خوش آمدید ورود یا ثبت نام

تبلیغات
Bia2Aroosi
Ads

close
Ads
امتیاز موضوع:
  • 4 رای - 3.25 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

رمان زیتون

مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #1
رمان زیتون
خلاصه رمان اززبان نویسنده:

شخصیت های این داستان وقتی تو ذهنم اومدن ...قسمت پر رنگش مربوط به شخصیت اول دختر داستان بود...
باده داستان من دختر سر سختیه..عاقل..تحصیل کرده و دنیا دیده است..رفتارهاش بر اساس سنش و موقعیت اجتماعیشه...داستان زندگیش با یه گذاشتن و رفتن شروع می شه با یه تصمیم بزرگ..اون مبارزه کرده برای بودن..برای نفس کشیدن برای زن بودن...
برای آجر به آجر زندگی که داره زحمت کشیده..مبارزه کرده و در کنار این مبارزه هیچ وقت از خودش نگذشته.....
امیدوارم داستانش براتون جذاب باشه...و اینکه چرا اسم داستان زیتونه خوب به چند دلیل که برای خودم توجیح پذیره امیدوارم برای شما هم همین طور باشه : زیتون در یونان قدیم نماد آشتی با خود و دیگرانه ؛ زیتون در کشورهای حوزه بالکان و ترکیه مزه باده یا همون ش ر ا ب ؛ و اینکه زیتون در ابتدا تلخه و لی وقتی بهش عادت می کنی نمی تونی ازش دل بکنی درست مثل باده داستان من...





زیتون

...هواپیما کمی خلوت شده بود...ساعت مچیم رو نگاه کردم.. ساعت به وقت تهران باید3 صبح می بود...توجهم به هم همه اطرفم جلب شد...مردم عجله داشتن پیاده شن...به کجا چنین شتابان..خندم گرفت...بلند شدم...شال دور گردنم رو روی سرم گذاشتم...کیف دستیم رو از باگاژ بالای سرم برداشتم..یقه پوست پالتوم رو بالا کشیدم..لکه کوچکی رو لبه جیبش بود...سفید بود دیگه همیشه امکان به وجود آمدنش بود...با دستمال مرطوب توی دستم به جونش افتادم.... به سمت در خروجی حرکت کردم...به مهمانداران هواپیما نگاه کردم با اوون لبخند مصنوعی..خوب همیشه به نظرم مصنوعی بود...یادش به خیر بهم گفتن..برو ...دنبالش مهماندار شو...گفتم دوست ندارم 3 صبح با اوون رژ لبای قرمز مسخره وایسم به مردم لبخند بزنم...کیفم رو توی دستم جا به جا کردم...
به انگلیس گفت خوش آمدید با سر جوابش رو دادم...پام رو از در بیرون گذاشتم..حالت تهوع به سراغم اومد...بوی سوخت هواپیما وقتی ناشتا بودم همیشه حالم رو به هم میزد..یادش بخیر اگه بوسه ( buse) اینجا بود می گفت خوب غذات رو می خوردی...غذاهای هواپیما هم به همین اندازه حالم رو بهم می زد....از پله ها پیاده شدم..کمی لرز کردم..باد سرد دی ماه...کمر بند پالتوم رو محکم کردم..پام رو به سالن ورودی گذاشتم...خوب این هم وطن..چه حسی باید داشته باشم بعد از حدود 9 سال...اشک توی چشمام جمع بشه...بشینم خاک وطن رو ببوسم..پوزخندی زدم...هیچ احساسی نداشتم...
صدای لوس زنی تو سالن پیچید...پرواز شماره 457 ..هواپیمایی ترکیه..از استانبول به زمین نشست...البته من حدس زدم این رو گفته باشه..چون امکان نداشت با میزانی که این خانوم محترم دهنش رو کج می کرد بفهمی چی میگه..
به غلطک زل زدم تا چمدونم رو پیدا کنم...هاکان ( hakan) ازم پرسیده بود نمی ترسی داری بر می گردی؟
گفتم : بر نمی گردم 4 ماه بعد بر می گردم همین جا...
_اگه ببیننت؟
به چشمای نگران قهوه ایش نگاه کردم : تهران روستا نیست..10 میلیون آدم توش زندگی می کنه...9 سال گذشته من دیگه یه دختر بچه بی پناه 19 ساله نیستم...
چمدون قرمز رنگم رو دیدم...سنگین بود...دسته اش رو بالا کشیدم و دنباله خودم کشیدم... به گیت چک پاسپورت رسیدم...روسریم رو جلو کشیدم...وطن..وطن..
دو تا خانواده پشت سرم عجیب شلوغ می کردن...بلند بلند از تفریحاتشون توی استانبول صحبت می کردن..از خیابون استقلال..
پشت میزهای کوتاهه یه کافه تو بی اوغلی ( bey oglu) نشستیم.. ساعت 12 شبه صندلی هامون بیرون کافه استوواطراف شلوغه...صدای موسیقی بلندی از هر جا میاد که با هم قاطی می شه....بوسه سرش رو رو شونه دوست پسر جدیدش گذاشته..مو هاش کوتاهه قرمزش کرده..تو دماغش حلقه داره..مسته..داره ترانه زیر لبش زمزمه می کنه...
دنیز : بلیط برگشتت رو اپن گرفتم...رسیدی برو هتل برات رزرو کردیم اسمش یه چیزیه به فارسی که..
_منشیت گفت..اوین..
_آهان آره همون...فردا ش می ری شرکتش خودتو معرفی می کنی...قراره برای این 4 ماه یه آپارتمان در اختیارت بزارن...
بوسه : چه با کلاس...
دنیز ( deniz) : وظیفشونه دارم یکی از بهترین مهندسای معماره یکی از بزرگترین شرکتای ساختمان سازی ترکیه رو براش می فرستم...
لبخند میزنم...چه قدر برای رسیدن به این جمله تلاش کرده بودم...
هاکان : باید بیان دنبالش...اون وقت شب..
به چشمای دلخورش نگاه می کنم گونش رو می بوسم... : نترس با تاکسی می رم..
_مجبور نیستی ..به پولش احتیاجی نداری..
_دارم هاکان...
_اگه فقط اجازه می دادی..
_من به تو خیلی بیشتر از این حرفا مدیونم...
پاسپورتم رو جلوی مرد بد اخلاقی گذاشتم...که پشت شیشه نشسته : به عکسم نگاه کرد...مهر ورود رو زد...
با انگلیسی بد لهجه ای گفت..خوش آمدید ...
حوصله نداشتم.. به ترکی جواب دادم......به مردمی نگاه کردم.... بعضی با دسته گل..بعضی با لبخند...بعضی در بغل هم با گریه...خوب کسی دنبال من نیومده...خنده ام گرفت....انتظاراتت رو برم...
می خوام هرچه سریعتر این فضا رو ترک کنم...خیلی خیلی بهم اضطراب می ده...شبی که داشتم می رفتم رو به یادم میاره...پشتم می لرزه..
دستکش های چرمیم رو دستم کردم...به سمت تاکسی رفتم... : آقا می خوام برم هتل اوین...
_بفرما خواهر من...
از این کلمه متنفرم...خواهر...پشتش چه چیزایی که نخوابیده...
چمدونم رو صندوق عقب گذاشت.. سوار شد...آینه اش رو تنظیم کرد و الهی به امید تو گفت..
ضبطش روشن بود..آهنگی از هایده بود ...
تو اوون شب جهنمی آهنگ هم بود؟..درست یادم نمی یاد...همه چیز پشت مه ...فقط می دونم بعد از اوون دیگه هیچ وقت داریوش گوش نکردم...
_خانوم خیلی وقته ایران نبودید..
دوست ندارم حرف بزنم : 9 ساله..
_فضولی نباشه ...کجا زندگی می کنید...
_استانبول..
_جدی؟؟؟ وای من عاشق ماحسونم...الان براتون یکی از آهنگاشو می زارم...
_نیازی نیست..
به حرفم توجهی نکرد دنباله آهنگ گشت..
_دیدیدش..
_کی یو؟
_ماحسونو دیگه...
می خندم...چرا باید دیده باشمش... : خیر ندیدم...
صدای یکی از خز ترین آهنگای ماحسون پیچید..
_خیلی با حاله نه؟
بله ای با حرص گفتم...
شیشه رو کمی پایین می کشم..بوی بنزین با بوی خوش بو کننده ماشین دلم رو بهم میزنه.. دلم آشوبه...چه قدر طول کشیده بود که این استرس همیشگی از بین بره دوباره برگشت...
راننده مسلسل وار داره از داداشش که رفته بوده ترکیه تا غیر قانونی از اوون جا بره اروپا حرف میزنه...رو روانمه...
به محض رسیدن به هتل باید به هاکان زنگ بزنم..می دونم الان تو حیاط خونه سفیدشون نشسته..حیاطی که وقتی از لبه باغچه اش پاهات رو آویزون می کنی دریای مرمرست...
دلم تنگ می شه...دنیز گفت بلیط برگشتم اپنه...یعنی انقدر اپن هست که همین الان برگردم با پروازی که اومدم بر گردم استانبول..
آبروی دنیز میره...به هتل رسیدیم....شانس آوردم کمی پول ایرانی تو فرودگاه آتا تورک از یه توریست ایرانی خریدم..هر چند مطمئم سرم کلاه رفت..پول راننده رو پرداختم...
وارد هتل شدم..همه جا بوی تمیزی می داد..به پذیرش نزدیک شدم...مرد حوان خوش قیافه ایه نگاهی به لباسام کرد...دستکشم رو از دستم در آوردم..پاسپورتم رو از کیفم بیرون آوردم و جلوش گذاشتم...نگاهی به پاسپورت سبزم انداخت و با انگلیسی سلیسی بهم خوش آمد گفت و فرمی رو داد تا پر کنم...من هم انگلیسی جواب دادم..فارسی حرف می زدم که چی بشه...که کنجکاو تر بشه..
کارت رو به سمتم دراز کرد...پادوی هتل با من تا طبقه 5 اومد..انعام رو بهش دادم...به سوئیت لوکسم نگاه کردم..تو دلم از دنیز به خاطر دست و دلبازیش تشکر کردم...خسته ام خیلی خسته.

با سومین بوق صدای منتظرش تو گوشی پیچید... : الو ..
_الو ... هاکان...
_سلام ....پس رسیدی هتل؟!!!
_ای بابا تو چرا انقدر نگرانی پسر..اینجا وطنه من...
پوزخند زد...
خودم هم به این توجیه خندیدم...
_برو بخواب هاکان...
از پشت سرش صدای دریا میاومد....دلم پر می کشید برای اوون تاب تو حیاط که وقتی روش نشستی و بالا میری احساس می کنی می تونی دریا رو بغل کنی..
_دنیز نباید این لقمه رو برات می گرفت..
_من تنها مهندسشم که فارسی می دونه...این پروژه برای شرکت خیلی مهمه...نه از لحاظ مالی بیشتر پرستیژی و مطرح شدن تو بازار ایران..
_نمی دونم..کلافه ام..خیلی مراقب خودت باش...
ازم قول گرفت به محض این که خط خریدم و این که تو هر آپارتمانی ساکن شدم بهش خبر بدم...
19-12-2014, 04:24 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #2
RE: رمان زیتون

خوابیدم یا نخوابیدم.؟؟..بلند شدم ....ساعت رو نگاه کردم ساعت 8..خوب فکر می کنم دو ساعت خوابیدم...تو خواب و بیداری فقط اوون زیر زمین نمور به یادم میومد .... بوی ترشی تو بینیم بود...دوش آب رو باز کردم حرکت آب داغ از پشتم حس ما سا ژ می داد بهم...حوله ام رو پوشیدم بیرون اومدم..جلوی آینه نشستم..برس به دست به خودم توی آینه نگاه کردم..
موهام قهوه ای شکلاتی بو د با تن قرمز...دقیق یادم نمی یومد رنگ اصلیش چی بود... هرچند مهم هم نیست..برس رو روش کشیدم به نرمی حرکت کرد...ماهانه قیمت نسبتا گزافی خرج کرم ها و لوسیون هام می کردم... تو 7 سال کم کم اینا رو یاد گرفته بودم...
بوسه و سمیرا همیشه معترض بودن به خرجی که برای خریدن لباس های مارکدار و زیور آلات می کردم...
بلند شدم مو هام رو خشک کردم...آرایش مختصری کردم ساعت 10 باید تو شرکت می بودم..
آدرس رو دوباره چک کردم..زعفرانیه...خوب خیلی هم دور نبود....
پالتو چرم مات قهوه ای پوشیدم..با بوت های مخمل بلند تا بالای زانو به رنگ سبز..جوراب شلواری قهوه ای..دیگه احتیاجی به شلوار نبود... با عطر اهدایی دنیز دوش گرفتم..یادم داده بودن که عطر در حقیقت امضای آدمه..
سوار آسانسور شدم... یکی از کارای مورد علاقه ام از چایکوفسکی..
....لابی....باز هم یه صدای لوس و کشدار...
کیف لب تابم رو تو دستم جا به جا کردم...
به سمت پذیرش رفتم...نوبت عوض شده بود..دختر جوان با مزه و کوتاه قدی ایستاده بود...
بدون حرف کارت ورودی در اتاقم رو به دستش دادم... پرسید : اتاق تمیز شه؟
_بله..لطفا برام آژانس بگیرید
به پسر گیس بلند راننده آژانس نگاه کردم..پراید طوسی رنگش از تمیزی برق می زد...سوار شدم..یه ادکلن تند مردانه...لای شیشه رو باز کردم...فرمون ماشین اندازه پیش دستی بود..کلی چیز میز از آینه جلو آویزون بود..
با صدایی شبیه به فریاد و چیزی شبیه به انگلیسی سعی داشت ازم بپرسه کجا میرم..
به فرض که خارجیم..کر که دیگه نیستم...
_ خیابونه زعفرانیه لطفا...
با تعجب تو آینه نگاهم می کنه...می دونم داره به این اخم دوخته شده یه صورتم نگه می کنه...
_ایرانی هستید؟
_بله...بله ام جای هر گونه بحث رو گرفت...
به اطراف نگاه می کردم..خو شحالم قرار نیست از اوون محله رد بشم.....
مهسای گلم رو یادم می یاد با اوون صور ت گرد بامزه و اوون لاکای جیغ قرمز رنگ..به دستام نگاه کردم..لاک قهوهای سوخته...
صدای فریادی تو ذهنم می پیچه ...و صدای شکستن چند تا شیشه و بوی تند لاک...فراره من به سمت در و قایم شدن پشتش...
صدای مشتش به در : ...بی آبرو...حالا تو ماه محرم واسه من لاک می زنی...
سرم رو تکون می دم..احساس می کنم این کار خاطراتم رو پاک می کنه...
_خوب خانوم اینم زعفرانیه..
کارت رو جلو چشمش گرفتم.....تا بقیه آدرس رو هم بره..
جلوی ساختمون لوکسی ایستاد...یه ساختمون ویلایی خوشگل و مدرن با یه تابلو بزرگ شرکت مهندسی پویا سازه..
خوب خودشه به ساعتم نگاه کردم 10..به موقع رسیدم...
پیرمرد مو سفیدی جلو در نشسته بود و با لهجه با مزه گیلانی ازم پرسید : گل دخترم کجا؟...
...دخترم...دخترم...این اصطلاح رو چند وقت بود نشنیده بودم...
_با جناب آقای بردیا سروش کار داشتم...
_رئیس رو می فرمایید...بفرما داخل...بعد از پله ها سمت چپ...
اما با دستش سمت راست رو نشون داد...ترجیح دادم دستش رو جدی بگیرم..
از حیاط جالبی که توش پر بود از آثار مدرنی که چیزی بین آکسسوار و صندلی بودن رد شدم...پله ها رو بالا رفتم..
طبق روال تمام این جور شرکتا...منشی دختر مو بور بی خیالی بود که شدیدا هم تو جو کاره ای بودن فرو رفته بود...
با صدای تو دماغی که مطمئنم حاصله عمل بد دماغش بود : امرتون..
برگه معرفی نامه ام به زبان انگلیسی رو که مهر شرکت رو داشت و عکس منم بالاش بود بی حرف به سمتش گرفتم...
شروع کرد به خوندن..
بوسه با اوون دوربینش جلوم ایستاده هی فلاش می زنه..
_کورم کردی بوسه...بگیر تموت شه بره دیگه..
_آخه عادت ندارم ازت عکس پرسنلی بگیرم...دلم عکسای خودمون رو می خواد...

از هپروت خارج شدم...منشی داشت به هم توضیح می داد که باید چند لحظه صبر کنم تا مهمون آقای دکتر برن..
رو مبل با مزه ای که تو سالن بود نشستم..ساعت 10/10 خوب بی ادبی جناب مهندس رو می رسونه...بلند شم برم.؟.
قیافه عصبی دنیز جلوی چشمم اومد...

تو حیاط خونه هاکان داریم ماهی کباب می کنیم...بوی ماهی با بوی دریا قاطی شده...هاکان پشت منقل با بهروز شوهر سمیرا دارن بلند بلند می خندن..
دورم یه شنل قرمز پیچیدم داریم با دنیز راکی می خوریم...سیگارم رو در میارم...دنیز ..بلند می شه فندک در میاره... جنتل منه..به شدت بلده چی کار کنه.. : خوب بلدی با دخترا چه طور رفتار کنیا..
از اوون خنده های نابش می کنه...سمیرا بلند می شه می ره پیشه شوهرش...
_حواست باشه...بردیا خیلی دون ژوانه...خیلی جذاب و بلده چه طور با دخترا حرف بزنه..تو کار بی نهایت جدیه ...اما غیر قابل توصیف دختر بازه..من پیشش هیچم...تو لقمه باب طبعشی..
دود سیگارم رو می دم بیرون : من لقمه هیچ کس نیستم دنیز..
_اوون که بله...

