار هایی که به تلاش ذهنی و تفکر نیاز دارد.

۶ گم کردن اسباب بازی ها و کتاب ها و وسایل

۷ فراموشی در فعالیت روزانه

● علایم بیش فعالی در نوع برانگیخته

۱ بی قراری و ناآرامی و مشکل در حفظ حالت نشسته

۲ دویدن بیش از حد یا بالا و پایین پریدن

۳ ناتوانی از بازی کردن در سکوت

۳ به نظر می رسد همیشه در حرکت و آماده رفتن هستند.

۴ زیاد صحبت می کنند.

۵ قبل از اینکه سوال تمام شود پاسخ می دهند.

۶ منتظر ایستادن و در صف ایستادن برایشان سخت است.

۷ حرف دیگران را قطع می کنند.

اگرچه بزرگ کردن کودک بیش فعال کار ساده ای نیست اما باید به خاطر داشت این بچه ها بد نیستند و غرض ندارند. کودکان مبتلا به بیش فعالی بدون درمان دارویی یا رفتاردرمانی نمی توانند رفتار خود را کنترل کنند.

برای تشخیص بیش فعالی باید کودک رفتارها و علایم گفته شده را قبل از هفت سالگی نشان دهد.

این رفتارها در مقایسه با کودکان همسن و سال آنان شدیدتر باشد.

علایم حداقل باید شش ماه ادامه داشته باشند.

این علایم روی حداقل دو زمینه زندگی کودک مانند مدرسه، خانه، پرستار کودک، دوستان و… تاثیر منفی داشته باشد. علایم نباید در اثر فشار روانی و استرس ایجاد شده باشد. کودکانی که طلاق، جدایی، بیماری، تغییر مدرسه یا تغییر ناگهانی در زندگی را تجربه می کنند ممکن است بی توجه یا فراموشکار شوند. برای تشخیص اختلال باید این عوامل در نظر گرفته شود. همچنین زمان شروع علایم درست بعد از این وقایع در تشخیص درست کمک کننده است.

سابقه پزشکی کودک و خانواده بسیار مهم است زیرا تحقیقات نشان داده است بیش فعالی زمینه ژنتیکی داشته و اغلب سابقه خانوادگی ابتلا دیده می شود. معاینه فیزیکی باید انجام شود و شنوایی و بینایی و سایر توانایی ها بررسی شوند. برخی از بیمار های دیگر مانند استرس، افسردگی و اضطراب می توانند مانند بیش فعالی تظاهر کنند. ممکن است از والدین سوالاتی در مورد این بیماری ها و نیز در مورد سیر رشد و تکامل کودک، رفتار کودک در خانه، در مدرسه و در بین دوستان، پرسیده شود. معلمان اولین کسانی هستند که متوجه علایم بیش فعالی می شوند. ارزیابی سیر آموزش کودک نیز باید صادق و مورد اعتماد باشد و از نقاط قوت و ضعف کودک شما تا حد امکان آگاهی داشته باشند.

● عوامل مستعد کننده برای ابتلا کدامند؟

مطالعاتی روی کودکان مبتلا انجام گرفته است که نشان می دهد در بسیاری از موارد این اختلال در خویشاوندان نزدیک آنان نیز وجود داشته است. محققان بیان می کنند نواحی خاصی از مغز در این کودکان در حدود ۱۰ ۵ درصد کوچک تر و کم فعالیت تر از حد نرمال است. اگرچه مطمئن نیستند این مساله علت ایجاد اختلال باشد. همچنین نشان داده شده که تغییرات شیمیایی در مغز این کودکان وجود دارد. مطالعات اخیر نشان دهنده این است که مصرف سیگار توسط مادر در دوران بارداری با ایجاد بیش فعالی در کودک مرتبط است. سایر عوامل خطر برای ایجاد این اختلال شامل تولد پیش از موعد، نوزاد با وزن بسیار کم، آسیب های مغزی حین تولد هستند. ممکن است تماشای بیش از حد تلویزیون در سنین کم موجب کم توجهی کودک شود. به گفته پزشکان کودکان زیر دو سال نباید تلویزیون نگاه کنند یا به بازی های ویدیویی و کامپیوتری بپردازند. در کودکان دوساله و بالاتر نیز باید زمان این فعالیت ها یکی، دو ساعت و به برنامه های مناسب سن آنان محدود باشد.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
#4

بیش فعالی( ADHD )یک اختلال ذهنی است که اولین نشانه ی آن تمرکز نداشتن است.در ادامه به راهکارهای مفید در جهت بهبودی بیماری بیش فعالی می پردازیم.


بچه ها از اینکه در کلاس می نشینند زجر می کشند.آنها باید به نوعی انرژی خود را تخلیه کنند ؛ قبل از شروع کلاس از فرزند خود بخواهید 5 بار در حیاط مدرسه بدود.

وقتی از مدرسه به خانه می آید ،اجازه بدهید به بیرون برود و بازی کند.

پس از مدرسه به آنها غذاهای پروتئین دار بدهید.

خوراکی هایی که قند بالا دارند مثل نوشابه،کیک و شیرینی،کربوهیدرات ها مثل :چیپس برای آنها مضر است.

در مدرسه یا بعد از مدرسه برای آنها برنامه ای بریزید ؛برنامه ی آنها باید شامل فعالیت هایی باشد که روی عضلات بدن آنها تاثیر بگذارد مثل:پریدن.

سعی کنید فعالیت های فرزندتان در هوای آزاد باشد، همراه با آنان به پارک بروید و ناهار را در آنجا میل کنید.تحقیقات یکی از دانشگاه های محیط زیست آمریکا درباره ی تاثیرات فضای سبز بر روی رفتار انسان است.وقت گذراندن در طبیعت بیماری بیش فعالی را بهبود می بخشد. هر چه محیط دل بازتر باشد در بهبودی بیش فعالی موثرتر است.به عبارت دیگر فعالیت در یک پارک خیلی بهتر از ورزشگاه است .

ورزش هایی که در بهبودی بیش فعالی موثرند و باید انرژی زیادی را مصرف کرد ،

شامل :بسکتبال ،فوتبال، دویدن، تنیس، کاراته، دوچرخه سواری و شنا.

ورزش هایی مثل:بیسبال ، والیبال ، وزنه برداری و بولینگ ،ورزش هایی هستند که زیاد می ایستند و نه تنها نفع نمی رسانند بلکه سخت هم هستند .

بازی های کامپیوتری و تلویزیون


عصر ها و شب ها آنها را در مقابل بازی های کامپیوتری و تلویزیون رها نکنید . اجازه ندهید تمام طول شب بیدار باشند تلویزیون نگاه کنند یا بازی های کامپیوتری انجام دهند و روز را خواب باشند.استفاده از آن را به نیم ساعت در روز محدود کنید.

فواید ورزش

فعالیت زیاد جریان خون را در مغز افزایش می دهد و باعث کاهش اضطراب و عصبانیت

می شود.

ورزش کمک می کند وزن متعادلی داشته باشید و از سلامتی کامل برخوردار شوید.

فعالیت های ورزشی موجب انتشار آندورفین در مغز می شود بنابراین احساس نشاط و آرامش می کنید.

