تبلیغات
تشریفات مجالس خدمات عروسی

امتیاز موضوع:
  • 26 رای - 3.38 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
رمان عشق با تو در رویا-شادی داودی
#1
عشق مساله ها می آفریند.شما با پرهیز كردن از عشق؛می توانید از آن مسائل پرهیز كنید.اما آنها مسائلی بسیار ضروری هستند!آنها ناگزیر از رویارو شدن هستند؛ناگزیر از مواجهه؛آنها ناگزیرند زیسته شوند و می باید از میانشان گذشت و به ماورا رفت و راه به فراسو رفتن از آن میان است.عشق تنها چیز واقعی است كه ارزش اعمال كردن دارد.تمامی چیزهای دیگر دست دوم هستند.اگر این به عشق كمك كند؛خوب است.تمامی چیزهای دیگر فقط یك وسیله اند؛عشق هدف است.بنابراین؛درد هر آنقدر هم كه باشد؛به درون عشق بروید.---------------------------------------
داستان دنباله دار قسمت اول
تمام مسیر باقی مونده تا خونه رو دویده بودم...وقتی رسیدم جلوی درب خونمون برای لحظاتی ایستادم و دستم رو به دیوار گرفتم و سعی كردم از اون حالت نفس نفس زدنم كه در اثر دویدن بهم دست داده بود كم كنم...
احساس میكردم از تمام بدنم حرارت بلند میشه...سرخی گونه هام رو خودم احساس میكردم...وای خدا جون چرا اینطوری شدم؟!...من كه همیشه منتظر همچین لحظه ایی بودم...پس چرا یكدفعه مثل دیوونه ها شروع كردم به دویدن؟!!!
هنوز نفس نفس میزدم و دهنم خشك خشك شده بود...
صاف ایستادم و مقنعه ی روی سرم رو مرتب كردم و كیف روی دوشم رو به حالت عادی قرارش دادم و كلاسورمم مثل همیشه به جلوی سیــنه ام چسبوندم و بعد زنگ درب رو زدم.
صدای مامان رو از اف.اف شنیدم كه گفت:بله؟
- منم مامان...باز كن...
وقتی وارد خونه شدم بوی ماكارونی تموم خونه رو پركرده بود...غذای مورد علاقه ی من كه همیشه هم با پنیر باید بخورمش...
مامان توی آشپزخانه بود...ازهمون هال با صدای بلند سلام كردم و برعكس همیشه كه اول میرفتم صورتش رو می بوسیدم اون روز سریع به اتاقم وارد شدم و درب رو هم بستم!
توی آینه به صورتم نگاه كردم...وای خدا...چقدر گونه هام سرخ شده!!!
مقنعه و مانتوم رو درآوردم و به جالباسی آویزون كردم...كیف و كلاسورم رو با پا هل دادم زیرمیز تحریرم و از اتاق خارج و به دستشویی رفتم و دست و صورتم رو شستم.
وقتی بیرون اومدم صدای مامان رو شنیدم كه گفت:مهسا...ناهار حاضره...غذات رو كشیدم زودتر بیا تا سرد نشده...
وارد آشپزخانه كه شدم مامان نگاهش به روی من ثابت موند و بعد گفت:چیه؟...نمره ی خوب نگرفتی كه باز تا از درب اومدی رفتی توی اتاقت؟
روی صندلی نشستم و چنگالم رو برداشتم و گفتم:نه...اتفاقا"شیمی20شدم...فقط خیلی گرسنه ام...
و بعد كف دستم رو بوسیدم و به سمت مامان فوت كردم و گفتم:علی الحساب این رو بگیر...سیر كه شدم ماچت میكنم...میترسم اگه با این شكم گرسنه بیام طرفت شما رو به جای ناهار بخورم...
مامان لبخند مهربونی به لب آورد و گفت:چرا حالا داشتی میدویدی؟...نكنه اونم به خاطر گرسنگیت بوده...مگه دنبالت كرده بودن یا خودت دزدی كرده بودی دختر كه اونجوری توی كوچه در حال دویدن بودی؟
فهمیدم مامان از پنجره ی آشپزخانه من رو در حال دویدن دیده بوده!!!