_خانوم... خانوم..
با صدای منشی پرت می شم بیرون از خاطراتم...
_دکتر منتظرتونن..
لهجه لوس انگلیسیش رو دوست دارم..بهم لبخند می زنه..با سر جوابش رو می دم...

منشی جلوتر از من معرفی نامه ام رو رو میزش گذاشت... اتاقش خیلی شیک و مدرن..همه چیز سفید خالص بود ...چه قدر نگهداریش تو شهری مثل تهران باید سخت باشه...
پشت میزش نبود سمت راست اتاق روی مبل چرمی سفید پشت یه میز پذیرایی پاش رو رو پاش انداخته بود و داشت برگه من رو مطالعه می کرد...سرش پایین بود..عینک مستطیل قاب مشکی به چشم داشت..پیراهن مردانه شیک طوسی روشن ، شلوار مخمل کبریتی زغالی و کروات باریک مشکی داشت و ساعت رولکسش خیلی تو چشم بود...
سرش رو بلند کرد..موهای حالت دارش رو با حرکتی که مطمئنم برای تاثیر گذار بودنش کلی تمرین کرده از پیشونیش کنار زد..
داشت اسکنم می کرد.می دونستم داشت پیش خودش می گفت که من دختر قد بلندیم..خوب قد 176 برای دختر های ایران بلند حساب میشد..تمام دوره نوجوانیم به متلک خوردن بابنت همین گذشت..اما بعدها همین قد زندگیم رو زیر و رو کرد...
با صدای بم جذاب و لهجه بریتانیایی زیبایی سلام کرد و دستش رو به سمتم دراز کرد...
دستکش هام رو از دستم در آوردم و دستش رو فشردم...سمیرا همیشه می گفت خانوم ها با سر انگشت دست می دن..من و بوسه می خندیدیم...من عین مردها دست می دادم...با دست تعارف کرد که بشینم...
رو مبل رو به رو نشستم...عینکش رو در آورد چشمای قهوه ای داشت...به طور کلی مرد جذابی بود...
به دنیز حق می دادم بگه زمینه دختر کشی داره...هرچند لباسای گرون قیمت وا دکلن فرانسوی و شرکت شیکش رو هم باید به این زمینه اضافه کرد...
_ مهندس آک یورک ( ak yurek) گفتن که شما بهترین مهندسش هستید هر چند جوانید...
خوب مهندس آک یورک..منظور دنیز بود..باید حواسم می بود صمیمیتمون آشکار نشه..حتما صلاح نبوده که دنیز نگفته..
_شما مهندس باده اورهون ( or hun) هستید..فوق لیسانس معماری از دانشگاه استانبول که ممتاز فارق التحصیل شدید... پارسال ...ولی بعد از اتمام لیسانستون ...در حقیقت به مدت 4 ساله که تو شرکت آک یورک هستید...که خوب رفرانس خوبیه...
به لهجه بریتانیایی و لحن شیکش دقت می کنم...بوسه معتقد بود لهجه بریتانیایی س...ی...با به یاد آوری این حرف و مطابقتش با مرد رو به روم لبخندی زدم..
_خوب...خانوم باده... من در خدمتتون هستم...
_من در خدمت شما هستم دکتر مهندس سروش...
به وضوح جا خورد..انتظار فارسی نداشت...دوباره به اسم و فامیلم و عکسم نگاه کرد...
_خودم هستم جناب مهندس...
نگاهم کرد..از همون نگاها که معنیش این بود که تو که فارسی می دونی مرض داری انگلیسی من رو خرج می کنی؟؟؟
_شما فارسی می دونید؟
_ ایرانی هستم...
_اسم و فامیلتون اما...
_ شهروند ترکیه هستم... خوب یه توجیح مسخره برای کسی که شهروند انگلستان بود...فامیلش که تغییر نکرده بود...
_خوب ...خوبه...دنیز به من نگفته بود...
_ایشون فکر نمی کردن مهم باشه...
تو صندلیش جا به جا شد...لحنم رو دوست نداشت مطمئنم...جوابام صاف مستقیم و لحنم سفت و محکمه...سالها به اجبار همین طور زندگی کردم..
پام رو روی پام ا نداختم...
_ببخشید..نپرسیدم چیزی میل می کنید...
_چای لطفا...
گوشی رو برداشت : یه دونه چای...یه نسکافه...
احساس می کردم توقع دارم عذر خواهی کنه که یه ربع من رو نگه داشته پشت در اما به روش نیاورد...
_استانبول رو دوست دارید؟
_بوی دریاش رو دوست دارم...
_من دو سه باری اومدم...مهمان دنیز بودم...
با به اسم کوچیک خوندن و مطرح کردن صمیمیتش می خواد بگه با آ ک یورک در ارتباطه...پوزخند میزنم...
آبدارچی فنجا نها رو همراه با ظرف بیسکوییت رو میز گذاشت...
_بفرمایید .... خوب در جریان کار هستید که...
_بله قراره یه شهرک لوکس و مدرن توی یه زمین به وسعت سه هکتار در لواسون ساخته بشه..که مربوط یه طبقه ممتاز..مثل پروژه ای که شرکت ما نمونه اش رو در گرجستان و آذربایجان پیاده کرد...
_عینش رو نمی خوام...
_من هیچ وقت کپی کار نمی کنم دکتر...
_ما اولین باره داریم با یک مهندس خانوم همکاری می کنیم..
می دونم..مهندس عزیز...شما محل همکاریتون با خانوم ها جای متفاوت و نرم تریه... : فرموده بودند...
_کمی ممکنه براتون سخت بشه...
به جلو خم شدم : مهندس قبل از اومدنم هم شما در جریان جنسیتم بودیدی نبودید؟
_خوب آخه..من فکر می کردم..که..که..
_سنم بالاتر باشه؟
_هم این هم...خوب مهم نیست....حالا که اینجایید..
فنجان رو رو میز گذاشتم و دستم به سمت لب تابم رفت : اجباری نیست دکتر..من بر می گردم استانبول...و از جام بلند شدم...
_ای بابا بنشینید...شما خیلی آتیشید ها.... من که حرفی نزدم...الان کجا اقامت دارید؟
_هتل اوین...
_خوب خوبه...دو روز اگر تحمل کنید..آپارتمانی که براتون در نظر گرفتیم آماده میشه..
_ ممنون...
_اگر وقت داشته باشید..بریم سر زمین..جا رو ببینید..
بلند شدم..
_چاییتون رو میل می کردید..
_من اهل تعارف نیستم..برای کار اومدم...
باشه ای گفت و پالتوش رو برداشت...
وارد پارکینگ شدیم... bmw لوکس سفید رنگی داشت...درش رو باز کرد...:..بفرمایید..

با سمیرا سوار ترامواییم ساعت 8 صبح اوج ساعت شلوغی باید به دانشگاه برسیم...انقدر آدم هست که از پنجره هیچ جا رو نمی بینیم...اعلام هم نمی کنن یا ما از هم همه نمی شنویم....بعد گذر یه مدت می فهمیم رد کردیم...پول نداریم دوباره بلیط بخریم....می خندیم.. اون میزانی هم که داریم برای برگشتن از دانشگاه به خونه است..مثل اسب رم کرده به سمت دانشگاه می دوییم...

_خوب خانوم مهندس معنی اسمتون چیه؟
_اسمم فارسی...به معنی شراب...
شراب رو چند بار زیر لب تکرار می کنه...
هم سفر خوبی نبودم....داشتم لجش رو در میاوردم...
_صبحانه میل کردید؟..
تلاش برای ایجاد ارتباط...
_خیر وقت نشد ترسیدم دیر برسم رو قرارهام حساسم..
باز هم معذرت خواهیم رو دریافت نکردم...

_من در خدمتون هستم اگر چیزی میل می کنید؟
_من ترجیحم اینه که ناهار بخورم...
_جای زیبایی رو می شناسم که بر گشتنی اونجا نگه می دارم..
_خودتون رو معذب من نکنید..من هتل هم می تونم غذا بخورم...
_نترسید جای خوبی می برمتون...

هوا خیلی سرده..تو آپارتمانمون ...تو کوچه پس کوچه های بی اوغلی نشستیم...هر چی داریم پوشیدیم پول نداریم بخاری گازی رو روشن کنیم...
پشت میز زهوار در رفته مون نشستیم...شام لوبیا پخته داریم...به جای برنج می خوریم..دستمال کاغذی رو مثل پیش بند به یقه ام زدم...رو میز شمع کلفت و بی ریخت مشکی رنگی روشن کردم و تو گلدون وسط میز گل مصنوعی گذاشتم..نون رو به نیت مرغ می خوریم...بیرون برف می یاد...بارها کارشون رو شروع کردن...صدای موسیقی می یاد..با سمیرا از خنده رو زمین ولو شدیم...

_من زیاد رو غذا تیک ندارم...با زهم ممنون...
لبخند جذابی زد...
_پروژه آذربایجان هم کار شما بود درسته...
_بله کار من بود...فضای سبزش اما طراحی دوست دختر مهندس آک یورک بود موگه (muge) ..
_دختر با استعدادیه...
_دقیقا...
موسیقی لایتی تو ماشین پخش شد...

تو کافه دانشگاه با بوسه و سمیرا نشستیم.....موسیقی لایتی داره پخش می شه ...داریم قهوه می خوریم...بوسه موهاش رو سفید کرده..شلواره پاره پاره تنشه و یه آدامس تو ابعاد لنگه کفش تو دهنشه... : ببین تو زمینه اش رو داری...
با صدای بلند می خندم... : شوخی جالبیه...
سمیرا دل خوره : این کک چیه به تنبونش می ندازی بوسه ..امکان نداره...بزار زندگیش رو بکنه...
_تا کی می خواد میز تمیز کنه؟
_تا درسش تموم شه..مگه من دارم چی کار می کنم؟
_خلاصه من جات اقدام کردم...باید ریسک کرد...


-به نظرتون پروژه مناسبی هست؟؟؟
با دست موهام رو تو شالم می برم... :شما و مهندس آک یورک از من با سابقه ترید..
لبخند پیروز مندی زد.. :دنیز میگه کمی ریسک داره...
_ تو زندگی باید ریسک کرد مهندس..من این رو یاد گرفتم...
_جالبه...شما ریسک رو دوست دارید؟
_من پیشرفت رو دوست دارم...
ابروش رو بالا برد...تحلیلی روم نداره مطمئنم...زنان تعریفی به مراتب ساده تر براش دارن...
پام رو رو پام می ندازم : سیگار که ناراحتتون نمی کنه.؟
_نه ..راحت باشید...
جعبه سیگار چرمم رو در آوردم...می دونم که می دونه چیز گرون قیمتیه... با فندک روشن کردم...دودش رو کامل به ریه فرستادم...
بوی سیگار بهمن پدر بزرگ تو اتاق پیچیده....7 سالمه دارم تو دفتر مشقم که رو قالی قرمز لاکی وسط اتاق پهنه به زور کلمه بابا رو می نویسم....
پدر بزرگ با رادیوی کوچیکش ور میره... پیژامه سفید با راهای آبی تنشه...لاغر و کچل..به برق کله اش زیر لامپ می خندم....

_تقریبا داریم می رسیم...خسته که نشدید؟...فکر کنم دیشب درست نخوابیدید...
_نه خسته نیستم...به هر حال باید این زمین رو می دیدم..چون وقتمون کمه...4 ماهه...
_خوب دقیق دقیق که نمی شه گفت..کمی این ور یا اون ور...
_من 4 ماهه باید تحویل بدم.... برای دکترا اقدام کردم...
_این عالیه...
_ممنون....
ماشین رو کنار زمین پارک کرد... : این جاست بفرمایید...
تا چشم کار می کنه...زمین نسبتا بایری کنار رود خونه ...اطراف باغ..کمی جلوتر چند تا رستوران لوکس...هوا تمیز..سبک و سرد...
_خوب نظرتون چیه؟
_امممم....جای جالبیه...خوش دسته...براش تفکرات مدرنی دارم...
با هم شروع به راه رفتن تو زمین کردیم....
_این پروژه برام مهمه..چون این زمینه آبا اجدادیمه...
_خوب از آب در میاد...
_امیدوارم...
کیفم رو تو دستم جا به جا کردم...موبایلش مدام در حاله زنگ خوردن بود...جواب نمی داد...
_خودش رو کشت...شاید آتیش گرفته....
خنده ای کرد : الان تمرکزم رو کاره....
خوب دنیز حق داشت...موقع کار جدیه...
دو ساعتی زمین رو بالا پایین کردیم...
_ساعت 2/30 گرسنه شدید حتما....تا رستوران راهی نیست میشه پیاده هم رفت...
_پیشنهاد خوبیه....
رستوران شیکیه... من رو جایی برد که در شان ساعت رولکس و عطر چند صد هزار تومنیش بود...
شاید هم در شان جعبه سیگار پوست تمساح من....
صندلی رو برام کشید....جنتل منه...عین هاکان.. دون ژوانه....عین دنیز....عین همه مردهایی که 7 سال اخیر باهاشون آشنا شدم...
با لبخند تشکر کردم...
منو رو به دستم داد....غذای اول کشک بادمجون....



به دو از اتاق خارج می شم...پیراهنم آبی چین داره...آشپز خونه مادر بزرگ ته حیاطه...مامانم اونجاست....
مادر بزرگم با پیراهن چیت گلدارش پشت به در روی زمین داره کشک سابیده رو صاف می کنه...مامان پای اجاقه... بوی بادمجون سرخ کرده می یاد...
_از خر شیطون بیا پایین دختر....
_مامان جان من چه خیری از شوهر دیدم آخه...
_اون بی غیرت رو بهش می گی شوهر...مرتیکه مفنگی....7 سال باهاش زندگی کردی...با یه دختر 6 ساله ...یه ساله برگشتی خونه بابات...
_چی کار می کردم...هر چی داشتیم و نداشتیم رو فروخت..چشم به خودم داشت..
_پدرت پیره..ما هستیم و حقوق باز نشستگی و 6 تا نون خور..
_خوب می رم سره کار...
_دکتر مهندساش رو زمینن با سواد دوم راهنمایی کجا می خوای بری....خر نشو..حاج کاظم لقمه خوبی..پولداره...سر شناسه...فکر می کنی تا کی این بر و رو و جوونی رو داری...
_18 سال ازم بزرگتره...بعد هم می گه بدون بچه ات بیا...
_یه چند وقت پیش من می مونه...زنی ....نرمش می کنی می بری پیش خودت...
تو عالمه بچگی ...وحشت می کنم...کی پشت و پناهم باشه...مادر بزرگی که من رو روزی 10 بار آب می کشه که نجس نباشم..پدر بزرگ پیر و از کار افتاده یا دایی سرباز و خاله 17 ساله سر به هوا...

_خانوم باده....خانوم مهندس...کجایید؟؟
دستی به پیشونیم کشیدم تا سر درد حاصل از وحشت تکرار اوون روزها از سرم بپره.... : ببخشید...
به گارسون منتظر نگاه کردم : استیک گوشت..کامل پخته...سس قارچ داشته باشه...خامه نمی خورم...آب معدنی...سالاد کاهو...سسش روش نباشه با یه لیمو....منو رو بستم و رو میز گذاشتم....
گارسون با غضب نگاهم می کنه...خوشش نیومده ازم...منم از این جور مشتری ها اوون روزا خوشم نمی یومد...
سفارش میگو سوخاری با سالاد کلم و نوشابه داد...
هنوز با تعجب نگاهم می کرد..
_این جا طول می کشه تا یه باشگاه برای ورزشم پیدا کنم..باید مراقب خوردنم باشم...
با نمک دونه توی دستش بازی میکرد :همیشه ان جوری غذا می خورید ؟
_تقریبا همیشه....
_حالا یکی دو کیلو که مهم نیست...
لبخندی می زنم...پس خبر نداره...
_برای نوع زندگی من داشته مدتها...ترک عادت هم موجب مرض است...
_خودتون رو اذیت می کنید شما خانوم ها...
...نفرمایید دکتر جذاب...همه دختران اطراف شما برای حفظ موقعیتشون در رختخواب شما مطمئنم بیشتر خودشون رو اذیت می کنن....
شما فردا تشریف بیارید شرکت با دوست و شریکم در این پروژه ...امین عزیز آشناتون کنم....
_من فردا راس 9 اونجام..کلا می خوام کار رو شروع کنیم..کم کم...
_چه قدر منظم....دوست ندارید کمی تهران رو بگردید..چه می دونم...دیدار اقوام برید...
_من کسی رو ندارم...تهران هم مطمئنم تغییر نکرده...برج آزادی هنوز سر جاش مطمئنا..همون طوری که گذاشتمش رفتم...بازار در همون حد شلوغه با بوی ادویه و عرق تن....زیاد مشتاق نیستم...
بلند خندید :خیلی با مزه بود... تو این چند ساعت که با هاتون آشنا شدم ..متوجه شدم که شما هیجان زده نمی شید...
لبخند کجی زدم... : آقای دکتر...اگر قرار باشه من هیجان زده بشم باید اتفاقی در حد باریدن برف قرمز باشه....
_برف قرمز....خیلی جالبه...
می دونستم به چی فکر می کنه....خوب دوست گرام..من از اوون زنهایی نیستم که براشون گل بخرید ذوق مرگ بشن...یا با طلا خفه...
19-12-2014, 04:26 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #3
RE: رمان زیتون
رو صندلی دانشگاه نشستم...ترم سه ام...دیشب تو اتاقم با ترس و لرز تا صبح کارام رو تموم کردم....صبح برای نماز صبح که همه ایستادیم...زیر چادر گل دار صورتیم چرت میزدم...دسنی مردونه...گل رزی روی دسته صندلیم میزاره...سرم رو بالا می گیرم با خجالت نگاهی به چشمای عماد نگاه می کنم...اولین گل زندگیم..اولین نگاه با محبت...
خجالت می کشم...نگاهم رو از نگاهش می گیرم....