مرتب ورزش کردن موجب رشد ذهنی می شود.

بچه های بیش فعال بیشتر از بچه هایی که بیش فعال نیستند از ورزش سود می برند.زیرا تلاش آنها را کاهش می دهد و می توانند حرکات خود را کنترل کنند،البته نباید انتظار داشته باشید ورزش خیلی سریع نتیجه بدهد.میزان تغییرات به کثرت،بقاء و تکرار ورزش بستگی دارد.

تحقیقاتی روی بچه های بیش فعال سنین بین 5تا 12 سال ،که در 5 روز هفته ،40دقیقه ورزش فشرده انجام می دادند ،صورت گرفت.رفتار این بچه ها در طول 6 هفته بهبود پیدا کرده بود.این مطالعات این مفهوم را می رساند که فعالیت زیاد انرژی اضافه را خارج ساخته و آنها کمتر اذیت می شوند.

پس سعی کنید برنامه ای که برای فرزندتان آماده می کنید ،وقت آنها را کاملا پر کند؛خصوصا در روزهای تعطیل بچه ها کاری ندارند که انجام بدهند بنابراین از دیوار بالا می روند.پس آنها را به پارک یا منطقه ای از شهر که تقریبا بیابانی باشد ببرید تا انرژی خود را خالی کنند.


داروها

درمان بیش فعالی، بدون دارو را امتحان کنید .با برنامه ریزی درست بدون دارو به موفقیت دائمی دست پیدا کنید .


پاسخ }
گوناگون از وب
loading...
تشریفات مجالس خدمات عروسی
#5
مشکلات کودکان بیش فعال

پژوهش های مختلف نشان داده که کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی با مشکلات و اختلالات گوناگونی روبه رو هستند که در زیر به بررسی هر کدام از این موارد و تاثیرشان بر این اختلال خواهیم پرداخت.

● مشکلات اجتماعی

کودکان مبتلا به این اختلال با مشکلات اجتماعی فراوانی روبه رو هستند. آنها با رفتارهای تضادورزانه و برتری خواهانه سعی در آزار و اذیت همسالان و اطرافیان دارند که این امر موجب طرد شدن آنها می شود؛ طردشدگی توسط اطرافیان به عزت نفس کودک لطمه می زند و وی خود را فردی منفی تلقی می کند که بعدها باعث عدم رشد مناسب اجتماعی او می شود.

● مشکلات شناختی و هوشی

کودکان مبتلا به بیش فعالی/کمبود توجه در زمینه حافظه کوتاه مدت، عملکردهای اجرایی و زبان، مشکلات بسیاری دارند. منظور از حافظه کوتاه مدت، حافظه ای است که بین ۱۵ تا ۳۰ثانیه کاربرد دارد. منظور از عملکردهای اجرایی یعنی برنامه ریزی، سازمان دادن، راهنمایی کردن، تجدیدنظر کردن در موضوعی خاص و همچنین نظارت بر رفتار خود جهت رسیدن به اهداف تعیین شده است. همچنین نیمی از این کودکان در زمینه زبان یعنی فهم و ادراک زبان، یادگیری حرف زدن در طول رشد، کند هستند و در زمینه های خواندن و نوشتن نیز مشکلاتی را از خود بروز می دهند.

● مشکلات تحصیلی

موفقیت تحصیلی نیازمند عوامل گوناگونی است که از جمله آنها توانایی های شناختی سالم است. اما این دسته از کودکان دچار نواقص شناختی هستند و سه مشکل حافظه کوتاه مدت، زبان و عملکرد اجرایی، آنها را از پیشرفت تحصیلی بازمی دارد و در نتیجه شکست تحصیلی عاید کودک می شود و بیشتر مشکلات تحصیلی آنها در خواندن، نوشتن و ریاضیات است.

● مشکلات هیجانی و عاطفی

این دسته از کودکان خلق نوسانی دارند. به این معنا که مدتی شاد و مدتی دیگر غمگین هستند. بعد از اینکه شدیدا به کاری علاقه پیدا کرده و با تمام انرژی به انجام آن می پردازند، بلافاصله از آن دست کشیده و دلسرد می شوند. این مسایل باعث می شود که پیش بینی رفتار آنها مشکل شود. تغییرپذیری هیجانی و خلقی این کودکان از لحاظ شدت متغیر در بیشترین حد خود قرار دارد. یعنی از لحاظ فراوانی در طی روز مکرر قابل مشاهده است و از لحاظ مدت می توان در چندین ماه و حتی سال ها این ویژگی را در آنها ببینیم. همچنین این کودکان تحمل ناکامی و سرخوردگی را ندارند. وقتی امور به دلخواه شان پیش نمی رود، سبب بدخلقی، طغیان خشم و دلخوری آنها می شود. اختلال اضطرابی و افسردگی نیز به وفور در آنها قابل مشاهده است.

● اختلال نافرمانی مقابله ای

در ۴۰ تا ۶۰درصد از کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه اختلال نافرمانی مقابله ای دیده می شود. این اختلال، اختلالی ا ست که در آن، کودک رفتارهایی همراه با لجبازی، دشمنی، منفی کاری دارد. مجموع این رفتارها باعث می شود که کودک در عملکردهای تحصیلی و شغلی در آینده افت کند.

● اختلال سلوک

در ۳۰ تا ۵۰درصد از کودکان مبتلا به این اختلال، اختلال سلوک، نمایان است. اختلال سلوک با الگوی رفتاری پیوسته و مداومی مشخص می شود که در آن حقوق اساسی دیگران یا هنجارهای اجتماعی و اصول عمده متناسب با سن زیر پا گذاشته می شود. کله شقی، خشونت جسمی یا کلامی، سلطه جویی، مسوولیت پذیری، فرار مکرر از خانه، پرخاشگری و نقض جدی مقررات، مشخصه های کودکان مبتلا به این اختلال است.

● اختلال یادگیری

همان طور که گفته شد این اختلال در سه دسته خواندن، نوشتن و ریاضیات تقسیم بندی می شود که برخی از کودکان ممکن است تنها به یکی از این موارد یا دو و حتی هر سه مورد مبتلا باشند. این دسته کودکان در هنگام خواندن مطلب، بخشی از کلمات را حذف می کنند یا به کلمه، جزیی می افزایند و در واقع دست به دگرگون سازی متن می زنند، منظور از اختلال در نوشتن، یعنی اینکه نوشته های آنها بدون سازمان، درهم برهم، به هم ریخته و بدون نظم و ترتیب و پر از اشتباهات دستوری و ساخت بندی جملات و پاراگراف است. اختلال در ریاضی که شامل نقایصی در محاسبات می شود و در فهم رابطه هایی مثل چپ راست، کوچک بزرگ، بیشتر کمتر و ... مشکل دارند و اعداد را به یاد نمی آورند.