غذایی كه خورده بودم پرید توی گلوم و به سرفه افتادم!
مامان سریع لیوانی رو از آب پر كرد و به دستم داد و گفت:وا...چه خبرته؟...آرومتر بخور...
كمی آب خوردم و بعد گفتم:تند نمیخوردم خواستم جوابتون رو بدهم كه غذا پرید گلوم...
- خوب حالا واسه چی میدویدی؟
برای لحظاتی نمیدونستم چه دروغی باید سر هم كنم چون مطمئنا" واقعیت رو نمیتونستم بگم...یعنی جرات نداشتم...البته جرات كه نه ولی خوب پرده های حیایی كه مامان بین من و خودش كشیده بود هیچ وقت به من این اجازه رو نمیداد كه در مورد مسائل خاصی كه این اواخربیش از قبل فكرم رو مشغول كرده با اون صحبت كنم...
نگاه مامان كه به حالت انتظار برای جواب هنوز به روی صورتم بود رو میدیدم و توی مغزم دنبال یه بهونه میگشتم تحویلش بدهم...
بعد از لحظاتی گفتم:راستش...سركوچه...نه سر كوچه كه نه...سر خیابون چند تا پسر داشتن فوتبال بازی میكردن...بعد یكدفعه دعواشون شد...منم خوب ترسیدم...شما كه میدونی چقدر از دعوای مردا و پسرا میترسم...
مامان كه حالا خودش هم مشغول خوردن غذا شده بود گفت:كی میخوای دست از این رفتارت بردای؟...خوب چند تا پسر دعواشون شده به تو چه ربطی داره كه اینطوری میدویدی؟...نمیگی یكی از همسایه ها تو رو اینجوری ببینه به عقلت شك میكنه؟
شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:خوب چیكار كنم؟...میترسم دیگه...دست خودم نبود...
از دروغی كه گفته بودم احساس خوبی نداشتم برای همین میخواستم هر چه زودتر به اتاقم برگردم!
بعد از اینكه ناهارم تموم شد به اتاقم برگشتم و درب رو بستم و همونجا پشت به درب تكیه دادم و نشستم روی زمین...خدایا چرا وقتی جلوی من ایستاد و گفت سلام من اینقدر ترسیدم؟!!!...مگه من همیشه آروزی این رو نداشتم كه بهم توجه كنه؟!!...پس چرا حالا كه خودش با پای خودش اومده بود سر راهم اینجوری مثل خل ها رفتار كرده بودم؟!!!...حالا پیش خودش چی فكر میكنه؟
كتاب و دفترم رو از توی كیفم كه زیر میز تحریر رفته بود كشیدم بیرون و سعی كردم سرم رو به درس گرم كنم...
اما مگه میشد؟!!!
هر لحظه صورت جذابش كه جلوم ایستاده بود می اومد توی نظرم...صدای گیراش...قد بلند و سیــنه ی پهن و مردونه اش...وای خدایا...چرا نمی تونم بهش فكر نكنم؟...
خدایا كاش چیز دیگه خواسته بودم...
تا شب هر كاری كردم و هر چی تلاش كردم حواسم رو روی كتاب و دفترم متمركز كنم نشد كه نشد!!!
وقتی برای شام مامان صدام كرد اصلا" اشتهایی برای غذا نداشتم اما میدونستم تا من رو سر میز شام توی آشپزخانه نبینه خودشم دست به غذا نمیزنه!
با كلافگی كتاب و دفترم رو پرت كردم روی تختم و به آشپزخانه رفتم.
از مقدار غذایی كه كشیدم مامان بلافاصله فهمیدم میل به غذا ندارم و گفت:چرا اینقدر كم كشیدی؟...نكنه سرما خوردی كه اینقدر بی اشتهایی...
تا خواستم جواب بدهم تلفن زنگ خورد...از روی صندلی بلند شدم كه برم گوشی رو بردارم مامان گفت:تو بشین غذات رو بخور...من جواب میدهم...