تلفن رو برداشتم با پذیرش صحبت کردم...سوپ جو و کمی میوه سفارش دادم...
خوب اینم اولین روز بازگشت به میهن...از پنجره به تاریکی بیرون زل زدم...

از پله های آپارتمان داریم میریم بالا...وحشت زده و غریبم..پاهام میلرزه و دلم ضعف میره.....سمیرا با آرامشش سعی داره حالم رو خوب کنه...راهرو..تنگ و تاریکه...بوی کلم پخته و ادرار گربه می ده...از توی یه خونه...صدای گریه نوزاد می یاد...سمیرا در چوبی قرمز رنگی رو تو طبقه سوم باز می کنه...از آپارتمان رو به رو زنی میانسال با پیراهن خونه مخمل..کفشای سر پایی و موهای بوری که روش بی گودیه می یاد بیرون تا آشغال رو بزاره پشت در...به سمیرا سلام میکنه...بعدها چه قدر از کیکای خشک و بی مزه اش رو به خوردمون داد....آپارتمان یه اتاق خوا ب داره...همه چیز زهوار در رفته و لنگه به لنگه است...سمیرا چمدونم رو کنار دیوار می زاره...چشمام از شدت گریه باز نمی شه...از پنجره بیرون رو نگاه می کنم...تاریک نیست...تابلو نئون کافه ها کوچه رو روشن کرده...صدای خنده های مستانه میاد...سمیرا دستش رو رو شونه ام میزاره : عادت می کنی...مجبوری...

سوپم رو برام آوردن...لب تابم رو باز کردم...یک عالمه e maill از بوسه...از سمیرا...حتی از مهسا...شروع کردم به جواب دادن...به فکر خرید یه خط موبایل بودم...امروز فراموشم شده بود....

صبح راس ساعت وارد شرکت شدم...منشی ورودم رو به سمع و نظر دکتر رسوند...تشریفات..اوون چیزی که به پولدارها هر روز یاد آوری می کنه..موقعیتشون رو..
با خوش رویی از پشت میزش بلند شد و به سمتم اومد...اعتراف می کنم که خوش تیپه....
_به به....خانوم باده ....خوش اومدید و چه قدر آن تایم...
_سلام...تمام تلاشم رو می کنم برای خوش قول بودن..
_تا شما یه فنجان چای میل بکنید ..امین هم میرسه...

با دنیز تو اتاقش نشستیم...داریم پروژه رو برسی می کنیم.... دنیز : شریک داره...دوست صمیمیش امین..همیشه و همه جا با همن....می خنده..منم می خندم...این همیشه و همه حا برای ما یاد آوره خیلی چیزهاست.. با باز شدن در سرم رو چرخوندم خوب چیزی که می دیدم..یه مرد خیلی قد بلند بود..چون کم پیدا می شد مردهایی که اختلاف قدی زیادی با من داشته باشن...این مرد چارشونه نسبتا...یعنی کمی تا قسمتی غول بود...
سبزه..چشمای عسلی روشن..رو هم رفته خوش قیافه بود...البته نه اون قدر که تا حالا ندیده باشی اما خوب بود...شلوار کتون سرمه ای داشت..بندینک بسته بود...پیراهن مردونه که دکمه بالاش رو هم بسته بود چهار خونه سرمه ای و زرد..گره کرواتش باز بود تقریبا نزدیکای سینه اش...موهاش نسبتا بلند بود...
خنده دار بود که این طور داشتم بررسیش می کردم..با صدای بردیا به خودم اومدم....
_به به..امین بابا...شما یه کم دیر نکردید احیانا؟؟؟
مرد..لبخند کجی زد : داشتم گند دیشب شما رو جمع می کردم...
بردیا بلند خندید....
امین به سمت من که داشتم نگاهشون می کردم چرخید و دستش رو دراز کرد : شما باید خانوم مهندسی باشید که از شرکت آک یورک اومده...
دستش رو فشردم : بله خودم هستم..خوشبختم...
با دست اشاره کرد که بنشینم : من هم..هر چند..ما منتظره یه خانوم مهندس..ترک و مسن بودیم...
_بله مهندس سروش هم تعجب کردن...
روی مبل نشست...خوش ژست بود..با نگاهی که احساس می کردم تا ته ذهنم رو می خونه نگاهم کرد : من هم تعجب کردم.اما با توجه به کار...رزومه و سوابق گزارش شده ازتون..همکاری با شما باعث افتخاره...
_خیلی ممنونم..مهندس....
_فامیلیم پاکدل...اما شما همون امین صدا کنید ...من که شما رو همون باده صدا می کنم...
بردیا که به میز تکیه داده بود : اسمشون مورد داره....
خندیدم...خوب اشاره جالبی به معنی اسمم بود...
بردیا با تعجب نگاهم کرد : باورم نمی شه..خندیدید..از دیروز تا حالا فکر می کردم..خندیدن بلد نیستید...
_من...سخت تحت تاثیر قرار می گیرم...
امین با ابروی بالا رفته نگاهم کرد...
..خوب من..یاد گرفته بودم...تموم این سالها....که هیجان اضافی...خنده های بلند..ممنوع...ممنوع...
نگاهی به این دو شریک جذاب انداختم..... : من باید یه خط موبایل بخرم...دوستانم نگرانم هستن....
بردیا : همین الان می گم براتون تهیه کنند...
_فقط ببخشید...هزینه اش...رو خودم می پردازم...
امین با همون لحن جدی : این چه حرفیه..وظیفه ماست..آپارتمانتون هم تا فردا آماده می شه..
_نیازی به مبله کردن نبود...من که فقط برای خواب اوون جا می رم..چند ماه هم که بیشتر این جا نیستم...
_اولا که وظیفه است...ثانیا..اگر پروژه بیشتر طول کشید...
حتی فکر طولانی تر شدنش هم بهم استرس می ده..
_به هر حال ممنون...
19-12-2014, 08:58 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #4
RE: رمان زیتون

تو هتل کنار پنجره ایستاده بودم...حوله سفید رنگ تنم بود و داشتم از تو فنجان که ازش بخار بلند می شد..هات چاکلت می خوردم و به برف بیرون نگاه می کردم...
حس غریبی بود...یه چیزی بین بودن و نبودن...یه معلقی تلخ توی فضا...به هیچ جا بدرستی متعلق نبودن....
سمیرا معتقد بود..تعلقات به افراده..نه به جاها...اگر خودت رو متعلق به کسی بدونی...اوون لحظه است که فکر می کنی جا و مکان داری...
بوسه اما مخالف بود...می گفت من هر روز تو دل یکیم..این جوری که تو می گی..پس در به دری بیش نیستم...
با یاد آوری این حرفها خنده ام می گیره...چه قدر حضورشون پر رنگه..عین اینکه زیر نکته مهم کتابت با خودکار مشکی محکم خط می کشیا..تا یادت نره..تا حس کنی درست رو با دقت خوندی..
منم زیر این اسما تو زندگیم با خودکار که چه عرض کنم با تموم داشته هام خط کشیدم تا یادم بمونه...که زندگی به من تنها درسی که داد..مقاومت بود و مقاومت....

بوسه رو اولین بار سال اول دانشگاه دیدم...به خاطر اوون موهای رنگ پشمک و لباس های عجیبش توجهم بهش جلب شد...
بوفه دانشگاه کنار دریاست..سرمای زمستون ...برف ریزی دیشب باریده و مه کمی روی پل و دریا رو گرفته..انقدر به چهره خندان و خواستنیش نگاه می کنم که از گردنش یه دوربین با لنز بزرگ آویزونه که به سمتم میاد و می پرسه که آیا تو دبیرستان یا دوره لیسانس هم کلاسیش بودم یا نه....
این میشه سر آغاز یه دوستی عمیق و رفت و آمد های فراوون بوسه به اوون آپارتمان مشترک با سمیرا...
مادر بوسه یه مانکن باز نشسته است...زنی که بار اول محو زیبایی و ظرافتش شدم..وقتی اولین بار به صرف شام تو ویلای لوکسش از ما پذیرایی کرد...جایی که در و دیوارش پر از عکسای دوره جوونیش بود..
پدرش صاحب یه بار بود...جای لوکسی که محل رفت و آمد هنر پیشه ها و خوانده ها بود..دنیای رنگی به قول خودشون...
یه جای اولترا لوکس..که محل قرار مدارهای کسایی بود که نونشون رو از دیده شدن در میاوردن...
بوسه دانشجوی فوق لیسانس عکاسی مد...تو کارش موفق..آزاد..رها..همیشه عاشق...
پدرش خیلی راحت از دوست پسر جدید بوسه انتقاد می کرد و مادرش بی هیچ نظری..تو بشقاب من برنج می ریخت...
حاصل این دیدار اگر چه حسرت و نخوابیدنهای شبانه برای نداشته ها بود..
اما چند وقت بعدش...به معنای واقعی زیر و رو شدن..هر آنچه که داشتم بود...
از کنار پنجره کنار اومدم....لباس خوابم رو پوشیدم که یه بلوز شلوار ساتن قرمز رنگ بود...کادو بود....کی؟؟؟..از طرف کی؟؟؟
خیلی هم یادم نمی یومد....
روی تخت دراز کشیدم..ماجرای من از کجا آغاز شد..از اوون روز..تو 7 سالگی تو حیاط خونه مادر بزرگ؟؟؟...تو راهروهای دانشکده معماری شهید بهشتی؟؟..اون شب پر استرس تو فرودگاه امام؟؟؟..اون آپارتمان زهوار در رفته؟؟؟..
نه..به نظرم که نه...ماجرای من از آشنایی با فلاش دوربین آغاز شد....

چند روز بعد از آشنایی با خانواده بوسه..تو رستوران دارم میزها رو پاک می کنم...سمیرا هم 4 ساله که تو همین رستوران گارسونه...جای تر تمیز و آرومیه..محل رفت و آمده خانواده های متوسط و تحصیل کرده...
لباسمون یه دسته..بلوز استین سه ربع...یقه مردونه سفید..دامن تنگ سورمه ای..جوراب شلواری شیشه ای سورمه ای..کفش تخت سورمه ای..و موهایی که به اجبار محکم دم اسبی می شه...و رژ لب صورتی..نیش باز..لاس زدن با مشتری..حاضر جوابی همون قدر ممنوعه که بد اخمی و بد خلقی...
بعضی روزها از زور خستگی نمی تونم رو پاهام بایستم...اما اجازه ندارم بزارم مشتری بویی ببره...
بعد از چند وقتی که از پیشنهاد بوسه گذشته که من به شوخی و سمیرا با دلخوری ردش کرده...بوسه خندان و شاد..مثل کسی که چیزی رو کشف کرده وارد رستوران می شه...دارم سر میز از مشتری سفارش می گیرم...و با تبلت توی دستم تیک می زنم که مستقیم با شبکه به آشپز خونه وصله...
بوسه جلوی در ایستاده با چشم و ابرو اشاره می کنه که عجله کنم... با دیدنش خنده ام می گیره که سر گارسون که همون سمیرا باشه بهم تذکر می ده...خودم رو جمع و جور می کنم و به سراغش می رم که بی خیال مثل همیشه..تکیه زده به دیوار حیاط پشتی داره آدامس می جوه...
_مرگت چیه بوسه عزیزم؟؟؟؟
_موفق شدیم ..به خدا موفق شدیم...
_چی شده ؟؟ شدی مثل ارشمیدس هی می گی یافتم...یافتم...
_می خوام از این لباس فرم نجاتت بدم....
ابروهای در هم و نگاه مضطربم رو که می بینه می فهمه که این جا جای مقدمه چینی نیست...
_قبول کردن ببیننت...
چیزی تو گلوم گیر می کنه..قلبم بعد از مدتها پر از آرزو و امید و در عین حال استرس می شه..من این راه رو حتی بهش فکر هم نکرده بودم..تو قاموسمون نبود...بوسه حتی نمی تونست حدس بزنه که من از کجا دارم میام...چی بر من گذشته...
_بوسه!!!!...تو مطمئنی؟؟؟
از اوون قیافه لوده و بی خیال در میاد : من که از اول مطمئن بودم..اما مامانم بیشتر مطمئنم کرد..ببین من نمی گم درهای بهشت به روت باز می شه...اما از این گارسونی در میای..خرج دانشگاهت راحت تر در میاد...فضا هم شاد تره...
_آخه..آخه..سمیرا مخالفه..
_مگه سمیرا مادرته؟؟؟؟ تو به اوون چی کار داری..کار خودت رو بکن...
_نمی شه..من به سمیرا مدیونم..اگه اوون و خواهرش..مهسا نبودن..من الان واقعا نمی دونم کجا بودم...
چونه اش رو می خارونه... : باهاش حرف بزن...بهش ثابت کن که این راه..می تونه به تو و آینده ات کمک کنه...
شب سمیرا سرش تا گردن تو کتابهای قطوره مهندسی برقه...دورش فوق لیسانس و رشته اش به شدت سخته...داره کشتی می گیره با فرمو لها...
من اما مثلا دارم ماکت درست می کنم اما فکرم تو پروازه..ساعت 2 صبحه و ما مجبوریم شبی 4-5 ساعت بخوابیم تا بتونیم زندگی کنیم...هیچ حمایت مالی نداریم..من به خاطر اینکه در حقیقت کسی رو ندارم..پل های پشت سرم خراب تر از خرابه و سمیرا به خاطر اینکه مادرش و خواهرش تو ایران جز حمایت معنوی..آهی در بساط ندارن تا بتونن رو کنن...
سرش رو بالا میاره و خسته بهم نگاه می کنه : چی شده..بنال و راحتم کن...دو ساعت زل زدی بهم...
می ترسم مطرح کنم..سمیرا برای خودش قوانین داره...نزدیک دو ساله باهاش زندگی می کنم....از ایران هم بسته تر و دست به عصاتر زندگی می کنه...لباس هاش پوشیده است...آهسته می ره و میاد تا به قولی گربه شاخش نزنه...جز در زمینه درس..تو هیچ زمینه ای..لحظه ای حاضر نیست ریسک کنه...
با سر اشاره می کنه که داره کلافه می شه...
_امروز بوسه اومده بود بگه که حاضر شدن ببیننم...
چشماش گرد می شه..و نفس تندی می کشه اما در کمال خونسردی باهام بر خورد می کنه... : می دونی می خوای چی کار کنی؟؟؟
_کار خلافی نیست به خدا سمیرا...
ابروش رو بالا می ندازه.. : توصیفت از خلاف چیه؟؟؟
_دختر طبقه بالاییمون...
_پس تو خط قرمزات دور ترن...
_این بده؟؟؟
_ریسکه...می شناسمت..دو ساله..خواهرم خیلی بیشتر می شناختت..اگه اهل چیزی بودی..پا به پای من این زندگی نکبتی رو تحمل نمی کردی...من اگه مخالفم..ترسم از زدنت به جاده خاکیه..همین جا قول بده که چند ساله دیگه نه به این شغل که به عنوان خانوم مهندس می شناسنت..من قسم می خورم که تا آخرش پیشت باشم....
از جام بلند می شم...اشکم رو با پشت دست پاک می کنم...محکم بغلش می کنم...خیلی مسخره است که اولین باره که این جمله رو از دهن کسی می شنوم....