● اختلال مصرف مواد

کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه در آینده متاسفانه به سوی مصرف مواد روانگردان چون حشیش، کراک، شیشه و... روی می آورند. تحقیقات گوناگون حاکی از آن است که ۲۵درصد نوجوانان بستری، مبتلا به اختلال مصرف مواد، در کودکی، بیش فعال بوده اند.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
#6

خطاب به مادران کودکان بیش فعال


کودکان از لحاظ تحرک و جنب و جوش با یکدیگر تفاوت دارند. بعضی از کودکان از همان روز اول تولدشان جنب و جوش بیش ازحد دارند و دست و پای خود را به طور دایم تکان می دهند.

این کودکان هر چه بزرگ تر می شوند تحرک و جنب و جوش آنها بیشتر می شود، به طوری که لحظه ای نمی توانند در گوشه ای بنشینند و در نتیجه مارد مجبور است همه وقت به دنبال کودک باشد و دقیقه ای از او غافل نگردد.

مردم به چنین کودکانی « کودکان شیطون » می گویند. در مقابل کودکان دیگری هستند که از همان اوایل تولدشان بسیار آرامند، شیر می خورند و می خوابند. این کودکان زمانی که راه می افتند و حتی در سنین قبل از مدرسه نیز مشکلی برای پدر و مادرشان به وجود نمی آورند. در مطالعاتی که روی هر دو گروه انجام گرفته، مشاهده شده است که هر دو سالم اند و هیچ ضایعه یا بیماری مغزی ندارند و یادگیری آنها خوب است.

از طرف دیگر کودکانی هم هستند که رفتار آنها از همان روزهای اول تولد با دو گروه ذکر شده متفاوت است.

به طور مثال، مادر جوانی در مورد کودک ۵ ماهه اش می گوید :

کودکم موقعی که بیدار است مرتب شیون می زند، هیچ وقت نشده با آرامش در جایش بخوابد، موقعی که او را بغل می کنم گریه او شدیدتر می شود، موقعی که او را شیر میدهم صورتش را بر می گرداند و اگر شروع به مک زدن کرد با کوچک ترین صدایی ناگهان پستانم را رها می کند و شیون سر می دهد، اگر بخواهم به او غذا بدهم بعد از فرو دادن با گریه استفراغ می کند.

در چنین کودکی هیچ ضایعه عضوی یا عصبی وجود ندارد. هنگامی که او بزرگ می شود شروع به راه رفتن می کند بدون توجه به آنچه در جلو اوست، می دود و از صندلی و میز بالا می رود اگر چیزی به او داده شود پرت می کند، تمام اسباب بازی های خود را می شکند و خرد می کند و هر چه به دست او برسد به دهان می برد، چنین کودکانی زندگی و آسایش پدر و مادر را سلب می کنند و همواره والیدن شان از وجود آنان اظهار خستگی و عجزی می کنند و همین مسئله اثر بدی روی کودک خواهد گذاشت. موقعی که مادر چنین کودکی را به مطب می آورد، آرام نمی گیرد و از گوشه ای به گوشه دیگر مطب می دود و گویی توسط یک موتور تحریک می شود، او قادر نیست چند دقیقه در یک محل بنشیند یا بایستد، به هر چیز دست می زند، تلفن را بر می دارد و با کسی حرف می زند.

موفعی که چنین کودکانی به دبستان سپرده می شوند، دو مشکل خواهند داشت. اول این که مشکل یادگیری دارند، زیرا این کودکان در تمرکز حواس دچار اشکال هستند و نمی توانند روی صندلی کلاس آرام بنشینند، دایما ً می لولند و به مطالب و درسی که معلم می دهد توجهی ندارند. این کودکان تکالیف و کارهای مدرسه را انجام نمی دهند و کاری را که شروع کرده اند، تمام نمی کنند و به گفته معلم کلاس « کودک مات و مبهوت است ». بعضی از این کودکان در مورد حروف و کلماتی که باید در مغزشان تمرکز دهند تا آن را درک کنند، دچار اشکال می باشند، حروف و اعداد را برعکس یا تغییر شکل یافته و کج و معوج می بینند ( گرچه چشم آنها سالم است. ) در نوشتن و خواندن مشکل دارند و بیشتر آنها در سال اول دبستان مردود می شوند.

مشکل دوم این کودکان در موقعیت های گروهی و بازی کردن با کودکان دیگر است، به طوری که این کودکان رعایت نوبت نمی کند و اعمال آنها مورد قبول همسالان شان نیست و در نتیجه کودکان دیگر از آنها دوری می کنند. این کودکان بدون فکر کردن کاری را انجام می دهند و از کاری به کار دیگر می پردازند. عکس العمل های این کودکان معمولا ً ثابت نیست گاهی می خندند و خوش هستند و گاهی ناگهان به گریه می افتند و همسالان شان از این عمل در تعجب اند.

● چگونه یک کودک پیش فعال را تربیت کنیم؟

حتما ً می خواهید بدانید چگونه باید او را تنبیه کرد تا دست از رفتارهای ناپسند بردارد؟ یا می خواهید بدانید چرا هر قدر تنبیه می کنید فایده ندارد و باز همان رفتارها را تکرار می کند و برای تان عجیب است که هر روز حساسیتش به تنبیه شدن کمتر می شود.

▪ قبل از هر چیز باید بدانیم بهتر است که تشویق و تنبیه فوری انجام شود تا اثر کند، یعنی درست پس از رفتاری که انجام داده است و این که باید بداند بخاطر کدام رفتارش تشویق ا تنبیه شده است. تنبیه می تواند با یک اشاره، نگاه یا محروم کردن بچه از چیزهایی که دارد باشد ولی نباید نیازهای اصلی کودک را از او گرفت. نیازهای اصلی مثل غذا، آب، خوابیدن، سلامتی، احساس امنیت و نیاز به دوست داشته شدن.

▪ با کودک به آرامی صحبت کنید و سعی کنید رفتار خوبی را که از کودک سر می زند به زبان بیاورید و به او آفرین بگویید.

▪ سعی کنید از کلماتی چون « نه، نکن، بس » کمتر استفاده کنید.

▪ وظایف کودک در خانه برای او مشخص کنید و آنها را به دفعات به او بگویید تا با آنها آشنا شود و یاد بگیرد. چنین کودکانی ممکن است وظایف خود را به زودی یاد نگیرند ولی باید با صبر و حوصله آنها را به او یاد دهید.

▪ به کودک مسئولیت بدهید، زیرا برای رشد هر کودکی عهده دار مسئولیت بودن لازم است ولی باید در توان او باشد و اگر کودک آن را حتی ناقص انجام داد، از او قدردانی کنید.

▪ بیش از حد دلسوز و نگران او نباشید مشکل پیش فعالی به تدریج اصلاح خواهد شد.

▪ با معلم کلاس همکاری دقیق نمایید، زیرا توجه شما در خانه و همکاری شما با معلم مدرسه در بهبود کودک بسیار موثر خواهد بود.

در واقع کودک باید بداند :

روی قانون های مان پافشاری می کنیم و قانون مان تغیرر نمی کند. وقتی قانون را رعایت کرد او را تشویق می کنیم و وقتی آن را زیر پا گذاشت او را تنبیه می کنیم.

خیلی مهم است کسانی که با او در ارتباط هستند حرف شان یکی باشد و اگر در تربیت کردن فرزند با هم اختلاف نظر دارند باید در خفا با هم صحبت کنند تا بچه ها نفهمند آنها موافق هم نیستند.