خودم رو با همون چند تا قاشق برنج و خورشتی كه كشیده بودم سرگرم كردم...فكرم مشغول بود و زیاد متوجه ی مكالمه ی مامان پای تلفن نشدم...وقتی برگشت به آشپزخانه من غذام رو تموم كرده بودم!
نگاهی به من و بشقابم كرد بعد نشست روی صندلی و گفت:پسر ناهید بود...
نگاه متعجبم رو به مامان دوختم و گفتم:ناهید؟!!...ناهید كیه؟
- عمه ات دیگه...
لبخندی از روی تمسخر زدم و گفتم:آهان...یكی از همون عمه هایی كه دو ماه پیش توی فوت مادر بابام برای اولین بار دیدمشون؟
مامان در حالیكه غذا میخورد با حركت سر پاسخ مثبت به من داد.
یك تیكه نون لواش رو زدم توی ماست و گذاشتم دهنم و گفتم:واسه چی زنگ زده بود؟
- میدونی پسر ناهید كدوم یكی بود؟
- نه بابا...توی اون شلوغی كه من حتی عموها و عمه هام رو نمیشناختم چطوری میتونم بفهمم عمه ناهید كی بود كه حالا بدونم پسرش كدوم یكی از اون تحفه ها بوده...حالا چیكار داشت؟
مامان كه انگار سوال من رو اصلا" نشنیده بود گفت:همون كه خیلی برخوردش خوب بود دیگه...خوش تیپ و خوش هیكل بود...موقع برگشتن هم خیلی اصرار داشت ما رو بیاره برسونه...یادت اومد؟
با بی قیدی شونه هام رو بالا انداختم و تصویر مبهمی از شب عزاداری مادر پدرم توی ذهنم اومد و گفتم:خوب...حالا چیكار داشت؟...چهلم مادر بابا هم كه شما رفتی...نكنه از الان زنگ زدن واسه سال دعوتمون كنن...
مامان از حرف من خنده اش گرفت و گفت:خدا خفه ات نكنه دختر...نه بابا...زنگ زد گفت میخوان خونه ی مادر بزرگت رو بفروشن و برای انحصار وراثت یكسری فتوكپی شناسنامه و اینجور چیزها از من میخواست تا فردا بیاد همه رو بگیره ببره...
از روی صندلی بلند شدم و بشقاب و قاشق و چنگالم رو در ظرفشویی گذاشتم و گفتم:میخواستی بگی ما ارث نمیخوایم...مگه بزرگتر از اون نبود زنگ بزنه و این چیزها رو از ما بخواد؟...بعد از اینهمه سال كه هیچ وقت سراغی از ما نگرفتن طوریكه من اصلا" نه مادربزرگم رو میشناختم و نه هیچكدوم از اون طایفه رو...حالا واسه ارث بودن ما ضروریه؟...اه...اینها دیگه كی هستن...
مامان لیوان آبی رو كه برداشته بود كمی از اون خورد و گفت:مهسا بس كن...من باید كینه داشته باشم كه ندارم...اونها باید كینه داشته باشن كه ندارن...تو چرا این وسط...
به میون حرف مامان رفتم و گفتم:اونها كینه داشته باشن؟!!!...واسه چی اون وقت؟!!!...چرا؟!!!...چون بابام عاشق تو شده بوده؟!!!...چون تو یه زن مطلقه بودی؟!!!...پسرشون عاشق تو شد قبول میخواستن من و تو رو طرد كنن چرا بابام رو دیگه توی خونشون راه ندادن؟!!!...چرا وقتی بابام مریض شد و 16ماه افتاد گوشه ی خونه و بیمارستان بهش سر نزدن؟!!...چرا حتی وقتی فهمیدن سرطان گرفته نیومدن حالش رو بپرسن؟!!...از تو بدشون می اومد با پسرشون چرا اینطوری كردن؟!!!...تازه از شما هم نباید بدشون می اومد...مگه این شما بودی كه دنبال بابام افتادی؟...شما كه تا آخرین لحظه هم اینطور كه خودتو بابام تعریف میكردین از زیر ازدواج مجدد فراری بودی و بهش میگفتی خانواده اش رو به خاطر تو رها نكنه...خودم شاهد بودم هر سال عید چقدر التماس میكردی تا بابا رو راضی كنی بره به خانواده اش سر بزنه ولی هر بار كه میرفت راهش نمیدادن و میگفتن چون با تو ازدواج كرده مادرش عاقش كرده...اونقدر پست بودن كه وقتی بابام هم مرد توی مراسم عزای بابام هم شركت نكردن!!!...