تو تختم جا به جا شدم...اوون موقع ها..چه قدر سریع...می تونستم اشک بریزم..از سر شوق یا غصه..هر چه که بود..چشمه اشک جو شان بود..این روزها اما..اشک ریختن هم برام کیمیا شده... صبح بلند شدم..با صدای زنگ موبایل...شماره ناشناس بود از یه خط موبایل فوق العاده رند..با خستگی الو گفتم..صدای بمی تو گوشی پیچید : صبحتون به خیر خانوم مهندس...
بی حواسیم رو که حس کرد ادامه داد : بردیا هستم...
_صبح شما هم به خیر...مخموریه صبحه..نشناختم...
همون طور جدی : من ..تو لابی هتل هستم..کمی زود تر از قرارمون اینجام..منتظرم تشریف بیارید....
تقریبا از رخت خواب گوله شدم بیرون..شانس آوردم که دیشب چمدونم رو جمع کرده بودم...
یقه پالتوم رو که صاف کردم...رکورد زده بودم و تونسته بودم ظرف نیم ساعت کامل حاضر شم..اگر چه چشمام نشان بی خوابی داشت اما رو هم رفته اوضاع قیافه بد نبود...
در آسانسو ر که باز شد و به لابی رسیدم...رو مبل چرم رو به رو..بردیا با پالتو مشکی و کروات..مثل همیشه تر تمیز و شیک..آسوده تو لب تابش چیزی رو مطالعه می کرد...
_سلام....
سرش رو هم بالا نیاورد..خوب بی ادبی محض...
_سلام خانوم مهندس..چند لحظه اجازه بدید...خوب فرستاده شد...
فکر کنم..منظور نظر این بچه خوشتیپمون..e-maill بود....
نگاهی از سر رضایت به من انداخت...دستش رو به سمت چمدان دراز کرد... : کمکتون کنم...
بی هیچ رو در بایستی..چمدون رو دستش دادم...به پذیرش که نزدیک شدیم..با ژست دوست داشتنی دستش رو به لبه تکیه داد و زل زد به دختر جوانی با نیشهای باز که نگاهش می کرد... : خوب خانوم محترم...حساب کتابها رو بفرمایید در خدمتم...
دختر جوان تو کامپیوتر به دنبال چیزی گشت و با صدای تو دماغی و لحنی پر از عشوه شتری : قبلا حساب شده...
بردیا به سمتم چرخید : خانوم مهندس..این چه کاریه...
_کار من نیست..کار شرکته..این روند کاریه...
_آخه..ما تقبل کرده بودیم...تامین محل زندگی شما رو...
_درسته..به همین خاطر آپارتمانتون رو دارید در اختیارم می زارید دیگه...
کمی ابروهاش در هم رفت..اما دیدن چراغ زدن دختر پشت پذیرش کمی حالش رو بهتر کرد...
پاسپورتم رو برداشتم..و ازشون فاصله گرفتم.....
کار به لحظه نکشید که دستور رفتن داد...
_دختره..داشت چشمام رو در میاورد...
لبخندی زدم..بی معنا...خوب آنچه در دل داشتم قابل بازگویی نبود...که دکتر جان...دختر بازی هم باید با کلاس باشه...در شان...
تو راه تماما بحث کاری بود..خوشحال شدم...دنیز دیشب پای تلفن باز هم تاکید کرده بود که رابطه با بردیا در حد کاری باشه..یا کمی بیشتر..دلخور میگم..همچین می گی انگار من به جماعت پسر رو می دم..
می خنده..شاد و سر خوش.. : نه والا..اما باده..این پسره..دوست دوره دکترای من تو لندنه..استاد مخ زنیه..نمی خوام موندگار شی..این جا لازمت دارم...
به دور همی های بی نظیرمون...به نشستن رو نیمکت های سرد کنار ساحل..گپ زدن..مست کردن..سیگار کشیدن هامون که فکر می کنم..پیش خوم اعتراف می کنم که اگر راه داشت..بلیط رو همین لحظه ok می کردم...
با دست به در آپارتمان اشاره کرد...طبقه آخر به آپارتمان 7 طبقه..بالای زعفرانیه..که فاصله کمی با شرکت داشت..جای بسی خرسندی که می شد پیاده رفت و آمد کرد..دو واحدی بود..واحد غربی به من اختصاص داده شده بود..
در که باز شد..آپارتمانی حدودا 150 متر..سه خوابه..که بسیار جمع و جور به رنگ بنفش مبله شده بود..همه چیز نو بود...
این دو شریک جذاب..به نظر میومد..شدیدا هم دست و دلبازن...
_پسندید مهندس؟؟
_ممنون..فقط یه کم زیادی بزرگه...
_اما جای امنیه...من به دنیز قول دادم که امنیت شما شدیدا حفظ بشه...
به لبه کانتر آشپزخونه تکیه داد و با لحنی پر از پرسش ادامه داد : خیلی خیلی براشون مهمید..کچلم کرده بس که سفارش کرده...
..خوب...مدتهاست که من می شناسمش...با خودش..هاکان...بوسه..سمیرا و بهروز..فراز و نشیب های فراوون طی کردیم...
_من مهندس دست پروردشم...یکم روم حساسه...
باور نکرد که ماجرا همینه...نگاهم کرد....من وسط سالن ایستادم...خوب این جا جای جدید زندگیه منه...چه قدر تلخه که من مدام جا عوض کردم...



19-12-2014, 09:00 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #5
RE: رمان زیتون
بردیا تو جاش جا به جا شد.. : دستور دادیم..یخچال پره..هر چند نیازی به آشپزی نیست..ظهر که شرکتیم..شب هم با رستوران قرار داد می بندیم براتون شام بیارن...
هفته ای دو بار هم کارگر میاد خونه رو تمیز می کنه..به هیچ عنوان نمی خوایم که شما استانداردهای زندگیتون تغییری بکنه....
_نظر لطفتونه..دستتون هم درد نکنه..اما من شام نمی خورم..اگر هم بخورم چیزهای بسیار سبک که خودم از عهده تهیه اش بر میام...
_به هر حال ما هر کاری برای آرامش شما می کنیم خانوم مهندس... رو در یخچال..شماره منزل و موبایل من وامین به علاوه شماره سوپر و رستوران رو زدم..بی رو دربایستی هر زمان و هر جا که کاری از ما بر میومد تماس بگیرید...امروز هم نیازی نیست بیاید شرکت...
بعد از خداحافظی..به ساعت نگاه کردم..12 نزدیک نا هار بود...فریزر و یخچال رو که باز کردم...سوت کشیدم..چه خبره؟؟ مگه می خوان به اردو سربازا غذا بدن...
مرغ رو در آوردم و سیب زمینی کنارش تا بره تو فر...
بعد از تعویض لباس..رو کاناپه ولو شدم...باید به هاکان زنگ بزنم..دل نگران می شه...

سمیرا که موافقتش رو اعلام می کنه با بوسه برای فردا صبح قرار می زارم...جلوی یه ساختمون قدیمی تو یکی از خیابون های تجاری استانبول منتظرشم..دیر نکرده..من اضطراب دارم یه ربع زود رسیدم...
ماشینش رو پارک میکنه...طبق معمول هول و ناشیانه...
دست هم رو فشار می دیم...
_یخی دختر...
به جای جواب لبخند می زنم..عادتم هر زمانی که کم میارم..همون زمانهایی که انگار تو دهنم ماسه ریختن...
دستم رو می کشه..طبقه دوم ساختمون..توی دفتر بامزه و شلوغ که آدم ها دیوانه وار در رفت و آمدن...در و دیوار پر عکسه...با دعوت منشی که بوسه و مادرش رو خوب می شناسه می ریم به اتاق مدیر...
زنی حدودا 40 ساله...کت و دامن مشکی خوش دوخت..موهای کوتاه...اسمش نارین (narin) ...
این اسم سکوی پرشم می شه...
عکسایی که بوسه گرفته رو به دقت بررسی می کنه..اسمم..سنم...و محل زندگیم رو می پرسه...
_روزانه دهها دختر به اینجا سر میزنن تا بتونن سهم هر چند کوچیک تو این بازار پر رونق داشته باشن...اما اکثرشون بی نتیجه است..این بازار قاعده داره که باید بر اساس اوون بازی کنی..وگرنه چیزی نمی شی...
من که انگار کم کم داره ماسه های دهنم از بین می ره..به سمتش نگاه می کنم.. : من عادت دارم که برای هرچیز حداکثر تلاشم رو بکنم...هر وظیفه ای که به من محول بشه..من با قواعد درستش انجامش می دم...
جوابم رو دوست داره ..این رو از برق چشماش می خونم...
در کمال نا باوری من..قرار دادی یک ساله امضاء می کنیم..تحت نظارت و دخالت های گاه و بی گاه بوسه...
به پیشنهاد خود نارین..عکاسم بوسه است...بسیار خوشحال می شم...
رو قطعه کاغذی ..آدرسی می نوسه و بهم می ده تا برای کار آموزی به اوون جا مراجعه کنم...
بوسه دست من رو که برای گرفتن کاغذ دراز شده پس می زنه...
_نارین.مامان با عمر صحبت کرده اوون خودش تقبل کرده این کار رو...
راجع به این موضوع با بوسه حرف نزدیم من هم به اندازه نارین متعجبم..اما با حرفای نارین مشخص می شه این تعجب ها با هم فرق داره..
_مطمئنی بوسه.؟؟؟..عمر ... به جز حرفه ای هایی که می خوان تغییر کنن با کسی کار نمی کنه...
_با ما کار می کنه...قول داده...حتی تا دو ساعت دیگه تو دفترش منتظرمونه...
دست نارین رو که برای تشکر می گیریم...تا خود ماشین بوسه جواب سئوالات مسلسل واره منو در کمال بدجنسی نمی ده...
تو ماشین بالا خره کم میاره.. : خیلی کنه ای به جان خودم...
برام از عمر میگه که تو این بازار سر شناسترین و قدیمی ترینه..شاگرداش رو که نام می بره برق از سرم می پره...پول ساز ترین ها...
استرس و هیجان پشت استرس و هیجان...تو دفتر تر تمیز و نسبتا ساکتش..عمر که مردی 70 ساله..کوتاه قد با موهای یه دست سفید و عینک ته استکانیه..با شلوار سبز و بلوز سفید..تیپش بسیار جوون تر از خودشه..نگاهی اجمالی بهم می کنه...
عین کسی که می خواد گوسفند بخره دو رم می چرخه..حتی دندون هام رو هم چک می کنه...از این که داره مثل کالا بهم نگاه می کنه خوشم نمی یاد..بوسه دردم رو می فهمه...
_عمر..همه چیزش به جا و میزونه به خدا..
این جمله عمر رو از فضاییکه توشه خارج می کنه..می خنده... : خب به هر حال منم باید مطمئن بشم...
رو به من : خوشگلی..یعنی بیشتر فتو ژنیکی...قد و بالات هم خوبه..اما این ها کافی نیست...من بهت یاد می دم..که چه طور مثل باد راه بری...چه طور..ژست بگیری...و چه طور تبلیغ کنی تا محصول فروش بره....
بوسه به من گفته تو کمال طلبی هر کاری که شروع می کنی رو می خوای به بهترین شکل تموم کنی..منم به همین خاطر پذیرفتمت..اگه نظرت این نیست..فقط می خوای وقت بگذرونی و یه نون بخور نمیر به دست بیاری...وقت من رو نگیر..
خوب دقیقا تا قبل از ورودمون به دفتر عمر...من همین رو می خواستم..کارهای کوچیک گرفتن..برای در آوردن خرج دانشگاه و خرجایی مثل اجاره خونه و پول اتوبوس و پیراهن های ارزون قیمتی که از دست فروش ها می خریدم....
اما با دیدن عمر..با نقشه های بوسه...با این حرف ها که شدیدا تحریک کننده من بود که کلا آدمی بودم..تشنه پیشرفت...همه چیز رنگ و بوی حرفه ای به خودش گرفت....
3 ماه آینده...تمام وقت من بین دانشگاه...و دفتر عمر طی می شد..از رستوران در اومدم...بوسه میزانی پول بهم داد تا خرج این چند وقت باشه تا با اولین حقوقم پولش رو پس بدم...
شب تو خونه تا دیر وقت..کتاب بر سر..سعی می کردم رو خط صاف راه برم...برنامه غذاییم هم تغییر دادن...
چیزی که هنوز بعد از 7 سال رعایت می کنم..از اوون سال..ذره ای بستی..شکلات..نوشابه نخوردم..از اول هم عادت نداشتم اما الکل هم ممنوع ...
سمیرا تلاش بی وقفه ام رو که می دید..سرش رو تکون می داد..می دونم که ته دلش..این کار به نظرش شدیدا بی دلیل بود..اما عین مادری مهربان که تمام خطا های بچه اش رو چشم پوشی می کنه...یه لیوان شیر به دستم می داد و دوباره سر درسش می رفت....
عمر عین یه سرهنگ ارتشه..بسیار سخت گیر و بد دهنه...روزی حداقل دوبار اشکم رو در میاره...اصلا براش مهم نیست که دارم خرد می شم زیر بار فشار کاری....
ماه 4 ..بعد از اینکه آهنگ تندی میزاره و بهم میگه که تا اوون جور که دستور داده رو خط راه برم..بعد از اینکه جلو می رم تا جایی که علامت زده...می ایستم تا 6 می شمارم..می چرخم...به سمت نقطه شروع می رم..تا 10 می شمارم..و مثلا از پشت صحنه خارج میشم..صدای تشویق بوسه و مادرش و لبخند عمر حاکی از اینه که درسم رو خوب یاد گرفتم....
عمر آدرس یه باشگاه رو بهم می ده که نزدیک دانشگاهمونه تا توش پلاتس کار کنم..می گه این جوری عضلاتم قوی می شه و بدنم اماده تر..به حجم عظیم کاری و درسی..سه روز در هفته تمرین های طاقت فرسا هم اضافه می شه...
ولی من انگار که از جنس فولادم صدام هم در نمی یاد...
امتحانات پایان ترم تموم شده..پولم دیگه داره ته می کشه...معدلم کمی ار ترم قبل پایین تره اما به طور کلی همه چیز به خوبی پیش رفته....
به افتخار اتمام امتحانات با سمیرا و بوسه تصمیم گرفتیم تیپ بزنیم بریم خیابون گردی و بعد تو بی اوغلی بشینیم...یه غذایی بزنیم و موسیقی گوش کنیم...
پیراهن آبی ساده ای با دامن کلوش تنمه..موهام رو باز کردم و به خاطر غرغرهای اوو ن دوتا که ازشون خیلی بلند ترم..کفشم بی پاشنه و تخته....راه رفتنم تغییر کرده..حتی تو راه رفتن عادی هم مثل تمرینات راه می رم...عمر یادم داده چه طور راه برم تا موهام تکون بخوره...چه طور به جلو سرد و بی تفاوت نگاه کنم تا فقط لباس تنم و اندامم دیده بشه....لبخند زدن رو صحنه فقط کار سوپر مدل هاست..اون هایی که دقیقه ای پول می گیرن...چون لباسشون هم اگر دیده نشه..کمپانی ناراحت نیست..
سمیرا حرص می خوره چون دارم با عضلاتی که برای پاهام ساختم و نوع راه رفتنم توجه جلب می کنم..کنارمون هم بوسه است که کلی حلقه و نگین ازش آویزونه....خانوم مهندس برقمون واقعا شاکیه...اخم و تخم و غر غر هاش..باعث خنده ما دو تا می شه..این بیشتر دیوونه اش می کنه....
با یاد آوری اون روزها لبخندی به لبم میشینه...
19-12-2014, 09:03 PM,
یافتن

تبلیغات

Bia2Aroosi
کانال خانوم گل'
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #6
RE: رمان زیتون
با یاد آوری اون روزها لبخندی به لبم میشینه...

شب خوبیه...بعد از خوردن ماهی مفصلی کنار ساحل در کمال خوشی وارد مکان جمع و جور و بامزه ای می شیم که صاحبش یکی از بچه های دانشگاه ست..با سر سلام میکنه ..همه جا تاریکه و نور روی صندلی بلندی رو استیجه که پسر جوان بسیار خو ش صدایی داره با گیتارش غوغا می کنه...
لذت موسیقی که وارد رگ و خونم میشه به آسمان می برتم...پا رو پا انداختم و دارم پرواز می کنم با هر پنجه ای که به گیتار میزنه...
سمیرا اما روی پیشانیش عرق نشسته و از صورت رنگ پریده اش معلومه حال چندان خوشی نداره با اشاره به بوسه که حالا داره با وحشت سمیرا رو نگاه می کنه..از اوون جا در میایم و با آه و ناله های سمیرا به نزدیک ترین در مانگاه می ریم..بهش سرم وصل میشه..معلوم میشه به نوع ماهی که خورده آلرژی داشته..
بسیار می ترسم ...سمیرا تنها پشت و پناه منه..همه کسه منه..اگه یه چیزیش بشه...اینها رو گویا کمی بلند مطرح می کنم چون سر که بلند می کنم... رو صورت آقای دکتر جوانی که بعدا می فهمیم رزیدنت جراحیه لبخندی میاره...
بهروز دوست داشتنی که اون لحظه وقتی با من فارسی حرف می زنه فر می خورم...
مادرش ایرانی پدرش ترکه..هر دو پزشکن..اما ساکن استانبول نیستن..اینها رو چند وقته بعد می گه البته..زمانی که به طور اتفاقی یا شاید از روی عمد..بهروز رو تو همون کافه می بینیم و همین طور نگاه مجذوبش رو به سمیرای بد خلق که جوری برخورد می کنه که انگار تقصیره منه که به ماهی حساسیت پیدا کرده تا این آقای دکتر با مزه تو درمانگاه ببینتش...ازش خوشش بیاد..تو اوون هول و ولای من سر و تهش رو در بیاره که پاتوق ما کجاست و بعد هی جلوی سمیرا سبز بشه...
انقدر سبز بشه تا 6 ماهه بعد تلاشش گل بده..به بار بشینه و با حضور مادرش و پدرش تو اوون آپارتمان کوچیکمون که سمیرا با سر بلندی و من با اندکی دو دلی با وسایل لنگه به لنگه مون ازشون پذیرایی کنیم تا انگشتر نامزدی خوشگلی رو به دست سمیرا کنند که مادرش به دلیل بیماری و خواهرش به دلیله مراقبت از مادر تو مراسم نباشن تا چهره مملو از خوشحالی بهروز و پدر و مادرش رو ببینن که چه طور به عروسی نگاه می کنن که تنها و جدی توی لباس ساده وتقریبا بی آرایش با جدیت با بهروز گل نامزد می شه....