کسانی که از او نگهداری می کنند آدم های با ثباتی هستند، زیاد به او انتقاد نمی کنند و او را دوست دارند
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
#7
او قادر به کنترل هیجان خود نیست


بیماری نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یکی از بیماری های شایع در سنین کودکی است. این بیماری که در واقع یک طیف را تشکیل می دهد، از دوران کودکی با علایمی مثل مشکل در تمرکز و ناتوانی در انجام کارها خود را نشان می دهد و با رسیدن کودک به مدرسه، مشکلات تحصیلی متعددی را برای وی به وجود می آورد. به همین دلیل است که بیشتر مبتلایان به این اختلال در سنین مدرسه شناسایی می شوند. این بچه ها نه به دلیل کم هوشی بلکه به علت نداشتن تمرکز و توجه به دروس دچار افت تحصیلی می شوند و کادر آموزشی و والدین را به دردسر می اندازند. هرچند مشکلات رفتاری آن ها کمتر از مشکلات تحصیلی نیست.

از آن جا که بسیاری از خانواده ها با این مشکل رو به رو هستند، اطلاع رسانی و ارائه آموزش به مردم برای تشخیص و شناسایی این کودکان ضروری است. چنان که یکی از موضوعات اصلی چهارمین همایش بین المللی روان پزشکی کودک و نوجوان که در مشهد در حال برگزاری است، حول این موضوع است. دکتر مهدی تهرانی دوست رئیس این همایش با ارائه مقاله ای درباره تنظیم کلیدی هیجان در اختلال بیش فعالی و نقص توجه، به موضوع هیجان در مبتلایان به این اختلال پرداخت. وی با اشاره به این که فرضیه مطرح شده این است که آیا کنترل هیجان در این کودکان مرتبط با کم توجهی و یا بیش فعالی است، می گوید: این موضوع براساس نظریه بارکلی مطرح شده و اساس آن این است که کودکان مبتلا به ADHD هیجانات لحظه ای دارند.

● پاسخ به محرک ها

در واقع یک فرد معمولی قادر است در مقابل یک محرک، هیجان خود را از پاسخی که قرار است بدهد ، منفک کند و پاسخ صحیح، ابراز هیجان صحیح و به موقع داشته باشد. اما در یک کودک مبتلا به ADHD تاخیر در پاسخ نداریم و پاسخ های هیجانی آن ها ادغام شده در پاسخ های رفتاری آن هاست. این کودکان وقتی صحبت می کنند همراه با حالت های هیجانی که آن لحظه تجربه کرده اند، رفتار می کنند، رفتار و هیجانی که مرتبط با آن چه می گویند، نیست. اگر رفتاری هم انجام می دهند قادر به تفکیک آن نیستند و هیجان لحظه را به رفتارشان منتقل می کنند . به همین دلیل گفته می شود بچه های مبتلا به ADHDبه جای این که Responsive باشند، Reactive هستند.

در Reactive فرد نمی تواند پاسخ های خود را متناسب با شرایط تنظیم کند و صرفا به پاسخ می پردازد. اگر کودکی از کنار یک کودک ADHD عبور کند و به او تنه بزند، به جای اندکی تامل برای ابراز واکنش صحیح، همان لحظه با کودک درگیر می شود. کتک کاری می کند، فحش می دهد و به هر نحو ممکن عصبانیت خود را ابراز می کند. گاهی ممکن است گریه کند و پاسخ هیجانی خود را به صورت گریه بروز دهد. یک کودک عادی در مواجهه با چنین شرایطی اندکی تامل می کند، بعد سعی می کند متناسب با شرایط واکنش نشان دهد در واقع قادر است هیجانات خود را تنظیم کند. امری که در کودکان مبتلا به ADHD رخ نمی دهد. براساس نظریه بار کلی بخشی از مغز کودکان مبتلا به ADHA که مربوط به تنظیم هیجانات است، رشد کافی نکرده است و نبود بلوغ در تنظیم هیجانات در آن ها از این امر ناشی می شود.

دکتر تهرانی دوست با اشاره به این که بروز هیجانات فرد در تنظیم خلاصه نمی شود، می گوید: علاوه بر این که در تنظیم هیجان به مداخله نیاز داریم، در بخش شناخت نیز باید به بلوغ رسیده باشیم،به عبارتی در مرحله اول فرد باید بتواند هیجانات را شناسایی کند. می توان این موضوع را با ذکر یک مثال توضیح داد.

● تفاوت بیش فعالی با اوتیسم

کودکان مبتلا به اوتیسم در شناخت نشانه های هیجان مشکل دارند، ولی مشکل آن ها در بروز هیجان کمتر و در شناسایی هیجان ها بیشتر است. به عبارتی یک کودک اوتیستیک وقتی چهره عصبانی مادر خود را می بیند، نمی تواند عصبانیت او را بابت رفتارش درک کند بنابراین به رفتارش ادامه می دهد. یا اگر می بیند فردی خوشحال است، نمی تواند خوشحالی او را درک کند بنابراین نمی تواند با او همدلی کند.

بنابراین اشکال در شناخت هیجان مشکل اصلی بچه های اوتیستیک است. درباره کودکان مبتلا به ADHDنیز می توان گفت این کودکان در تنظیم هیجانات خود مشکل دارند آیا در درک هیجان مشکل خاصی ندارند؟

گفته می شود بچه های مبتلا به ADHDدر درک نشانه های هیجانی مشکل دارند و نمی توانند هیجانات را متناسب با آن چه ابراز می شود، درک کنند.

وی از حرکات دست، چهره، تغییرات در position به عنوان نمایه های هیجان یاد می کند و می گوید: ما در عالم خارج امری به عنوان هیجان نمی بینیم ، هیجان منفک از فرد نیست بلکه سرنخ هایی را مشاهده می کنیم که ما را به سمت هیجان سوق می دهد. اگر سرنخ ها را متناسب با موقعیت درک نکنیم، نمی توانیم هیجان مناسبی ابراز کنیم و یا پاسخ مناسب با هیجان داشته باشیم.

نکته ای که مطرح می شود این است که امکان دارد بچه های مبتلا به ADHD برای درک نشانه های هیجانی به بلوغ نرسیده باشند و نتوانند خوشحالی ، ناراحتی یا هر احساس دیگری را از انسان های اطراف درک کنند. آن ها برخلاف بچه های اوتیستیک که درکی از هیجان ندارند، هیجانات را درک می کنند اما نمی توانند رفتارهای خود را متناسب با موقعیت هیجانی تنظیم کنند. گاه ممکن است واکنش افراط و تفریطی نسبت به هیجانات پیرامون خود داشته باشند و به همین دلیل نمی توانند متناسب با نشانه ها و محرک های محیطی واکنش مناسبی نشان دهند.