مامان با كف دستش كوبید روی میز و فریاد كشید:بس كن مهسا...بسه دیگه...
بعد سكوتی بین من و مامان حاكم شد...
لحظاتی گذشت و مامان در حالیكه هر دو دستش از آرنج روی میز بود سرش رو میون دستاش گرفت و به بشقابش نگاه كرد و سپس درست مثل اینكه داره با خودش حرف میزنه گفت:من هیچ كینه ایی از هیچكس به دل ندارم...14سال با شریفی زندگی كردم كه بهترین سالهای زندگیم بود ولی خدا نخواست از بركت حضور شریفی بیشتر از این لذت ببرم...شریفی هیچ وقت برای من و تو كم نگذاشت...دنیای محبت بود...ولی حیف كه خانواده اش نتونستن من رو قبول كنن...اگه می پذیرفتن كه شریفی و من واقعا در كنار هم خوشبختیم شاید این قهر20سال طول نمیكشید...شریفی از غصه دق كرد...میدونستم عاشق من و تو هستش ولی خوب ته قلبش میخوندم كه دلش برای فامیلش برای خواهراش و برادراش تنگ شده...میدونستم دلش برای پدر و مادرش تنگ شده...وقتی باباش مرد و رفت توی مراسم باباش...با اون افتضاح و دعوا مادرش از مجلس بیرونش كرد و گفت كه اومده ارث بگیره...از همون روزها غصه آنچنان به دلش چنگ زد كه غمش سرطان شد و از پا درش آورد...درسته كه فامیل بابات بد كردن به ما...ولی تو به خاطر احترامی كه باید تا آخر عمرت به بابات بگذاری حق نداری بهشون توهین كنی...تو حق نداری با این حرفات به آتیش زیر خاكستر دل من جون دوباره بدهی...مهسا یادت باشه من گذشت كردم چون میدونستم بابات دوستشون داره پس تو هم حق نداری بهشون بد بگی...الانم به خاطر قانون بر ارث باید یكسری مدارك رو تكمیل كنن كه این مدارم مربوط به تمام وراث میشه...ارواح خاك بابات فردا كه سعید پسر ناهید اومد اینجا رفتاری نكنی كه من شرمنده ی بابات بشم...
نفس عمیق و صدا داری كشیدم و گفتم:اگه صبح بیاد كه من نیستم...مدرسه ام...اگرم بعد از ظهر بیاد اصلا" از اتاقم بیرون نمیام تا مبادا خاطر مبارك این آقا سعید از دیدن رفتاره بنده مكدر بشه...خوبه؟
مامان سرش رو بلند و به من نگاه كرد و گفت:مهسا...!!!
از دیدن صورت سفید و توپول مامان با اون موهای خوش حالتش كه به طور مادرزادی بلوطی رنگ بود و با اون ابروهای كشیده اش كه حالا به اخم نشسته بود خنده ام گرفت و گفتم:ببخشید مامان جون...الهی قربونت بشم كه هر وقت موهات رو نگاه میكنم یاد داستان آن شرلی با اون موهای حنایی رنگش می افتم...
هر وقت من این حرف رو میزدم مامان به خنده می افتاد و این بار هم خنده اش گرفت و گفت:امان از دست تو با این زبونت...
رفتم طرفش و صورتش رو بوسیدم...به خاطر شام تشكر كردم و برگشتم به اتاقم.