بوی مرغ که بلند شد ..از توی خاطراتم سر خوردم بیرون...از توی فر در آوردم و شروع کردم به خوردن...
ایران چه حکمتی داشت که از لحظه ورودم در حاله مرور خاطراتم بودم؟؟..واقعا نمی دونم..منی که از این کشور که توش متولد شده بودم و تا 19 سالگی در حقیقت به جز تک و توک خاطراتی خوش..هیچ خاطره خوشی نداشتم..چرا مثل یه محکوم که به مرگ حکم گرفته و شبهای آخر رو می گذرونه دارم خاطراتی و مرور می کنم که جزئیاتش قاعدتا باید از ذهنم رفته باشه.؟؟؟..
بعد از شستن ظرف ها...تلفن رو دست گرفتم تا هم به سمیرا و بهروز..هم بوسه که الان معلوم نیست با کی بیرونه..و هم هاکان شماره رو بدم...اما دنیز رو باید تو اینترنت ببینم..چون توضیحات جزء به جزء کار پای تلفن خیلی امکان پذیر نیست....

امروز بد جوری تو مود اینم که کفش پاشنه دار بپوشم..بوتهای بلند پاشنه دارم رو که هاکان از رم برام آورده رو که پوشیدم..کاملا تشریف بردم به آسمون..بی خیال و راحت ساعت یک ربع بع 9 پیاده به سمت شرکت راه افتادم...هوا کمی سرد بود و برفی اما این چیزی از احساس سبکی که امروز دچارش بودم کم نمی کرد..واقعیت این بود که من احساساتم شدیدا بهاری بود..دلیلش برای کسایی مثل سمیرا یا بوسه که مصائب من..دست و پا زدنهام رو می دونستن واضح بود...اما برای بقیه من یه دختر سرد...مغرور...با رعایت زیاد فاصله بودم...
تا رسیدن به شرکت تا می خورد تو اوون خیابون های خلوت هم متلک نوشه جان کردم...چندان هم غریبه نبودم با این متلکها..اما دیگه سنی ازم گذشته بود و عارم میومد از پسر بچه های 17-18 ساله که الان باید دانشگاه یا مدرسه می بودن متلک بخورم...
با اخم دو برابر وارد حیاط خوشگل شرکت شدم..بدون این که اطرافم رو نگاه کنم وارد حیاط شدم...
روال رفتن من به شرکت و برگشتن به خونه یک هفته طول کشید...تو این مدت با مهندس های دیگه شرکت که همگی مرد بودن آشنا شدم..هنوز هم از اوون منشی چندان خوشم نمی یومد...
بردیا رو بیشتر می دیدم چون اتاقم با یه پارتیشن از اتاقش جدا می شد..اما امین که به نظر میومد بسیار مشغول تر از بردیاست و فقط موقع ورود وخروج می دیدم..به طرز غریبی هر روز اخماش بیشتر از دیروز تو هم می رفت....
برای یه کار کوچیک بیرون رفته بودم..ساعت کاری رو به اتمام بود و من چشم هام رو می مالیدم از بس که خسته بودم...
امین رو سر نقشه نصفه نیمه ام دیدم..تعجب نکردم...دنیز هم این عادت رو داشت به هر حال کار فرما بود..
با شنیدن صدای کفشم برگشت و نگاهم کرد...
_خسته نباشید خانوم مهندس...
_شما هم همین طور...معلومه این چند وقت بدو بدو زیاد بوده....
_ بله..علاوه بر پروژه مشترکمون با بردیا..من خودم یه پروژه ویلایی تو چالوس دارم...
_و از اوون جایی که از اون کار فرما هایی هستید که باید خودتون دنباله کاراتون باشید...
لبخندی زد : انقدر معلومه؟؟؟!!!
_شما اخلاق کاریتون شبیه دنیزه...منظورم مهندس آک یورکه...(سوتی که نبود...بود؟؟)
_دقیقا...آزار دهنده است ولی آخر کار خوبه...
..جوابش یعنی من سوتی ندادم...
رو مبل رو به روش نشستم..
نگاهی اجمالی به من انداخت..به بارونی بسیار کوتاه و بوت های پاشنه بلندم...
_این پاشنه ها اذیت نمی کنه؟؟
...نه خوب..من عادت داشتم...ساعت ها با همین پاشنه بلکه بلند تر روی صحنه راه برم...
_نه...عادت دارم...
_امان از شما خانوم ها...
_دلتون از ما خانوما پره؟؟
با خنده : نه به اندازه بردیا...
_به نظرتون..تو اوون مورد برعکس نیست؟؟
کنایه ام رو میگیره و لبخند میزنه : دید گفتم امان از دست شما خانوم ها...خواهر من به خاطر همین کفش ها پاش آسیب دید چند هفته پیش..حواستون باشه...زمین سره..شما هم پیاده رفت و امد می کنید...
...این مرد بسیار باهوش..مطمئنم برعکس بردیا که دربست من رو پذیرفته امین من رو زیر نظر داره..هر چند باکی نیست...
_شما خواهر دارید؟
رو مبل رو به روم می شینه : بله دو تا..آتنا و تینا...24 ساله..
_دو قلو؟؟
_بله...کپی هم...فقط خانواده درست تشخیصشون می دن...
_چه با مزه...
_دانشجوی موسیقی هستن...سر ما رو می خورن تو خونه پا پیانو شون... شما چی خواهر برادر ندارید؟
...پوزخندی زدم..هر وقت موضوع به اینجا می رسید..من حقیقتا چیزی برای گفتن نداشتم...کلمه خانواده بی معنا بود تو زندگیه من...
_نه...
_پس یکی یه دونه اید...
برای جمع شدن موضوع لبخندی یه وری می زنم که از دیدش پنهان نمی مونه....
_پدر من...مثل خودم مهندس عمرانه..مادرم هم جامعه شناس..استاد دانشگاه...
_بسیار عالی...
به من نگاه می کنه..می دونم که این مهندس جذاب..جدی و بی نهایت باهوش و مسئول ..برای درد دل یا پز خانواده این جا نیست..می گه تا بشنوه..اما نمی دونه که قصه من...نقل این حرف ها نیست..
من چی بگم...پدرم یه معتاد مفنگی که تقریبا هرگز ندیدمش..سواد مادرم تا دوم راهنمایی...نا پدریم...حاج کاظم تاجر آجیل..ما شالا روشنفکر و خوش برخورد...
یاد حاج کاظم..جز یاد آوری..ضربه های کمر بند حاصلی نداره...نا خود آگاه دستم به سمت کمرم رفت..جایی که بیشتر از هرجا هدف حاجی بود...
نمی دونم امین تو صورتم چی دید : خانوم مهندس...............خانومه باده..............باده.....خوبی؟؟؟
به صورتش که حالا بسیار نزدیک به صورتم بود..ونگاهش به من که پهلو هام رو گرفته بوددم نگاه کردم.....
_خوبم..دکتر...خوبم...یه هو پهلوم تیر کشید....
کمی مردد.... : دیدید گفتم این کفشا ضرر داره....
...خوب..همه چیز سر بوتای خوشگل ایتالیایم خراب شد...این بار رو جستم...دیگه نمی ذاشتم بحث به این جا ها بکشه....
]شب ..گره ربدوشامبرم رو محکم تر کردم..به عادت همه این سالها لیوان بزرگی از هات چاکلت تو دستم بود از پنجره به اسمان بی ستاره تهران نگاه می کنم..همه چیز به طرز غریبی سیاه بود....
خوشحال بودم که جلوی این آپارتمان چیزی ساخته نشده بود و می شد..پارک سره کوچه رو دید...به یاد شعری افتادم که بعضی شبها برای سمیرا زمزمه می کردم...
در فضای ستاره ای
بارانی از ستاره می درخشد،
سوگند می خورم که در آسمانها نمی تواند
دیدگانی خیره کننده تر از چشمان تو
یافت شود.
آه! بگذار دیدگانت به چشمان من خیره شوند
تا از یاد ببرند سر گذشت غم انگیز عشقی را
که ماه نوازشگر آن بوده است...
چشمانی که بی آن که از تیره بختی سخن بگویند
از عشقی بی امید حکایت سر می کنند....
19-12-2014, 09:05 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #7
RE: رمان زیتون

تلفنم زنگ می خوره...کلاسم تازه تموم شده و دارم راهروی دانشگاه رو همراه با چند تا از بچه های کلاس طی می کنم...
صدای ظریف نارین تو گوشی می پیچه ..بعد از سلام احوال پرسی های معمول..نارین ازم می خواد که همون لحظه آب دستمه بذارم زمین و برم دفترش...
با مترو و اتوبوس خودم رو بهش می رسونم...تو دفترش زن جوانی نشسته..نگاهی خریدار به من که شلوار جین ساده ای با کفشای کالج پوشیدم..موهام رو محکم پشتم بستم و بلوز سفید کوتاهم که رد باریکی از شکمم بیرونه می ندازه...
نارین به هم معرفیمون می کنه با بادی به غبغب به سمت زن می گه که من شاگرد خصوصیه عمرم..و اینکه عمر بسیار ازم راضیه...
زن لبخندی به مراتب گشاد تر می زنه..برام توضیح می ده که قرار تو مغازه های جدید زنجیره ایش که وارد کننده کفشای بسیار گران قیمت ایتالیاییه، شو زنده ای از مدلهای جدید کفش بزاره و می خواد من هم یکی از مدلهاش باشم...
سعی دارم خوشحالی زاید الوصفم رو پنهان کنم..به عمر قول دادم این جور موارد مثل یه حرفه ای که سرش خیلی شلوغه عمل کنم...
بعد از چانه زنی و صحبت برای فردا قرار می زاریم..تو مغازه اصلی که تو یکی از لوکس ترین مرکز خریدهاست...
در تمام این مدت نارین سرش رو برام تکون می ده به معنای اینکه ..خیلی بلایی دختر...
بعد از کم کردن پورسانت نارین..بازهم چیزی که دستم رو میگیره حقوق دو ماه و نیم کار کردنم تو رستورانه..خرسند خارج می شم...
بگذریم از این که از شدت استرس شب اصلا نخوابیدم...بوسه و سمیرا همراهم میان با کارت عکاسی بوسه و سر شناس بودن خانواده اش قاطی مهمون های گران قدر می ایستن...
8 مانکن تو این کاریم..پیراهن مشکی دکلته ساده و کوتاهی به تن داریم..
چه قدر معذب بودم از کوتاهی بیش از حد دامن که باعث می شد پا های کشیدم بیشتر به چشم بیاد...اما خوب به قول عمر من دارم پول از همینا در میارم..پس باید با نگا های خیره به بدنم کنار بیام....
آهنگ تندی تو فضا می پیچه..و من نفر پنجم هستم.. پاهام می لرزه....دختر خوشگلی که کنارمه..که قراره شو رو افتتاح و اختتام کنه...بهم نگاهی پر از مهر می ندازه..لیوانی آب به دستم می ده... : اصلا هیچ کس رو نگاه نکن...رو به روت یه نقطه رو انتخاب کن به اون جا خیره شو...یادت باشه که خیلی خوشگلی و همه اوون آدم ها حسرت داشتن می تونستن به اندازه تو ،تو ی چشم باشن...
بهش نگاه می کنم... با اطمینان بهم نگاه می کنه...
بیشتر از 70 نفر آدم اینجان و من همراه با موسیقی پر از بیس که برای ایجاد هیجان خریده...پام رو روی پدیوم می زارم...محکم و قرص اما پر از قوس عین یه گربه قدم بر می دارم..آدم های اطراف رو نمی بینم..با هر حرکتم..موهام انگار توی باد تکون می خوره و من سرد و یخ جلو می رم...تا 6 می شمارم..می چرخم به ابتدای راه می رسم تا 10 می شمارم و پشت صحنه می رم..این کار رو 4 بار تکرار می کنم با 4 مدل کفش زیبا که قیمتشون حتی تو ذهن آدم هم نمی گنجه و بعد دسته جمعی در حالی که دست می زنیم باز هم رو صحنه می ریم....
همه این ها انگار که تو خواب اتفاق میوفته..شو که تموم می شه دسته جمعی همه مدل ها عکس می گیریم..من لباسام رو عوض می کنم..پولم رو همراه با اظهار رضایت صاحب مغازه توی پاکت آبی دریافت می کنم....
من..بوسه و سمیرا از پاساژ خارج می شیم تو سکوت...همگی به شدت هیجان زده ایم...بیرون پاساژ سه تایی بی وقفه جیغ می زنیم..بالا می پریم و هم دیگه رو محکم بغل می کنیم....

با یاد آوری این خاطره لبخند به لبم می یاد...اون روزها که من زندگیم رو آجر به آجر با تلاش بی وقفه روی هم می چیدم...
تنها دوستانم در کنارم بودن.... تا احساس بد بی پناهیم رو بپوشونن...

تا کمر روی نقشه هام خم بودم...برای این زمین ناب و خوش دست نقشه های بسیار پر و پیمونی داشتم...کاری بسیار زیبا تر از شهرک تو گرجستان یا آذر بایجان....
بوی ادکلن گرمی توی اتاق پیچید..سرم رو چر خوندم و بردیای خندان رو ؛رو به روم دیدم..
_خیلی تو کارتون غرقید مهندس....
_دقیقا...کار پر و پیمونی خواهد شد...
_100% همین طوره...اومدم بگم..من و امین برای ناهار می خوایم بریم یه رستوران که این نزدیکیه..برای تنوع شما هم تشریف بیارید..البته تعارف نیست...
فکر کنم..متوجه شد می خوام مخالفت کنم که این جمله رو ضمیمه کرد...
_باشه...هر چند که..
_گفتم که تعارف نیست... تو پارکینگ منتظرتونیم...
از تو کیفم رژم رو در آوردم و تجدیدی کردم و عطر زدم..دستی به کت و دامن پشمی قهوه ایم کشیدم...که جای مانتو پوشیده بودم..شالم رو مرتب کردم و کیفم رو برداشتم...به سمت پارکینگ رفتم...
در حقیقت اصلا در پرنسیب کاریم نبود این جور بیرون رفتن ها اما در این 8-9 روز به قدری بین خاطراتم و شرکت و آپارتمان دست و پا زده بودم که همین پیشنهاد هم برام تنوعی بود...منی که تقریبا هر شب رو با دوستام کم کم کنار ساحل قدم می زدم..نشستن تو خونه خیلی سخت بود...
به بردیای خندان و امین جدی نزدیک شدم که تو پالتو های خوش دوختشون خیلی جنتلمن منتظرم بودن...
اختلاف قدشون خیلی با مزه بود..چون بردیا 2-3 سانت از من بلند تر بود و امین ماشالا داشت...
قرار این شد که با ماشین امین بریم..که خوب چیزی شبیه به کشتی بود..هاکان و دنیز هم ماشین های بسیار لوکس سوار می شدن اما عادتشون ماشین های دو در بود..مثل ماشین بردیا....هر چند باید اعتراف می کردم که خوب این قد و هیکل تو اوون ماشینها جا نمی شه....
سرایدار شرکت در و برام باز کرد...تشکر کردم و سوار شدم..
بردیا : سپردم هوای شما رو داشته باشه...
لبخندی زدم....خوب متوجه شدم که بردیا و امین...دارن مضارع من رو می بینن...یه خانوم مهندس لوکس و شیک...ماضی من اما جای بحث داشت....
بردیا با گوشیش مشغول بود ....
امین : الان دقیقا داری با کدومشون اس بازی می کنی....؟؟؟
_ای بابا...امین شدی عین بابام....!!
_اگه همونیه که مجبور شدم...جمعش کنم به جون بردیا در ماشین و باز می کنم پرتت می کنم بیرون...
بردیا خندید : نه ..مطمئن باش اوون نیست.....
تو ماشین کمی سکوت بود من..بعد از مدتها داشتم خیابون های تهران رو نگاه می کردم... به مادری که دست دختر کوچولوش رو گرفته بود و عاشقانه نگاهش میکرد...به دختر پسر جوان ماشین بغلی....و به تمام انسان های در حال گذار....به روابط انسانی در حال شکل گیری...به تمام تنهایی ها.....
امین : خانوم مهندس...سنتی یا فرانسوی؟؟؟
_بله؟؟؟؟
_عرض کردم ترجیحتون چیه؟؟؟
_من زیاد جایی رو نمی شناسم دکتر...
بردیا : خوب چون مهمون توییم امین جان...تو انتخاب کن کجا....
_والا من نمی دونم چرا همیشه مهمون منیم....
_چون بزرگتری..زشته جلوت من دستم رو تو جیبم کنم....
_به خاطر اوون یه سال باید همیشه دستت تو جیب من باشه؟؟؟
بحثشون واقعا با مزه بود : خوب اصلا مهمون من....
حرفم به مذاق هیچ کدومشون خوش نیومد...بردیا به پشت چرخید و چپ چپ نگاهم کرد...
اما امین از توی آینه نگاهی انداخت به مراتب ترسناک تر : دیگه چی؟؟؟
بردیا : بیا انقدر خسیس بازی در آوردی که خانومی که داریم با خودمون می بریم..قراره ما دو تا نره خر رو ندید بگیره بره میز رو حساب کنه....اصلا مهمون تو...بحثم دیگه نیست....
با صدای بلند خندیدم..بعد از اوون نطق غرا انتظار داشتم بگه مهمون خودم..اما بازم سر امین خراب شد...
امین به خنده بلند من لبخندی زد : راست می گه بردیا..شما انقدر دیر به دیر عکس العمل نشون می دید که وقتی می خندید آدم تعجب می کنه....
رستوران انتخابی امین جای بامزه و کوچیکی بود که توش احساس صمیمیت می کردی..برعکس رستوران انتخابی بردیا که پر زرق و برق بود..این جا تمیز..شیک..و لوکس بود...برای انتخاب جا سر می چرخوندیم که من پیشنهاد ایوون رو دادم... : سردتون نشه؟؟؟
این سئوال رو امین پرسید...
_خیر فضای باز بهتره...
پشت میزی نشستیم که زیرش منقلی برای گرما گذاشته بودن..هوا خیلی هم سرد نبود..آفتاب بود ....اطراف درختای بلند تبریزی بود . صدای قار قار کلاغ میومد...
هر دو رو به روم نشسته بودند...من دست توی کیفم کردم و جعبه سیگارم رو در آوردم..فندکم رو هم در آوردم...بردیا فندک رو از دستم گرفت و گرفت زیر سیگارم و روشنش کرد....خنده ام می گرفت...اگر کمی بی تجربه تر بودم...یا بردیا رو نمی شناختم..تمام این هار و به حساب توجه و اندکی علاقه میگذاشتم....
دود سیگار رو به ریه ام دادم و با ژست خاصی که خیلی خوب می دونستم تاثیر گذاره بیرون فرستادم...امین اما از قیافه اش معلوم بود از شرایط موجود چندان راضی نیست...طور خاصی نگاهم می کرد....
برام مهم بود؟؟؟....خوب نمی دونم..مدتها بود که خیلی برام مهم نبود آدم ها به خصوص مردها چه دریافتی از رفتارهام دارن...دقیقا از همون روزی که ترسان و هراسان..بی پناه ...در حالی که همه تنم کبود بود....خودم رو به فرودگاه امام رسونده بودم...
پشتم لرزید..مدتها بود که من با این خاطرات مواجه نمی شدم..هاکان راست می گفت...تمام اوون تراپی ها داشت به باد می رفت..
امین : گفتم که سردتون می شه...پاشو بردیا جامون رو عوض کنیم...
...لرزش بدن و چونه ام رو به حساب دیگه ای گذاشته بود... :نه...نه...من خوبم یه لرزه آنی بود....
گارسون غذا ها رو که روی میز گذاشت ..من تکه ای از جوجه کبابم رو به دهنم گذاشتم...
بردیا : ما قصد داریم تو این هفته مهمونی برگزار کنیم به افتخار آغاز پروژه و البته معرفی شما به اعضا...
کمی از آب نوشیدم : بسیار جالب...
امین : مهمانی تو منزل پدری من برگزار می شه...
_پس باز دستمون تو جیبه شماست...
امین و بردیا با هم خندیدن...
امین : دقیقا....مهمانی پنج شنبه است...من یا بردیا...ساعت 8 می یایم دنبالتون...
_نیازی نیست دکتر..آدرس رو بفرمایید من با آژانس میام...
بردیا : شما مهمان افتخاری هستید ما وظیفه داریم در خدمتتون باشیم...
خواستم جواب بدم...
امین : پس تصویب شد...
خنده ام گرفته بود..امین مردی نبود که بشه رو حرفش حرف زد....
بعد از غذا....به سمت ماشین حرکت کردیم....که کنار ماشین دو تا مرد از ماشین خودشون پیاده شدن...
یکی شون سرش رو بلند کرد....به من اندکی خیره شد...انگار که به دنباله چیزی برای علت آشنایی می گرده و من به اوون چشمای سبز بی حالت خیره شدم که شدید من رو به یاد کسی می انداخت ....کجا دیده بودم....؟؟؟
بردیا به سمت اوون دو مرد رفت : به به هومن عزیز....
هومن...هومن...دستم رو برای نیوفتادن به لبه کاپوت گیر دادم...
...تهران روستا نیست هاکان 10 میلیون آدم توش زندگی می کنه.........