وی با اشاره به مطالعاتی که در دهه ۹۰ روی بچه های مبتلا به ADHD برای شناسایی درک هیجان در آن ها انجام شد، می گوید: این بچه ها در مقایسه با کودکان گروه کنترل، با دقت کمتری از مشاهده یک سری تصاویر،ابراز هیجان کردند. درمطالعه دیگری مشخص شد، کودکان مبتلا به ADHDتمرکز کمتری بر هیجانات خود دارند و نمی توانند نام هیجانات را به درستی به کار ببرند. محققان هم چنین دریافتند این کودکان نه تنها در درک هیجانات اطراف مشکل دارند بلکه در درک حالت و روحیه خود نیز مشکل دارند؛کودکانی که سابقه خانوادگی ADHD دارند یعنی پدر یا مادریا خواهر و برادر مبتلا به ADHD نیز در درک هیجانات دچار مشکل می شوند.

نتایج مطالعات متعدد نشان می دهد که بچه های ADHD در درک جزئیات اشیا دقت بیشتری دارند و در مقابل در درک هیجانات با مشکل مواجهند. به این ترتیب محققان دریافتند که ممکن است این پدیده جدا از مشکل کم توجهی بچه ها باشد.

نتایج مطالعات نشان می دهد که احتمالا بچه های ADHD علاوه بر این که در تنظیم هیجانات مشکل دارند در درک هیجان و توجه به نشانه های هیجانی هم با مشکل مواجهند. به نظر می رسد این توجه جدای از مشکل «کم توجهی شناختی» آن هاست البته این موضوع هنوز یک فرضیه در دست مطالعه است و به مطالعات جدی نیاز دارد. این امر برای تمام افراد مبتلا به ADHD اعم از کودک، نوجوان وبزرگسال می تواند وجود داشته باشد.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
#8
آینده کودکان بیش فعال


اختلال بیش فعالی و کم توجهی، یکی از شایع ترین اختلالات دوران کودکی است که تقریبا ۵ درصد کودکان سنین مدرسه را تحت تأثیر قرار می دهد. ویژگی های عمده این اختلال شامل تحرک و فعالیت بیش از حد، تکانشگری و مشکل توجه و تمرکز می باشد. گرچه موارد فوق رفتارهایی است که تمامی کودکان، مواقعی آنها را نشان می دهند، اما کودکان بیش فعال به درجه ای علایم فوق را نشان می دهند که با عملکرد طبیعی آنها در منزل، مدرسه و ارتباط با همسالان و اطرافیان تداخل ایجاد می کند. این کودکان به طور مکرر توسط والدین، معلمین و اطرافیان به دلیل رفتارهای ناپخته و تکانشی خود سرزنش می شوند که منجر به تأثیرات سوء بر اعتماد به نفس آنها می گردد.در مورد اینده کودکان بیش فعال با دکتر فریبا عربگل فوق تخصص روان پزشکی کودک و نوجوان و دبیر انجمن متخصصان روان پزشکی کودک ونوجوان گفتگو کردیم:

● علت اختلال بیش فعالی کم توجهی چیست؟

به نظر می رسد نمی توان پاسخ قطعی و دقیقی برای این سوال داد. نمی توان مانند بسیاری از بیماری های دوران کودکی ویروس یا میکروب مشخصی را برای آن پیدا کرد. احتمالاً تعدادی از عوامل مختلف در ایجاد بیش فعالی کودک درگیر می باشند.مطالعاتی انجام شده که به بعد ژنتیک این بیماری اشاره دارند. کودکی که مبتلا به بیش فعالی است ۴ برابر بیشتر احتمال دارد که یکی از افراد خانواده او مثل او مشکل مشابهی را داشته باشد. اگر چه نقش ژن خاصی در این بین پیدا نشده است ولی مغز این کودکان تفاوت های ظریفی را در ساختار و عملکرد نشان می دهد و تأثیر داروهای معینی بر این کودکان نشانگر آن است که به نوعی ترکیب شیمیایی مغز این کودکان متفاوت است. گر چه ماهیت این تفاوت ها به خوبی مشخص نشده است.

● آیا میتوان گفت نوع غذا ویا شیوه فرزند پروری در بیش فعالی موثر است؟

تبلیغات زیادی در مورد تأثیر غذاها و آلرژی غذایی به ویژه آلرژی نسبت به مواد افزودنی غذاها مانند رنگ ها و نگهدارنده ها در بیش فعالی وجود داشته است. نتایج تحقیقات مختلف نشان داده است که غذا موجب بیش فعالی نمی گردد، در نتیجه برنامه غذایی خاص نیز در درمان نقشی ندارند. از سوی دیگر فرزند پروری بد و معیوب منجر به بیش فعالی نمی گردد، اما شیوه های تربیتی و پاسخ دهی والدین کاملا بر رفتار کودک تأثیر می گذارد، بسیاری از این کودکان مستعد اختلالات رفتاری گسترده ای هستند. بدیهی است روش های انطباقی موثر در پیشگیری از مشکلات رفتاری همراه موثر است.

● بسیاری از والدین مرزی بین بیش فعالی و شیطنت های دوران کودکی قایل نیستندوهر گونه شیطنت و جنب وجوش را بیش فعالی می دانند مشخصه یک کودک بیش فعال چیست؟

سه ویژگی عمده این اختلال عبارتند از: فعالیت و تحرک زیاد /اختلال در توجه و تمرکز /رفتارهای تکانشیاین کودکان اکثر اوقات در حال حرکت و جنب و جوش هستند و به نظر می رسد هیچگاه خسته نمی شوند. لحظه ای آرام و قرار ندارند. اگر قرار باشد لحظه ای بنشینند، مرتب وول می خورند، حتی در خواب نیز ممکن است بی قراری و وول خوردن آنها را ببینیم. بیش فعالی در سنین قبل از مدرسه بارزتر و مشخص تر است. آنها مرتب در حال دویدن، راه رفتن، بالا و پایین رفتن روی مبلمان و صندلی ها و ... هستند. در مهد کودک آنها نمی توانند روی صندلی آرام نشسته و تکالیف خود را انجام دهند، بلکه وسط کلاس این سو و آن سو می دوند.همچنین در مورد رفتارهای تکانشی انها با یدبگویم به نظر می رسد اکثر کودکان بیش فعال، بدون آنکه به پیامد و نتیجه اعمالشان فکر کنند، دست به انجام کاری می زنند. گرچه آنها ممکن است بارها نتیجه منفی اعمال خود را ببینند ولی باز درس عبرت نمی گیرند و این موضوع از سوی والدین و اطرافیان به گونه ای تعبیر می شود که آنها لجباز و نافرمان هستند و رفتارهای آنها تعمدی و برای اذیت و آزار اطرافیان است. در حالی که مشکل اصلی آنها عمل کردن قبل از فکر کردن و سنجیدن آخر و عاقیت کار است.کودکان بیش فعال در رعایت نوبت و انتظار کشیدن برای رسیدن به چیزی مشکل دارند، وسط صحبت دیگران می پرند و نمی توانند صبر کنند تا صحبت طرف مقابل به اتمام برسد. گاه به طور ناگهانی می دوند، می پرند و شی را پرتاب می کنند، دست والدین را رها کرده و وسط خیابان می دوند. در سنین بالاتر ممکن است نسنجیده حرفی زده و عملی را انجام دهند که از سوی اطرافیان ناپخته و بچه گانه و متناسب با سن و موقعیت رفتار نکردن تعبیر شود.