نفس کشیدن کمی سخت شده بود...خوشحال بودم که امین در ماشین رو باز کرده خودم رو تقریبا تو ماشین پرت کردم...یعنی شناخته؟؟؟..نه نشناخته....اگر هم شناخته باشه انکار می کنم....دیگه هیچیم به اون خونه قدیمی ربطی نداره....ای وای....خدایا چرا؟؟؟
خوب معلومه...هومن کاشف...پسر حاج کاشف..تاجر آهن....خیلی هم بعید نیست تا صاحبان یکی از بزرگترین شرکت های ساخت و ساز تهران رو بشناسه...
ولی چرا باید من رو اینجا ببینه...
بند کیفم رو محکم توی دستم فشار دادم...تا بلکه ذره ای از این استرس کاسته بشه....
19-12-2014, 09:13 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #8
RE: رمان زیتون

8 ساله ام..مادرم با حاج کاظم ازدواج کرده..توی خونه قدیمی که دیوار هاش از جنس آجر پخته قرمز رنگه که گذر زمان بعضی جاهاش رو ریخته زندگی می کنه...حاجی پسری داره به اسم سبحان 15 ساله و دختری به نام ساره 6 ساله...زنش سکته کرده...دو سال و نیم پیش...
حیاط خونه حوضی داره نسبتا بزرگ اما همیشه خالی...چون سبحان بچه که بوده داشته اوون تو غرق می شده...چه قدر بعدها آرزو کردم که ای کاش غرق می شد....
من در تمام این نزدیک یک سال بین خونه مادر بزرگ تو کوچه پس کوچه های چیذر با خونه حاجی تو خیابون قلهک پاس کاری می شم...
حاجی به طور رسمی و عیان من رو نمی خواد....و مادرم هر بار با بی عرضگی کامل من رو کادو پیچ به منزل مادر بزرگ می فرسته....
ساره از حضورم خوشحاله...با هاش خاله بازی می کنم...خوش ذات..می گن عینه مادر خدا بیامرزشه...سبحان اما ازم متنفره....صمیمی ترین دوستش..نوه خاله پدریش...پسر حاج کاشف..هومن...با چشمای سبز بی حالت...لاغر رو ریقو...اما عجیب هوای ساره رو داره..براش شکلات و اب نبات می خره...و من با حسرت گوشه حیاط می ایستم و نگاه می کنم....
سبحان و هومن که میرن...ساره دار و ندارش رو با من تقسیم می کنه....
خونه زیرزمین بزرگ و نموری داره که همیشه بوی سرکه و ترشی می ده...سبحان که می خواد من رو اذیت کنه با زیرزمین تهدیدم می کنه و هومن با اون چشماش خیره به من نگاه می کنه که چه طور شکنجه رو حی و بعدها جسمی می شم توسط سبحان......
با تقه ای که به شیشه خورد از جا پریدم...متوجه شدم که بردیا داره نگاهم می کنه....خوب من در رو که بسته بودم...قفل مرکزی بسته شده بود..در رو باز کردم...مگه سویچ دست امین نبود...؟؟؟
امین هم چنان داشت با اون دو تا حر ف می زد....بعد از 10 دقیقه...اونها وارد رستوران شدند و تو مسیرشون..هومن باز هم به سمت من چرخید و کنجکاوانه نگاه کرد...نگاهی که سنسورهای امین و بردیا رو هم روشن کرد...
امین که از پارک در اومد : می شناختیدش مهندس.؟؟؟
_نه....
...نه من زیادی قاطع بود...
امین رو به بردیا : زن و بچه داره نه ؟؟
_آره زنشم خیلی دوست داره...یه پسر 5 ساله داره...زنش حامله هم هست....
_خوب شد دعوتش نکردی مهمونی...
_ای بابا اصلا جاش تو مهمونی های ما نیست..خیلی متعصب و بسته است...
تو دلم گفتم...خیلییییییییییییی......
ترسیدم به معنای واقعیه کلمه...از چه چیزی بیشتر از همه وحشت دارم ؟؟؟ خودم هم نمی دونم...
حالا دیگه مطمئنم که شناخته نشدم....آخرین بار هومن یک ماه قبل از فرارم من رو دیده بود....اون زمان ابروهام تا نزدیک پلکم بود...موهای صورتم رو برنداشته بودم..دراز بودم و لاغر..با پای چشمای گود افتاده...تو ها گیر وا گیر های درگیری های من و حاجی...
من الان با اون موقع خیلی فرق دارم اما نمی تونم انکار کنم که ترس..وحشت..تمام وجودم رو گرفته...
امین : حالتون بده ؟؟
به خودم تو آینه نگاه می کنم..رنگ به رخسار ندارم.. : فکر کنم کمی فشارم پایینه...
بردیا : آخه هیچی نمی خورید....
_من سا لهاست غذام همین قدره...فکر کنم...آب به آب شدم....
ماسکم رو میزنم دو باره...ماسکی برای پنهان شدن ..پنهان کردن...

با بوق اول گوشی رو بر داشت...
_الو..سمیرا..
سلامی کشیده و پر از اشتیا ق بهم داد: وای باده خیلی جات خالیه...دیروز آخرین عکسی که برای مجله گرفته بودی ...رو جلد زده بودن...کلی با بهروز دلتنگت شدیم...
چه قدر همه چیز دور و فانتزی به نظر میومد : بهروز خوبه؟؟ گل دخترت چه طوره؟؟
_همه خوبن ...باده تو خوبی؟؟
_نه...
بی هق هق ..بی گریه... براش توضیح دادم تمام رنجم رو بعد از دیدن هومن...سمیرا تو تک تک جلسات مشاوره و روان در مانگری من شرکت داشت...خیلی خوب دردهای من رو می فهمید...
با صدایی گرفته ولی مثل همیشه محکم و جدی : باده...بسیار مشتاقم که بگم بر گرد..بیا استانبول تو آپارتمان خوشگلت...تو دفتر با مزه ات تو شرکت دنیز...دوباره با هم بریم خرید..با بوسه و دخترم دریا....بدون بهروز..اما..خودت خیلی خوب می دونی که جا خالی کردن...ترسیدن...و کنار کشیدن تو مرام ما نیست هر گز نبوده...
_درد دارم سمیرا..همه دردهای اون دوره..همه اونهایی که بخشی از اون ها رو مهسا خواهرت در جریانه و تو دیدی که من با چه سختی سعی کردم این زخم ها رو دونه دونه ببندم...
_بستی؟؟؟ به نظر من یه سر پوش گذاشتی...و این زهر سر وقت سر باز می کنه..تا بیرون بیاد و اوون لحظه است که تو می تونی بدون درد زندگی کنی...ولی باده...خودت خوب می دونی..همه ما...تمام کسایی که اینجا داری پشتتیم...

صحبت با سمیرا کمی حالم رو بهتر کرد...

بزرگ شدن من بین رفت و امدها بین چیذر و قلهک ادامه داره...یک هفته است یا شاید هم بیشتر که مادرم رو ندیدم... دلتنگم عجیب..کارنامه ام رو گرفتم...کلاس پنجمم...شاگرد اول شدم...هدیه ای ندارم...بقیه بچه ها خانوادشون هدیه شون رو تهیه کردن تا از طرف مدرسه اهدا بشه..من اما با همون عقل کودکانه می دونم که کسی نیست تا همچین کاری برام بکنه...
مادر بزرگم کنار حوض حیاط داره میوه می شوره...خالم که خیلی خوب می دونم سر وسری با پسر همسایه داره تو پشت بوم مشغوله...داییم که تازه از سربازی برگشته بندر عباس کار می کنه...عکسش سر طاقچه است..عکسی که اشک رو تو چشمای مادر بزرگم میاره...
پدر بزرگم..کلاه شاپو مخمل قهوه ای به سر با کت قدیمیش رفته تا بقالی سید..کمی حال و هوا عوض کنه...من تنبیه شدم..کلی کتک خوردم چون بی اجازه به جا نماز مادر بزرگم دست زدم...تا تسبیحش رو بردارم..تسبیح آبی رنگی که من رو یاد ذکر گفتن مادرم میندازه...مادر بزرگ به این نتیجه رسیده که جا نمازش نجس شده....
زنگ در که می خوره..می پرم که باز کنم...تشر مادر بزرگ به راهه که آروم تر میوفتی ناقص می شی...
دم در مادرمه..با چشمای خیس...چادر سیاه و عطر همیشگی...پشت سرش حاجیه تو ماشین که حتی افتخار نمی ده بیاد تو خونه...مادرم رو محکم بغل می کنم..بی وقفه اشک میریزه..
تو اتاق کوچیک مادر بزرگ تو پیش دستی گل سرخی یه دونه سیب جلو مادره و من رو پاش دراز کشیدم..رو قالی قرمز لاکی..و از پایین زل زدم بهش که موهاش رو مش کرده و با هر حرکتش النگو هاش جرینگ جرینگ صدا میده.. صدایی که من رو به خلسه می بره..خواب می کنه...بوی عطرش رو تو ریه ام ذخیره می کنم می دونم حالا حالاها از این گرما...خبری نیست...
و من سالهاست که این عطر رو دیگه ندارم...من مجبور بودم برای حفظ خیلی از چیزها..یا شاید به دست آوردن خیلی چیزها از این عطر بگذرم..هرچند اوون عطر خیلی وقت بود من رو به جرینگ جرینگ همون النگو ها فروخته بود...
با دست لرزون از تو چمدون جعبه قرصی رو در آوردم که به هاکان قول داده بودم دیگه استفاده نکنم..اما واقعا نمی شد..قرص رو با یه لیوان آب سرکشیدم..شاید کمی از دردم کم بشه..هر چند به طور موقت و مصنوعی...

در چند روز آینده شرکت غلغله است و پر رفت و آمد..همه از مهمونی صحبت می کنن..و من شاید به قدری درگیری ذهنی دارم که چندان هم به فکر نیستم...
امین در این چند روز تقریبا اصلا شرکت نیومده بود و بردیا بسیار سرش شلوغ بود..من اما بی خیال داشتم کاملا روتین کارم رو انجام میدادم...