● شما به ویژگی کودک بیش فعال اشاره کردید. اگرکودک یکی از این مشخصه ها را داشته باشد باز هم بیش فعال است؟

موارد فوق سه مشکل اصلی است که در کودکان بیش فعال و کم توجه دیده می شود. گرچه ممکن است کودکی همه علایم فوق را نداشته باشد ولی مشکلات گوناگونی که کودک با آنها دست به گریبان است، تأثیر منفی بسزایی در ارتباط کودک با معلم، هم کلاسی ها، والدین و اطرافیان بر جای می گذارد. کودک مرتب از پیرامون خود پیام های منفی دریافت می کند، پیام هایی که شخصیت و اعتماد به نفس او را در هم می کوبد. همچنین بیماری باعث افت عملکرد تحصیلی کودک می شود و آینده تحصیلی و شغلی او را تحت تأثیر قرار می دهد.

● اختلال بیش فعالی در چه سنی بیشتر بروز می کند؟

اختلال بیش فعالی ـ کم توجهی در پسران شایع تر از دختران بوده و صرف نظر از سن تشخیص، شروع بیماری باید از قبل از ۷ سالگی باشد.

● آیا کودکان بیش فعال در هنگام درس خواندن و مدرسه رفتن نیز با مشکل مواجه هستند؟

این کودکان نمی توانند روی یک محرک طبیعی که از اهمیت خاصی در نتیجه در کلاس درس نمی توانند حواس خود را به گفته های معلم بدهند. به نظر می رسد اصلا گوش نمی دهند و زمانی که باید به محتوای صحبت های معلم توجه کنند، مشغول انجام کار دیگری هستند یا با چیزی بازی می کنند. در دروسی مثل دیکته که نیاز به توجه و تمرکز بیشتری دارد، معمولاً مشکلات بیشتری را نشان می دهند. نمرات آنها متغیر است، در تمام کردن و به انتها رساندن تکالیف مشکل دارند و اکثراً انجام تکالیف آنها ساعت ها به طول می انجامد و انرژی زیادی از والدین صرف این موضوع می شود. ممکن است وسایل خود را گم کرده و یا در مدرسه جای بگذارند. اگر چند دستور همزمان به آنها داده شود، در به خاطر سپردن آنها ناتوانند.

● آیا چنین حالاتی در سنین بالاتر هم بروز می کند؟

این کودکان وقتی به سنین نوجوانی می رسند، به علت فراموشکاری به عنوان افراد بی حواس و سهل انگار از آنها نام برده می شود. در هنگام مطالعه و انجام فعالیت ها به فکر و رویا فرو می روند و نمی توانند کار خود را به پایان برسانند. افراد بی نظمی هستند که نامنظمی در اتاق، کمد لباس ها، میز تحریر، و ... آنها نمایان است.

● آینده کودکان بیش فعال چگونه خواهد بود؟ آیا امکان دارد این مشکلات تا اخر عمر همراه فرد باشد؟

در برخی موارد مشکلات همراه با این اختلال در سراسر زندگی شخص ادامه می یابد. گرچه این کودکان در دوره بزرگسالی همه علایم مربوط به بیماری را ندارند و از پرتحرکی آنها کاسته شده است ولی مشکلات توجه و تمرکز و رفتارهای تکانشی آنها ادامه می یابد. در عده ای از این کودکان نیز با رسیدن به سن ۱۲ سالگی علایم آنها بهبود می یابد و عملکرد طبیعی در حوزه های مختلف رفتاری، اجتماعی و تحصیلی پیدا می کنند. در کسانی که بیماری ادامه می یابد نیاز به ادامه درمان نیز وجود دارد. به نظر می رسد عمده مشکلات این کودکان با ورود به مدرسه آغاز می شود، مکانی که در آنجا انتظار نظم، انظباط، پیشرفت تحصیلی، ارتباط مناسب با همسالان، پیروی از دستورات معلم و انجام تکالیف مدرسه می رود. از آنجا که مطالعه، خواندن و نوشتن، گوش فرادادن به صحبت های معلم نیازمند تمرکز، توجه، قرار و آرامش کافی دارد و این کودکان در این زمینه ها مشکل دارند، در نتیجه درس خواندن برای آنها تبدیل به معضلی می گردد که به راحتی قابل حل نیست، ساعات انجام تکالیف درسی در منزل ساعات طولانی کشمکش بین والد و کودک است. کودکی که ساعت های زیادی را به بازی و فعالیت می پردازد، از نیم ساعت نشستن روی تکالیف درسی بیزار است. در کلاس درس زمانی که سایر دانش آموزان مشغول یادگیری مطالب جدید هستند و به صحبت های معلم گوش می دهند، آنها مشغول حرف زدن با بغل دستی، بازی کردن و یا ور رفتن با کتاب، مداد و سایر وسایل هستند.

● کودکان بیش فعال چه مشکلاتی را در زندگی اجتماعی خود خواهند داشت؟

افت درسی و عدم پیشرفت تحصیلی، آینده شغلی این کودکان را تحت تأثیر قرار می دهد، از طرفی دیگر بزرگسالان شاغل با این اختلال، در شغل خود با مسایل و مشکلات بیشتری دست به گریبان هستند. اتاق کار آنها نامنظم و شلوغ است، برای شروع کار و به اتمام رساندن آن مشکل دارند، همیشه ممکن است کارهای زیادی را شروع کنند، اما نیمه تمام رها کنند، در نتیجه طرح های ناتمام در بین کارهای آنها زیاد دیده می شود، فراموشکار هستند و به قرارهای کاری خود دیر می رسند و از دید دیگران اینها افرادی بدقول هستند. امکان ابتلای به اضطراب، افسردگی، اختلال سلوک، اختلال ایذایی مقابله ای، سوء مصرف مواد، پرخاشگری و سایر اختلالات رفتاری در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی ـ کم توجهی در صورت عدم مداخله مناسب زیاد است.رعایت نکردن نوبت، عدم رعایت قوانین بازی، عدم پیروی از دستورات، بر هم زدن نظم و رفتارهای تکانشی در این کودکان باعث می شود که ارتباط آنها با همسالان، والدین و بزرگ ترها تحت الشعاع قرار گیرد. آنها از جمع دوستان خود طرد می شوند و پیامهای منفی که مرتب از پیرامون خود دریافت می کنند، اعتماد به نفس این کودکان را لطمه می زند و آنها را مستعد افسردگی و اضطراب می کند.