روز مهمانی شرکت کامل تعطیل بود...بردیا صبح با من تماس گرفت و گفت طبق قرارمون راس 8 دمه خونه است...
من برای شب...پیراهنی رو انتخاب کردم که ماه پیش خودم روی صحنه برای اولین بار تبلیغش کرده بودم و بسیار هم مورد استقبال قرار گرفته بود...
لباس مشکی بود..بلند و کمی دنباله داشت..آستین بلند بود و دور کمرش به رنگ مشکی پارچه براقی بسته شده بود که پشت پاپیون بزرگی می شد....روی پای چپ تقریبا از وسط ران چاک داشت که این چاک فقط موقع راه رفتن مشخص می شد.....پشت لباس به شکل یک هلال تا زیر هر دو کتف باز بود...این باعث می شد خالکوبی هر دو کتفم بیشتر نمایان بشه..رو ی هر کتف یک فرشته زیبا بود که داشتند شیپور میزدند ..یادش به خیر...سمیرا جه قشقرقی سر این خالکوبی ها در آورده بود..
این خالکوبی... حاصل تحریکات بوسه بود که طبق آخرین آمار 12 خالکوبی در نقاط مختلف بدنش داشت....
آرایش بی نقصی کردم که دیده نمی شد...تو این شغل یاد گرفته بودم که چه چیزهایی بیش از همه به من میاد...پوست من گندمی بود..اما با سولاریوم و کرم های مختلف برنزه نارنجی براقش کرده بودم به پاهام اسپری زدم تا وقتی از چاک بیرون میاد براق باشه..مو هام رو پشت سرم طوری بستم که انگار اگر دست بزنی باز می شه و بخشی از اوون رو رو شانه و صورتم ریختم..کفش مشکی پام کردم که پاشنه اش خیلی بلند نبود... به ساعت نگاه کردم راس 8...زنگ آیفون خورد..بردیا بود...عطر رو رو خودم خالی کردم و شنلم رو پوشیدم...اولین بار بود در ایران مهمانی می رفتم و بینشی نداشتم امیدوار بودم لباسم مناسب باشه.. سوار آسانسور شدم...
بردیا مودب و جنتلمن دم آسانسور منتظرم بود..با دیدنم..چشماش برقی زد : به به خانوم مهندس...سلام علیکم...
_و رحمه الله برادر...
با جوابم خنده بلندی کرد... : خوشم میاد کم نمیاری...
سوار ماشین شدیم..کمکم کرد تا دامنم رو کامل تو ماشین بگذارم...
تو ماشین آهنگ شیش و هشتی..قری گذاشته بود که به اوون دک و پز نمی یومد...
نگاه متعجبم رو که دید : الان اوون امین کسالت آور همه آهنگاش کلاسیک یا تانگو هستش..گفتم لا اقل خودمون بریم تو جو مهمونی..
تو ماشین تک و توک صحبت هامون در مورد پروژه بود و مدعوین...
بردیا به دری رسید ..باغی که توش معلوم نبود...اطراف پر از ماشین بود و این نشون می داد که مهمانها اومدن...با تماسی که گرفت..سرایدار در رو باز کرد و ما وارد یه باغ بسیار خوشگل شدیم...که با ریسه های بین درختا کاملا رو شن شده بود...اطراف استخر بزرگ فواره های کوچیک..مجسمه های زیبا بود و در وسط خونه ویلایی بسیار شیکی بود..که کاملا معلوم بود کار یه مهندس بسیار خبره و مطمئنا سبک فرانسویه....
بردیا کمکم کرد تا از ماشین پیاده بشم...
_احتیاجی هست کمکتون کنم...
...منظورش گرفتن بازوش بود.... : نه خیلی ممنون پاشنه ام خیلی بلند نیست...
پله های زیادی رو برای رسیدن به دم خونه به سمت بالا طی کردیم....به خونه وارد شدیم...کف خونه سنگهای براق صورتی کم رنگ بود..خونه به شکل دایره بود که تمامی پله ها به صورت مار پیچ از اطراف به طبقه پایین منتهی می شد که مطمئنا سالن اصلی خونه بود...
همه جا پر از گل بود عطر گلها با بوی عطر مهمونا و یه عطر مست کننده از پیپ کاپتان بلک شکلات ترکیب شده بود.....چشم چرخوندم..امین رو ندیدم...
بردیا : مهمانها طبقه پایین هستن...
مستخدم خونه کنارم ایستاد : من شما رو به رخت کن میبرم...
بردیا بعد از این که مطمئن شد من به کمک احتیاج ندارم..من رو همراه مستخدم به رختکن فرستاد...
این خونه عجیب صمیمی و شاد بود..با وجود تمام وسایل لوکس و سلطنتیش که مطمئنا سلیقه خانوم خونه بود..
وقتی از خودم تو آینه مطمئن شدم...آرام و با طمانینه..دقیقا همانطوری که سالها آموزش دیده بودم از پله ها پایین اومدم...تمام مدت مواظب بودم که پله ها سر نباشن و من با استفاده از چاک پیراهنم سعی می کردم تاثیر گذاریم رو بیشتر کنم...
کم کم که به پایین پله ها رسیدم..نگاه خیره بردیا رو دیدم...تو سالن کمی سکوت بود...من عادت داشتم تا دیده بشم..اما این جا به طرز غریبی احساس خجالت کردم...بردیا تو اون کت شلوار بسیار خوش دوخت طوسی و کروات طوسی..خیلی خوش تیپ شده بود..انتهای سالن کنار مرد جوان و خانومی که کنارش بود... ایستاده بود..
خانوم کمی تپل و خوش قیافه ای که از چشمای عسلیش مطمئن شدم مادر امین..با پیراهن شب گیپور سورمه ایش با لبخندی دوست داشتنی نگاهم کرد...رو پله آخر سرم رو بلند کردم...دور تا دور سالن شیشه بود و باغ ازش معلوم..اون گوشه..امین تکیه زده به شیشه..با کت شلوار زغالی..بلوز مشکی و کروات مشکی..از همیشه خوش تیپ تر با لیوانی در دست ایستاده بود و به من نگاه می کرد...از نگاهش هیچ چیزی نمی فهمیدم...چند لحظه هر دو به هم خیره شدیم...امین تکیه اش رو از دیوار برداشت..لیوانش رو رو میز کنارش گذاشت..جدی جلو اومد..در حالی که با یه دستش یقه کتش رو گرفته بود..دست دیگه اش رو به سمتم دراز کرد و کمک کرد تا پله آخر رو پایین بیام...
دستای سردم تو دستای گرمش که قرار گرفت انگار تمام استرسهای مواجه شدن با جمع جدید از بین رفت..تو چشماش هیچ چیز نبود...وقتی سرم رو بلند کردم تا ببینمش...
همون طور که دستم به دستش بود با صدای بم و رساش رو به سالن : خانوم ها آقایون..مهمان افتخاری امشب و همکار جدید شرکت که بار اصلی پروژه جدید به دوششونه..خانوم مهندس باده اورهون....
من با سر بالا و با اعتماد به نفسی که ماسکش همیشه دم دستم بود به اطراف نگاه کردم..بعضی با سر و بعضی بلند بهم سلام کردن...
امین دستم رو رها کرد : بریم به خانواده ام معرفیت کنم..و من با همون غرور و آرامشی که بر عکس درون پر غوغام بود کنارش راه افتادم...
_باده عزیز..مادرم..که ازشون صحبت کرده بودم...
امین دستش رو دور شونه زن حلقه کرد..و زن سرش رو بلند کرد و با افتخار به پسرش که داشت عاشقانه نگاهش می کرد..نگاه کرد...دستش رو به سمتم دراز کرد : من شیرینم...مادر این شاخ شمشاد...
_خیلی خوش بختم...
... و در حقیقت نبودم...بیشتر پر از حسرت و آه بودم...
امین با دست به مردی اشاره کرد خوش تیپ با پیپ دستش : پدرم...
مرد دستم رو محکم تو دستش گرفت : مسعودم...اگر می دونستم قراره همچین مهندسایی تو نسل جدید باشه..عمرا اگه خودم رو باز نشست می کردم...
امین نگاه چپ چپی به پدرش کرد : پدر...
_بله؟؟..دارم حرف دلتون رو می زنم...
من خندیدم عجیب به دلم نشست..نگاه این زن و شوهر...
امین : مامان..پس اوون دو تا کوشن...؟؟
از پشت سر صدای خنده اومد : این جاییم آقای برادر..
و بعد دوتا وروجک تو پیراهن قرمز ظاهر شدن...انگار یکی تو آینه ایستاده..
سمت چپی : من آتنام ..و با دست قلش رو نشون داد : تینا...
_خدای من غیر قابل تشخیصید...
آتنا : ولی شما همه جا قابل تشخیصید...
تینا : وقتی امین گفت یه مهندس برای همچین پروژه ای میاد واقعا تصور همچین لعبتی رو نداشتیم...
شیرین : این چه طرز حرف زدنه؟..
تینا : ای بابا..مامان..خودت داشتی می گفتی..معلوم نیست تو اوون شرکت چه خبره که چند وقته امین خونه نمی یاد..
امین کمی عصبی : تینا....
تینا که کاملا مشخص بود شدیدا از امین حساب می بره سرش رو پایین انداخت...
_من که فکر نمی کنم یک ذره از زیبایی شما دو تا رو داشته باشم..
تینا خندید...
امین : خانوم مهندس بریم به سایرین معرفیتون کنم....
چشمکی به سمت دو قلو ها زدم : از این مراسم که خلاص شدم..میام پیشتون..ببینیم آقای دکتر کجا می رن..چون شرکت که نمی یان..
امین : خانوم مهندس شما هم؟؟
آتنا : آخ جون..دیگه باده هم از خودمونه...دیگه خلاصی نداری...
امین به من نگاه کرد : دست به یکی نکنید با این ووروجکا...همین جوریش رو زگار منو سیاه کردن...
_تقصیره خودته برادر من که تو 35 سالگی هنوز با ما زندگی می کنی...
مسعود : این 100 دفعه..متوجه باشید با برادر بزرگتون چه طوری صحبت می کنید...

مراسم معارفه طولانی و مسخره بود..همگی با لبخند های مصنوعی به هم ابراز خرسندی از آشنایی می کردیم در حالی که مطمئنم...خیلی هم به عنوان رقبای کاری از هم خوشمون نمیومد...
در تمام این مراسم..فرد غایب قصه بردیا..بالا خره پیداش شد...
امین : کجایی تو بردیا؟؟
_مامان اینا هنوز نیومدن..داشتم باهاشون تماس می گرفتم...
_مسئله خاصی که نیست..
_نه منتظر بابک بودن..نیم ساعت دیگه میر سن...
بردیا لیوان تو دستش رو باژست خاصی به سمتم گرفت ...
_ممنونم..الکل نمی خورم...
بردیا : جدا؟؟..خوب الان می گم براتون آب میوه بیارن و از کنارمون رفت....
کسی امین رو صدا زد و امین با عذر خواهی پیشش رفت و من رو مبلی نشستم و پام رو..روی پام انداختم...
کمی حوصله ام سر رفته بود..که بردیا با لیوان آب میوه پیشم اومد : خوب..خانوم مهندس..خوب دل و دین بردید امشب...
خانومای مجلس سایه تون رو با تیر می زنن...
خنده ای کردم : این طوری ها هم نیست...مطمئنا..
_چرا هست...و بیشترین چیزی که تاثیر گذاره اینه که شما خیلی خوب می دونید که زیبایید و ازش استفاده می کنید...
دختر جوان مو شرابی به ما نزدیک شد....چشمای غمگین قهوه ای داشت... : بردیا عزیزم...
کمی لوس.. دستش رو دور بازو ی بردیا حلقه کرد... و نمی دونست رنگ شرابی مو و این چشمای غمگینش برای من چه صحنه درد ناکیه...
با اجازه ای گفتم و از کنارشون بلند شدم...و از در نیمه باز وارد باغ شدم....
19-12-2014, 09:14 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #9
RE: رمان زیتون

حدود یک ساله به استانبول اومدم... و تازه دارم تو رستوران کار می کنم...خسته و کوفته ام...بعضی شبها که کارم طول می کشه....دختر جوان خسته ..مو شرابی رو تو راهرو می بینم...
سمیرا غدقن کرده که حتی بهش نگاه کنم..چه برسه حرف بزنم...اما من تو چشمای قهوه ای این همسایه طبقه بالا عجیب میل می بینم برای درد دل...سمیرا بعضی شبا که این همسایه غمگین خیلی دیر میاد از غذا مون براش می بره...و چند شب که مریض بود..یواشکی انگار که کار خلاف می کنه ازش پرستاری می کنه..و شب تا صبح براش اشک میریزه..اما تو خیابون حتی به سمتش هم نگاه نمی کنه..چه برسه که حرف بزنه...
اون شب تو رستوران تولد ه و من بسیار دیر با همراهی پسر صاحب رستوران به خونه برگشتم..پاهام زوق زوق می کنه...تو راهرو خونه..تو اون تاریکی رو پله های خاک گرفته..همسایه نشسته...نور تابلو نئون کلوپ شبانه رو به روی خونه..با استفاده از شیشه شکسته بالای در میوفته رو صورت همسایه ...می شه رد اشک رو؛رو صورت پر از ـآرایشش دید....کلاه گیس شرابیش رو به گوشه ای می ندازه...لباسش چیزی شبیه به مایو از جنس چرمه با جوراب شلواری سوراخ سوراخ..و بوتهای بلند قرمز براق...بی حرف پیشش می شینم...از تو کیفش سیگاری در میاره و تعارف می کنه... : همه تنم بو کثافت می ده...بو هرزگی...و از پشت در کلوپ شبانه رو به رو صدای قهقه مستانه چند مرد میاد...ومن به این دختر جوان گریان نگاه می کنم...
حرف می زنه ومن گریه می کنم..حرف می زنه و من می خوام بالا بیارم...بلند می شه و میره و من می خوام خودم رو بزنم...
می رم بالا...سمیرا داره درس می خونه..بی حرف محکم بغلش می کنم...که چه قدر مدیونشم که اگر نبود..من هم باید با میله می رقصیدم.. و مردان تو یقه ام پول می گذاشتن...و از درون خون گریه می کردم تا یه حس کثیف رو زنده کنم....
و برده فانتزی های ذهن های بیمار باشم تا از گرسنگی و بی جایی نمیرم..
همسایه مو شرابی من هم از ظلم فرار کرده بود..اما جهل و بی سوادی و بی پناهی...تحت ظلمی به مراتب دردناک تر گذاشته بودش....
چند روز بعد..که دارم از دانشگاه میام دور خونه شلوغه..پلیس..مردم...آمبولانس. .و کف خیابون..همسایه مو شرابی منه...پیراهن خوابه خرسیش غرق خون...و صدای مردی که می دونم برادرشه که از روستاشون اومده تا دخترک فراری از مراسم ازدواج رو پیدا کنه...در حالی که می برنش به داخل ماشین پلیس فریاد می زنه..ناموسم رو تمیز کردم....

با صدایی از دنیای خودم بیرون پرت شدم..لیوان توی دستم رو محکم تر گرفتم...مبادا که بغضم بشکنه...
امین دست راستش تو جیب شلوارش با نگاهی پر از سئوال پشت سرم بود.....
_ناراحت شدید دوست دختر بردیا رو دید؟؟
_دوست دختر بردیا؟؟؟
_نگین..دیگه..
_نگین؟؟؟؟
_همون دختر مو شرابی رو می گم که اومد وسط صحبتتون با بردیا...
_به من مگه مربوطه نسبتشون با هم چیه؟
_پس چرا اومدید اینجا الان 10 دقیقه است بدونه این که تکون بخورید اینجایید...
_شرابی موهای ایشون من رو یاد چیزی انداخت ..که مربوط به 8 ساله پیشه...آقای دکتر...روابط هیچ کس..به من ربطی نداره..
احساس کردم از نتیجه گیری آنیش کمی ناراحت شد که سعی کرد موضوع رو عوض کنه...
_اون فرشته های پشتتون..حکایتشون چیه؟؟
_یکی برای عشقه و یکی برای آرامش..
_داریدشون؟؟
_آدم ها اوون چیزی رو که ندارن آرزو می کنن...
نگاهی به هم انداخت..به طور کلی نگاه امین طوری بود که احساس می کردی..همه آنچه تو مغزت می گذره رو می تونه بخونه....
_سردتون نیست؟؟
_نه خیلی...هوای دلچسبیه....
با بلند شدن صدای موسیقی..امین به من و لیوان تحت فشار نگاهی انداخت : بریم داخل..مهمونی رسما شروع شده...
من با پای چپم ..چاک دامنم رو کمی عقب زدم..وپاهام رو آزاد کردم..به سمت در راه افتادم...
این پسر به احتمال زیاد از جنس سنگه...به هیچ عنوان به غیر از صورت به هیچ جا نگاه نمی کرد و مطمئنم خالکوبی های من اگر انقدر بزرگ نبودن نمی دید...هر چند بسیار جای تعجب بود که راجع بهش سئوال پرسیده بود...
با ورود به سالن...امین همراه با مادرش رقص رو افتتاح کردن..من گوشه ای ایستاد بودم که بردیا همراه با کسایی که متوجه شدم..پدر..مادر..و برادرش هستن به من نزدیک شد... بعد از معرفی..مادرش که به نظر کمی از خود متشکر میومد : خوب گل دختر...پدرت ترکیه ایه؟؟
_چه طور مگه خانوم سروش؟؟
_به خاطر فامیلیت...هر چند اسمت هم خیلی تو ایران متداول نیست....
....چرا باید وسط این مهمونی..تو این شرایط من راجع به خانواده ام صحبت می کردم....
بردیا انگار که متوجه شد من چندان از این بحث خوشم نمی یاد دست مادرش رو گرفت و با جمله مامان ..خانوم راد منتظرتونن از من جداش کرد....
رو مبل نشستم..دلم می خواست برم خونه...از 1 سال پیش..من دیگه تو همچین مهمونی های پر زرق و برقی شرکت نمی کردم...
آتنا و تینا رو دسته مبلم نشستن ....لبخندی به این دو منبع انرژی زدم..
آتنا : می دونی باده جون الان یک ساعته داریم با تینا بحث می کنیم که شما شبیه کی هستید که انقدر آشنایید...لبخندی زدم...تو رختکن...رو میز چند مجله مد دیده بودم..خوب اگه کمی دقت می کردن..تو دو تا از اوونها من رو میدیدن..هر چند احتمال به تشابه می دادن ....
_شبیه مدل هایی..مثل اونا راه میری...لباست هم امشب خیلی تو چشمه...
تینا : امین می گه تو دانشگاهت گویا شاگرد اول بودی؟؟؟
_آقای دکتر به من لطف دارن....
آتنا : آرزو داشتی به این جا برسی؟؟؟
_آدم های بزرگ اراده می کنن..آدم های کوچیک آرزو می کنن...
صدای بمی پشت سرم : دقیقا موافقم..خانوم مهندس...
برگشتم به پشت سر..امین بود که جوابم رو داده بود....
_اومدم ازتون در خواست رقص بکنم..که جمله آخرتون رو شنیدم...
در حالی که دستم رو..تو دستش که به سمتم دراز شده بود می گذاشتم : من روش زندگیم همین بوده...
تو پیست رقص...امین دستش رو پشت کمرم گذاشت و با حفظ فاصله ازم می رقصید...به قدری حرفه ای و جدی بود..که انگار داره به وظیفه اش عمل می کنه...
بردیا با اوون دختر مو شرابی مشغول بود و از دو قلوها یکیشون داشت با بابک برادر 33 ساله بردیا که پزشک بود می رقصید..کسی که بعدها متوجه شدم تیناست...چون به طرز غریبی بابک بسیار راحت..تینا رو از آتنا تشخیص می داد...