● چه راه حلهایی را برای درمان کودکان بیش فعال پیشنهاد می کنید؟

بنا به دلایل فوق و دلایل بی شمار دیگر، اختلال بیش فعالی ـ کم توجهی باید درمان شود هدف از درمان کاهش علایم این بیماری است تا حدی که کودک آشفتگی کمتری را در زندگی روزمره خود متحمل گردد و عملکرد تحصیلی و ارتباطی کودک بهبود یابد. درمان این کودکان شامل دو دسته کلی درمان های دارویی و غیر دارویی است.شایع ترین و موثرترین داروهایی که در درمان این اختلال به کار می رود شامل داروهای محرک (ایستمولایت) می باشد: مثل فنیدیت (ریتالین) و دکستروآمفتامین.داروهای فوق در ۹۰ ـ ۷۰ درصد کودکان بیش فعال ـ کم توجه موثر است و باعث بهبودی علایم اصلی این اختلال می گردد، عملکرد تحصیلی و ارتباطی کودک را بهبود بخشیده و از اضطراب و نگرانی والدین می کاهد. این داروها ممکن است در بعضی از کودکان اثرات بی اشتهایی و کم خوابی ایجاد کند که نگران کننده نبوده و می توان با ترفندهای مناسب، این اثرات سوء را به حداقل رساند.همانند سایر داروها، این دسته از داروها نیز ممکن است اثرات جانبی دیگری داشته باشند، در نتیجه تجویز آنان باید زیر نظر پزشک معالج و با تشخیص او صورت گیرد. در صورتی که کودک نسبت به این دسته از داروها عدم پاسخ درمانی مناسب نشان داد و یا دچار عوارض جانبی ناخواسته ای گردید که قابل تحمل نبود، داروهای دیگری وجود دارند که می توانند موثر باشند.اکثرا همراه و در کنار درمان های دارویی استفاده می شوند. بیشتر بر اختلالات رفتاری همراه با بیش فعالی ـ کم توجهی موثرند و شامل درمان های شناختی، رفتاری و آموزش والدین می باشند. بدیهی آموزش والدین در مورد چگونگی بیماری فرزندشان، رفتارهای مثبت کودک، عدم بکارگیری شیوه های نا مناسب تنبیهی و ... بسیار می تواند هم برای کودک و هم برای خانواده او موثر باشد.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
گوناگون از وب
loading...
تشریفات مجالس خدمات عروسی
#9
نحوه شناسایی کودکان بیش فعال در مدرسه

بشری، دختری هفت ساله است که از طرف مدرسه به عنوان کودکی بیش فعال شناخته شده، او هیچگاه در یک جا بند نمی شود و بسیار پرجنب و جوش و پرتحرک است، آرام و قرار ندارد، قادر به پیگیری دستورات نیست، در کارهای خواهر و برادرش دخالت و برای آنها ایجاد مزاحمت می کند، دست به اعمال خطرناک مانند بازی با کبریت، پریدن از بالای کابینت می زند و بارها و بارها این اعمال را تکرار می کند. در هنگام انجام تکالیف مدرسه اش مرتباً بلند می شود و اظهار خستگی می کند بطوری که چند ساعت را صرف انجام تکالیفش می کند. والدین از حرف گوش نکردن او ناراضی هستند و می گویند به صحبت های ما توجه نمی کند. گزارش معلم مربوطه حاکی از آن است که او سر کلاس دختر بازیگوش و بی دقتی است. در هنگامی که باید به صحبتهای معلم توجه کند با همکلاسیش حرف می زند و وقتی ساکت است به نظر می رسد حواسش در کلاس نیست. در موقع پرسشهای شفاهی سر کلاس سریعاً دستش را بالا می برد ولی پس از یکی دو جواب قادر به جواب دادن به سؤالاتش نیست.

وسایل مدرسه اش را مرتباً گم می کندو گهگاه دفاتر مورد لزومش را فراموش می کند. غالباً درخواست خروج از کلاس را به بهانه های مختلف دارد و مرتباً سر جایش می لولد.

این علائم اختلالی بیش فعالی یا اختلال کمبود توجه و تمرکز در کودکان است که شامل پرفعالیتی (پرتحرکی) کمبود توجه و تمرکز، بروز اعمال تکانه ای (اعمال ناگهانی و غیرقابل پیش بینی) است، این اختلال دارای سه نوع است.

▪ نوع اول: در این نوع کودک فقط مشکل در نگهداری توجه و تمرکز دارد.

▪ نوع دوم: فقط پرتحرکی و بیش فعالی دیده می شود.

▪ نوع سوم: ترکیبی که کودک هم پرتحرک بوده و هم مشکل توجه و تمرکز دارد.

این اختلال در پنج درصد کودکان دبستانی دیده می شود. در پسرها سه تا پنج برابر شایعتر از دختران است و بیشتر در پسران اول خانواده دیده می شود.از نظر سبب شناسی عامل اصلی ناشناخته است اما فاکتورهای متعدد ژنتیک، رشدی، صدمات مغزی، عوامل عصبی شیمیایی، فاکتورهای عصبی فیزیولوژیکی و عوامل اجتماعی روانشناختی را مؤثر می داند.

● علائم بیش فعالی

کودک غالباً با دستهایش بازی می کند و در جایش می لولد. کودک معمولاً کلاس را ترک می کند، غالباً می دود و یا می پرد، غالباً بازی یا فعالیتهایش پرصدا است، زیاد صحبت می کند و به نظر می رسد که کودک همیشه درحال حرکت است.

● علائم مربوط به اختلال توجه و تمرکز

کودک از توجه به جزئیات ناتوان است، هنگام صحبت مستقیم با او، به نظر می رسد که گوش نمی کند اغلب قادر به پیگیری دستورات و یا اتمام کارها نیست. معمولاً از فعالیتهایی که نیاز به کوشش ذهنی دارد اجتناب می کند(پرهیز از انجام تکالیف مدرسه)، فراموشکار است، اغلب وسایل خود را گم می کند، در کارهای دیگران دخالت می کند و حاضرجواب است.

کودکانی که تعداد زیادی از این علائم را دارا هستند حتماً باید از نظر وجود این اختلال توسط روانپزشک کودک و یا متخصص اطفال بررسی شوند. این کودکان با ورود به مدرسه بیشتر مساله دار می شوند و چون کودکانی پرتحرک هستند، معمولاً یک یا دو زنگ اول را تحمل می کنند و بیشتر در ساعات نزدیک ظهر بی قراری و پرتحرکی نشان می دهند.

مواردی که می تواند به معلمان این دانش آموزان کمک کند عبارتنداز:

۱) هر پانزده الی سی دقیقه به آنها اجازه دهید از کلاس خارج شوند

۲) این دانش آموزان را در میزهای اول کلاس قرار دهید

۳) در هنگام تدریس دروس آنها را مخاطب قرار دهید

۴) برخی امتحانات مانند دیکته را از آنها به صورت انفرادی به عمل آورید و قبل از تحویل برگه امتحانی او به او یادآور شوید که یکی دو دور برگه خود را نگاه کند.

۵) به آنها اعتماد به نفس بدهید تا زمینه ساز بروز افسردگی در آنها نباشد.

از نظر تشخیص باید علائم ذکر شده حداقل در دو محیط مانند مدرسه و منزل وجود داشته باشد و ارائه گزارش معلم از وضعیت کودک در کلاس ضروری است. این مساله از این نظر حائز اهمیت است که باید کودکان شلوغ را که در خانه، والدین عملاً کنترل خوبی بر آنها ندارند و در حقیقت سیستم خانواده فاقد انضباط کافی برای کنترل فرزندان است، از کودکان پرتحرک تشخیص داد زیرا هنگامی که اولیای مدرسه مشکلی با کودک ندارند و مسائل کودک فقط مربوط به خانه است احتمال می رود که کودک دچار اختلال رفتاری ناشی از عدم کنترل کافی و مؤثر والدین باشد.