خودم رو تو وان حموم ولو کردم...ساعت سه صبح بود من...همراه با بابک..به خونه برگشتم...
نمی دونستم..چه حسی باید داشته باشم...خانواده امین..چیزی بودن که من از ابتدای عمرم نداشتم..و واقعیت این بود این حس حسرت بعد از خانواده بوسه دیگه به سراغم نیومده بود....
رو پیغام گیر خونه... صدای هاکان بود که دلخور بود چرا چند وقته باهاش تماس نگرفتم...
دلم تنگ شد برای تمام اون کباب پارتی هامون تو حیاط هاکان...
تو صدای اون همدلتنگی موج می زد...
آخ..هاکان..آخ..کدوممون به اوون یکی مدیون تره؟؟؟...من و تو اگه بخوایم باهم حساب کتاب کنیم..کی بیشتر بدهکاره؟؟؟
در حالی که چشمام داشت از خواب بسته می شد...زیر لب گفتم...بی شک..باز هم من...از همه بدهکار ترم..طبق روال تمام این روابط تو این 9-10 سال...
چند روزی از مهمونی گذشت برگشته بودیم به همون ریتم کاری...اوون روز ،روز پر ماجرایی بود...بعد از ناهار از امین که جدی و با دقت داشت نقشه ها رو برسی می کرد اجازه گرفتم تا برم تا پاساژ سر خیابون..احتیاج به یک سری خرده ریز داشتم..در کمال ادب گفت که اگر کارم طول کشید.می تونم بر نگردم شرکت...
بعد از چرخیدن دو ساعته و خریدن چیزهایی که لازم داشتم...وقتی برگشتم شرکت احساس کردم جو سنگینه...منشی پشت میزش نبود و مهندسا انگار که داشتن تو بخش مراقبت های ویژه بیمارستان کار می کردن..تو سکوت بودن.. مهندس آذری از اتاقش بیرون اومد و زیر لب گفت. :.مهندس پاکدل وحشتناک عصبانیه...
من آروم وارد اتاق شدم... بردیا رو مبل دفترش نشسته بود..سیگار به دست ..سرش پایین بود...امین پشتش به من بود و صورتش رو نمی دیدم..من از پشت پارتیشن رفتنم سراغ نقشه هام تا کارم رو شروع کنم...به نظر که خبری نبود...

امین : بردیا..تا کی می خوای ادامه بدی.؟؟؟.مرد !!!ما 35 سالمونه...
_.....
_آره دیگه بایدم سکوت کنی..بعد از اوون آبرو ریزی تو شرکت...
صدای امین هر لحظه داشت ترسناک تر می شد...
_اصلا فکرشم نمی کردم این طوری بشه....
_د..بدبختیه من با تو همینه..تو اصلا و ابدا..فکر نمی کنی.... اون گند رو زدی چند وقت پیش...می دونی چه فلاکتی کشیدم تا جمعش کنم...حتی درست نپرسیدی که چی کار کردم ؟؟؟!!
_مدیونتم...
_بحث دین نیست...رفتی با اوون دختر خوابیدی...چه قدر گفتم نکن..بردیا..این بچه است...این حسرت چیزایی که تو داری رو داره...داره روت حساب باز می کنه..گناه داره..دختره 21 سالش بود..بابا..به این اختلاف سن هم که فکر می کردی باید چندشت می شد...اونم از اوون خانواده.....با این ماشین و دک و پز رفتی دختره رو خام کردی...آخه ابله..چرا با دختر می خوابی تو آخه؟؟؟ 5 میلیون خرجه دختره کردم تا دهنش رو ببنده...منت دوست دختر سابقم رو که پزشک زنان بود کشیدم تا کمکمون کنه...
_خودش خواست...
_خودش خواست یعنی چی؟؟؟..او بچه بود...اون فکر می کرد..این کار رو بکنه تو پا بند می شی..تو کجا بود اوون عقل نداشتت..
بعد امین صداش رو کمی پایین آورد ..: حالا هم با منشی شرکت...که بیاد از شدت حسودی اوون عکس العمل رو نشون بده ....بی آبرو بشیم...
_خودم آدمش می کنم...
_لازم نکرده....حالا دیگه فایده نداره که شدیم آدامس دهن کارمندا...بردیا من و تو باید با یکی تو رده های خودمون بپریم...مال و منال رو نمی گم..تحصیلات...چه می دونم فرهنگ...با یکی باش..بگو دوست دخترمه...هر رابطه ای هم که می خوای داشته باش..نه هر کس و ناکسی...
از حرفای امین شکه بودم...دستم رو نقشه ها خشک شده بود...پس بی خود نبود که دنیز این قدر راجع به بردیا تذکر می داد... یاده منشی مو بورمون افتادم.....

اوایل کارم تو کاره مدلینگه... کارم گرفته..کم کم عکسم رو مجله ها رفته و زمزمه کارم تو دانشگاه پیچیده..چند تا از پسرای معروف دانشگاه که قبلا خیلی هم بهمون توجه نمی کردن...جلوی ایستگاه اتوبوس با اوون ماشینای آخرین مدلشون می ایستن و می خوان که برسوننم...من غرق لذت می شم....
یکیشون هست که از همه تو چشم تره...پدرش از سرمایه دارای گردن کلفته..دوست دخترش تو کلاسمونه..از اوون نژاد پرست هاست...شدیدا از من بدش می یاد..شاکیه که چرا من باید از یه کشور دیگه بیام..شاگرد اول بشم..برم تو چشم اساتید...
از وقتی فهمیده تو مادلینگ کارم گرفته..تو بوفه دانشگاه بلند بلند می گه که عموش تو کاره مد و می گه همه مانکن ها فاحشه اند و دوستاش بلند بلند به من می خندن...سمیرا اصلا براش مهم نیست..اما بوسه یکی دو بار بد حالش رو گرفته....ولی من خارجیه..بی پناه..بی پول...که به این مملکت پناه آوردم..این تحقیر ها رو قورت می دم و سکوت می کنم...دوست پسرش به پر و پام اوون قدر می پیچه و من هم به خاطر تو دهنی زدن به دوست دخترش..و هم به خاطر اینکه شدید تحت تاثیر محبت های پسر ک قرار گرفتم...قراره شامش رو قبول می کنم...باهام عین یه پرنسس بر خورد می کنه...تمام ماشین رو به خاطرم پر گل سرخ می کنه و من سرخوش از دریافت محبت بر می گردم خونه...
سمیرا تو تاریک روشنی آپارتمانمون منتظرمه تا آنچنان سیلی بهم بزنه که برق از سرم بپره : اگه می خوای...از این به بعد...تو بغل این و اوون بیای تو خونه ....همین الان جمع می کنی...از این جا میری...تو اومدی این جا بشی خانوم مهندس...نه عروسک یه مشت بچه پولداره عوضی...
من گریان و متعجب که نگاهش می کنم..بغلم می کنه ...
_سمیرا..بچه خوبیه..با من عین شاهزاده ها بر خورد می کنه...
_گوش کن..باده..تو حسرت همه این چیزها رو داری...محبت..توجه...اینا باعث می شه تو به این پسر وابسته بشی..محتاج بشی..برای نگه داشتنش تن به هر خواستش بدی...تو آسیب پذیری...وضعیت روحیه تو ...طوری نیست که بتونی انتخاب کنی...که بتونی محبت رو از هوس جدا کنی...
خط بکش دور اینا رو..نپلک با هاشون..عاقبت نداره...یه روزی می شی یه خانوم مهندس سر شناس...اوون وقت یکی پیدا می شه..که باهات عین پرنسس ها برخورد می کنه..تا بشی ملکه اش...اینا دنباله کنیز حرمسران...
ومن از فرداش خودم رو می زنم به ندیدنشون..هر چند اوون یک بار بیرون رفتن هم دهن دوست دخترش رو می بنده...اما بعد از اوون اسمم می شه دختر مرموزه و یک عالمه پسر که می خوان راز این دختر مرموز رو کشف کنن....

19-12-2014, 09:22 PM,
یافتن
مدیریت انجمن

******
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
13,476
تاریخ عضویت:
Jun 2012
مدال ها

اعتبار: 13,811


محل سکونت : درپناه حق
ارسال: #10
RE: رمان زیتون
تو اوون ...هیر و ویر عصبیت امین و داغونی بردیا..هیچ کدوم متوجه بودن من تو اتاق نشدن..هر دو شرکت رو که ترک کردن..من هم وسایلم رو جمع کردم تا برم خونه...
فردا تعطیل رسمی بود و من می خواستم بمونم خونه و با بچه ها کمی گپ بزنم...جلوی در که رسیدم از ماشینش پیاده شد..
تو طول 10 روز اخیر..این همسایه طبقه پایینی که مردی تقریبا 40 ساله بود..یه چند باری سعی کرده بود سر صحبت رو با من باز کنه..که هر بار با روشهای تجربه شده در این چند سال تنهایی..چیزی تو مایه های تو دهنی از من دریافت کرده بود..با اخم از جلوش رد شدم...
_خانوم ..یه لحظه...با شما هستم...
به پایین راه پله ها رسیده بودیم...نزدیک آسانسور..
_آقای محترم..بنده اصلا وقت ندارم که بشینم با شما صحبت کنم...
مردک نگاهی به من انداخت..درست مثل اسکنر...خوب این نگاه هیز رو که تمومش کرد...الان لحن مودب می گیره و می گه...فقط یه لحظه بابا تو همسایگی که این آشنایی ها شرطه...
وقتی با یکی دو جمله کم و کاست..دقیقا عین همون چیزی که فکر کرده بودم رو به زبون آورد..خنده ام گرفت..و چه لبخند بی موقعی چون حضرت عجل..این لبخند رو به چیز دیگه ای تعبیر کرد...
_باشه..قهوه دوست ندارید..شام در خدمتتون باشم..مهمون من...
_جناب عالی و کل خاندانتون..مهمون من...آقای محترم..نه اوون بنزتون..نه اوون ساعت طلاتون...هیچ کدومشون برای من جذابیتی نداره...بفرمایید خدا روزیتون رو جای دیگه بده...
بعد چرخیدم به سمت راه پله..خوب اصلا درست نبود باهاش تو آسانسور تنها باشم..چراغ تایمری بود..خاموش شد و همه جا تاریک..دومین پله رو که بالا رفتم.. بازوم رو کشید..
و من بی اراده شروع به جیغ زدن کردم...و این جیغ..همز مان شد با روشن شدن چراغ...جمع شدن همسایه ها و آمدن سرایدار...
مردک کپ کرده بود...اصلا انتظار نداشت...من هم بعد از سالها تراپی فکر می کردم..این ترس از اینکه کسی تو تاریکی به من دست بزنه رو تونستنم از بین ببرم...اما گویا نشده یود...تمام تنم از عرق خیس شد...حالت تهوع..لرز..و پیچیدن یک صدای تهوع آور تو سرم..تماما..نشانه های برگشت اوون ترس بود...
با ورود آب قند به دهنم..دستم رو به لبه میله ها گرفتم تا بلند شم...
همه به مردک که حالا خشک شده بود و من نگاه کردن...من من کنان گفت : من فقط می خواستم کمک کنم نیوفتن..ایشون ترسیدن..همسایه ها به من زل زدن تا تاییدیه بگیرن.. واین میون دو تا چشم خیس مشکی ملتمس بود..که بعدها فهمیدم..همسر آقای بنز سواره...نگاهم کرد تو چشماش التماس بود که شوهرش رو تایید کنم... من هم همون جمله هارو تکرار کردم...
به آپارتمانم رسیدم...بدون عوض کردن لباس..با دو تا قرص..رو کاناپه سالن تا صبح تو بی هوشی مطلق خوابیدم...
صبح چشمام رو که باز کردم..احساس کردم تو راهرو سر و صدا هست...آپارتمان چشمی نداشت..انگار داشتن به واحد رو به رو رفت و آمد می کردن...این چند وقت صاحب آپارتمان رو اصلا ندیده بودم...
همه بدنم خشک بود . منگ بودم از اثرات قرص...بلند شدم..یاد آبرو ریزی دیشب افتادم...دست خودم نبود...
هیچ کس رنج من رو احساس نمی کرد...
زیر دوش حمام سعی می کردم..با استفاده بیشتر از شامپو ها و لوسیونها با بو های تند..اوون بوی سرکه و ترشی که از پس خاطرتم بیرون اومده بود و تو بینیم پیچیده بود رو از بین ببرم...تنم رو که می شستم..
دستی رو در حال لمس بدنم حس می کردم و تمام تنم می لرزید و عجیب بود که چرا هیچ اشکی نمی ریزم...
بیرون اومدم و سعی کردم با رسیدن به خودم کمی حسم رو بهتر کنم...شلوار تنگ مشکی..بلوز یقه مردانه چار خونه قر مز و مشکی...پایین بلوز رو گره زدم تا رد باریکی از شکمم و اون ستاره کوچیک آویزون از نافم مشخص بشه...
دوستش داشتم این ستاره رو..با انگشتم تکونش دادم و چایم رو دم می کردم که زنگ خونه زده شد...
خوب اگر جناب همسایه پایینی باشه..این بار دیگه کتک رو نوش جان می کنه...
در رو که باز کردم..جا خوردم...
امین بود....عصبی..اخم آلود...دستش به چار چوب در...
_آقای دکتر...شما...
_می شه بیام تو..دم در صحیح نیست...
من که هنوز هم نمی دونستم الان دقیقا چرا اینجاست.کنار کشیدم تا بیاد تو...و چشمم به کارگری افتاد که کاناپه سبز رنگی رو به واحد رو به رو منتقل می کنه...
امین وارد شد و در رو بست..
_با کفش بفرمایید..دکتر...
امین همون طور شاکی رو مبل سالن نشست...
_براتون چای بیارم؟؟
_بنده برای پذیرایی شدن این جا نیستم..
_چیزی شده ؟؟؟
امین به جلو خم شد دستاش رو به هم قلاب کرد و مثل همیشه با اوون نگاه نافذ بهم چشم دوخت و من عین یه دانش آموز خاطی..جلوش ایستاده بودم...
_دیشب این جا چه خبر بوده خانوم مهندس؟؟؟ یا بهتره بگم..اون مرتیکه با شما چی کار داشته؟؟
این چرا انقدر عصبانی بود؟؟
_مسئله خاصی نبود...یه سوء برداشت بود...
_که سوء برداشت بود؟؟!!! جالبه...که اوون سوء برداشت باعث این حال خراب و اون قشقرق تو ساختمون شده...
این از کجا می دونست....؟؟؟!!! یعنی این همه به خودم رسیدم باز معلومه داغونم؟؟!!!
_خانوم مهندس...لازم نیست این قدر برای تحلیل کردن به خودتون فشار بیارید...سرایدار به من خبر داد..فکر نمی کنید یه دختر تنها رو تو این آپارتمان ول کردیم به امون خدا که؟؟؟
_من...یعنی...
با دست به مبل رو به روش اشاره کرد : بیاید این جا بشینید...درست و بی کم و کاست..برام تعریف کنید...
ومن عین یه دختر کوچولوی حرف گوش کن..همه اوون چیزی که اتفاق افتاده بود رو تعریف کردم...
امین به پشتی مبل تکیه داد : و چرا شما به من زنگ نزنید..همون دیشب؟؟
_احتیاجی نبود..من همیشه این جور مسائل رو خودم حل می کنم.....
_شما اوون جا با خانوادات بودی...این جا تنهایی..دست ما امانتی...
جا خوردم..چه جالب فکر می کرد من اوون جا با خانواده ام زندگی می کردم...کلمه امانت..چند بار تو گوشم زنگ خورد ....
از جام بلند شدم و به سمت آشپز خونه رفتم : چای یا قهوه؟؟
_عرض کردم که...
نمی دونم تو نگاهم چی دید : باشه چای...
از پشت کانتر آشپز خونه دیدمش که داشت سویچش رو تو دستش می چرخوند ..شدیدا عصبانی به نظر می رسید...
_شما باید به من یا بردیا می گفتید...
_از این به بعد می گم..
دلم می خواست هر چه زود تر این بحث لعنتی تموم بشه...
_دیگه نیازی نیست...
خیلی این جمله بهم برخورد...مردک دیوانه....
_چون از این به بعد خودم هستم در خدمتتون...
می خواست بیاد اینجا...؟؟؟؟؟...نه امکان نداشت....من هرگز همچین اجازه ای نمی دادم....
_دارم آپارتمان رو به روتون رو آماده می کنم...به این مردک اصلا اعتباری نیست...به خیلی های دیگه هم...شما یه زن جوان..تنها و ...خوب...حالا ...
احساس کردم برای ادامه دادن جمله گیر کرده : اصلا نیازی به این کار نیست..اتفاقی نیوفتاده که..من انقدرا هم لوس نیستم....
بلند شد به کانتر نزدیک شد ..دستش رو روش گذاشت : چیزی نبوده که با آب قند تونستید سر پا بشید؟؟
....من خانه ام از پای بست ویران است....وگرنه حقیقتا اتفاق دیشب مسئله ای نبود که من نتونم حلش کنم..
_ببینید..نیازی نیست به خاطر من آواره بشید یا هزینه اضافی برای اجاره بپردازید..
_این آپارتمان و رو به رویی هر دو متعلق به خودمه..بی استفاده افتاده بود..دارم ازش استفاده می کنم...
لیوان چای رو جلوش گذاشتم...
_باز هم...من اصلا دوست ندارم شما این کار رو بکنید...اگر هم به خاطر توصیه های دنیزه که...
دستش رو به دسته لیوان مشت کرد ، احساس کردم جمله آخرم بهش خیلی بر خورد : به هر حال..تصویب شد و جای بحث نیست...
ومن بار دیگه بعد از این جمله و اون نگاه اعتراف کردم که رو حرف امین نمی شه حرف زد...



19-12-2014, 09:24 PM,
یافتن

تبلیغات

Bia2Aroosi
کانال خانوم گل'



ّبرگزیده مردمی ششمین جشنواره وب ایران در بخش خانواده و کودک
Top of Page
کپی برداری بدون ذکر منبع مجاز نبوده و تمامی حقوق متعلق به © انجمن خانوم گل می باشد