● درمان این اختلال چیست؟

با توجه به علائم اختلال و عوارض زیاد ناشی از آن مانند انواع بدرفتاری و بی توجهی به کودک که در نهایت منجر به کاهش حس احترام به خود و اعتماد به نفس در وی می شود، ضروری است که این گونه کودکان تحت درمان قرار گیرند. بهترین درمان این اختلال استفاده از داروهای محرک است که یکی از بهترین انواع این داروها به نام رتیالین در ایران نیز وجود دارد و مورد استفاده قرار می گیرد، در حدود هفتاد و پنج درصد کودکان به این دارو جواب مثبت می دهند و معمولاً نخستین علامتی که از بین می رود پرتحرکی کودک و آخرین علامت کمبود توجه و تمرکز است که بهبود می یابد. از روشهای دیگر درمانی می توان از رفتار درمانی، آموزش و مشاوره با والدین و گروه درمانی نیز نام برد.

به هر حال اختلال بیش فعالی، کمبود توجه و تمرکز، اختلالی است که در صورت تشخیص زودهنگام و درمان به موقع از بسیاری از عوارض احتمالی آینده آن جلوگیری نمود.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }
#10
نحوه توضیح به کودک راجع به بیش فعالی او

بسیاری از والدین نگران آن هستند که روی فرزندشان برچسب «بیش فعال» خورده شود. تعداد دیگری از خانواده ها عقیده دارند که باید با فرزندشان راجع به بیش فعال بودن صحبت کنند ولی نمی دانند چگونه باید باب صحبت را در این باره باز کنند.

خانواده های کودکان بیش فعال، بار روانی و فشار عصبی زیادی را تحمل می کنند آنها همواره نگران برداشت افراد اجتماع راجع به فرزندشان هستند لذا بسیاری از متخصصان حوزه روانشناسی معتقدند که کودکان باید درباره «بیش فعالی» اطلاعاتی داشته باشند. متخصصان، دلایل زیر را برای دانستن کودکان راجع به بیش فعالی خود ضروری می دانند.

۱) جوامع امروزی پر از برچسب های گوناگون است که روی افراد زده می شود لذا برچسب بیش فعالی نیز می تواند یکی از آنها باشد. والدین باید بدانند که حضور کودک در اجتماع، مهد کودک، مدرسه و... می تواند برچسب های دیگری مانند تنبل، چاق، زشت و... را نیز در پی داشته باشد اما آیا واقعا این برچسب ها گواه مطلب خاصی نسبت به بیش فعالی است؟ شما باید با زبان ساده دنیای پیچیده برچسب ها و عناوین را برای فرزندتان توضیح دهید.

۲) به کودکتان تفهیم کنید که بیش فعال بودن تنها مفاهیم بد را در بر ندارد بلکه آنها از صفاتی مانند پرانرژی بودن، خلاقیت و اشتیاق و انگیزه زیاد توانایی در انجام اموری که احتیاج به انرژی زیاد دارند برخوردار هستند.

۳) اگر فرزندتان راجع به بیش فعالی اطلاعات کافی داشته باشد بدون آنکه صورت مسئله را پاک کنید، می توانید با راه حل های منطقی دور از جنجال وارد مراحل درمانی توأم با آرامش شوید و فرصت های دستیابی به موفقیت را در فرزندتان بدون انکار مسئله ، فراهم کنید.

۴) بیش فعالی فرزندتان را بپذیرید و او را در مسیر پر از ناهمواری و سرزنش ناشی از بیش فعال بودن تنها نگذارید. در جمع های خانوادگی از او حمایت کنید و به آنها تفهیم کنید که امروزه مشخص شده که ۴۰درصد از کودکان بیش فعال حداقل یکی از والدین شان در دوران کودکی دچار بیش فعالی بوده اند. شما با حمایت از فرزندتان، او را در دنیای خود تنها رها نمی کنید بلکه به او کمک می کنید تا بتواند از پس مشکلات بیش فعالی، با صبر و آرامش بیشتری بر آید.

در دادن اطلاعات به فرزندتان، سن و سال و میزان درک او را در نظر بگیرید. او را در معرض انبوهی از اطلاعات غیرضروری قرار ندهید و بدانید سیل اطلاعات همیشه به نفع او نیست بلکه ممکن است او را با خود درگیر کند، لذا به او اطلاعاتی در خور توان ادراکی او بدهید.

۵) به فرزندتان بگویید هر کسی در این دنیا در انجام یک سری کارها موفق است و یک سری کارها را نیز قادر به انجامش نیست. انسان های موفق باید نقاط ضعف وقوت خود را بشناسند. من وتو هم می خواهیم با هم صحبت کنیم تا ببینیم تو در کدام موارد برتر و شاخص و توانمند هستی و نقاط ضعف ات نیز کجاست؟ به فرزندتان در کشف استعداد ها و نقاط ضعف اش کمک کنید و به او این اطمینان را بدهید که باید از نقاط ضعف اش نیز آگاه شوید تا بتوانید مشکل را حل کنید. به فرزندتان کمک کنید تا با چالش های بیش فعالی آشنا شود و با افزایش آگاهی و اطلاعات خود، او را در شناساندن ابعاد مختلف بیش فعالی یاری کنید.

۶) به فرزندتان همواره این اطمینان را بدهید که تنها نیست. اگر والدین خود در کودکی دچار بیش فعالی بوده اند باید از تجربیات خود صحبت کنند و به او یادآورشوید که الان شما در شرایط یکسان با همسن وسالان خود قرار گرفته اید لذا به او هم کمک می کنید تا مثل هم کلاسی هایش شود.

۷) برای فرزندتان مثال هایی از انسان های موفق بزنید که در دوران کودکی دچار بیش فعالی بوده اند. امروزه در این باره داستان های واقعی زیادی در رابطه با ورزشکاران، سیاستمداران، تاجران، هنرمندان و... موجود است که دچار بیش فعالی بوده اند. به او یادآور شوید که آنها نقاط ضعف وقوت خود را شناخته اند و سعی کرده اند نقاط ضعف خود را به تدریج از بین ببرند.

۸) به نحوی راجع به بیش فعالی صحبت کنید که از آن به عنوان یک تأسف یا رویداد ناراحت کننده و تأسف بار یاد نشود بلکه از آن به عنوان یک مبارزه یا چالش یاد کنید که همه اعضای خانواده باید با کمک کودک از آن سربالایی گاه ناهموار، با طمأنینه و آرامش بالا روند.

۹) همواره نقاط قوت و مثبت فرزندتان را به او گوشزد کنید. کودکان بیش فعال همواره در خطر کمبود عزت نفس قرار دارند زیرا بخش اعظم کودکی شان را، انتقاد، آشفتگی، عدم رقابت موفق با همسالان خود، درخشان نبودن در حوزه اجتماعی مرتبط با کودکان و... تشکیل می دهد.
همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام
پاسخ }