با هر جون كندنی بود اون شب تا ساعت2بیدار موندم و كمی درس خوندم...
صبح كه مامان بیدارم كرد با كلی غرغر و داد و بیداد همراه بود چرا كه شب همونجا وسط اتاقم روی دفتر كتابام خوابم برده بود!!!
تمام استخوانهام درد میكرد...فهمیدم به خاطر وضعیتی كه خوابم برده بوده و هیچ پتویی روی خودم نكشیده بودم سرما خوردم!
صبحانه رو كه خوردم راهی مدرسه شدم...از كوچه كه اومدم بیرون هنوز20یا30قدم دورتر نرفته بودم كه صداش رو از پشت سرم شنیدم:مهسا؟...یه لحظه صبر كن...
وای خدایا...خاك برسرم...اینجا...توی محل؟...اگه یكی من رو میدید و می رفت به مامانم میگفت چی؟
برنگشتم...حتی سرعت راه رفتنمم كم كه نكردم هیچ تازه تندتر هم قدم برداشتم...هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم كه محكم آستین كاپشنم رو گرفت و گفت:چرا اینطوری میكنی تو؟!!...مگه من لولو خور خوره ام دختر؟!!...یه لحظه خوب وایسا...
دوباره ترس و اضطراب همه ی وجودم رو گرفته بود...بدون اینكه نگاهش كنم گفتم:نیما...تو رو قرآن...اینجا نزدیك خونه ی ما اگه یكی الان من رو ببینه...
- خودم حواسم هست...كسی این وقت صبح توی این خیابان نیست...اونقدر كه سرت پایینه یه ذره سرت رو بگیر بالا اطرافت رو ببین...هیچكس نیست...ببین مهسا من داره دیرم میشه باید زودتر برم دانشگاه كلاس دارم...بیا...عكسهای تولد لیلا رو برات ظاهر كردم...بگیر...دیروزم میخواستم همین ها رو بهت بدهم اونجوری مثل دیوونه ها فرار كردی...بگیر...
ادامه دارد
منبع :وبلاگ شطرنج عشق (وبلاگ نویسنده)

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#2
اگر در زندگانی شما عشق وجود داشته باشد؛می دانید آن قدر به اطراف خود عشق می پراكنید كه آنانكه آن را دریافت می كنند؛به قدری شما را دوست خواهند داشت؛كه اگر روزی در زندگی خود دچار مشكلی بشوید به كمكتان می شتابند و اگر آنقدر عشق در زندگیتان باشد كه به صورت دعا درآید؛آن وقت بدانید كه خداوند همه جا مراقب شما خواهد بود؟می اندیشید؛اگر او اینگونه با دقت از گیاهان و حیوانات مراقبت میكند؛چرا از من ناراضی باشد؟
-------------------------------

داستان دنباله دار قسمت دوم
دوباره ترس و اضطراب همه ی وجودم رو گرفته بود...بدون اینكه نگاهش كنم گفتم:نیما...تو رو قرآن...اینجا نزدیك خونه ی ما اگه یكی الان من رو ببینه...
- خودم حواسم هست...كسی این وقت صبح توی این خیابان نیست...اونقدر كه سرت پایینه یه ذره سرت رو بگیر بالا اطرافت رو ببین...هیچكس نیست...ببین مهسا من داره دیرم میشه باید زودتر برم دانشگاه كلاس دارم...بیا...عكسهای تولد لیلا رو برات ظاهر كردم...بگیر...دیروزم میخواستم همین ها رو بهت بدهم اونجوری مثل دیوونه ها فرار كردی...بگیر...
وای خدای من چقدر شنیدن صداش و دیدنش در این فاصله برام لذت بخشه!
با تمام لذتی كه از این لحظات میبردم اما ترس هم همه ی وجودم رو پر كرده بود...
برعكس همه ی دوستام كه هر كدوم از سال اول دبیرستان تا الان كه پیش دانشگاهی رو میگذروندیم هر كدوم سه تا چهارتا دوست پسر عوض كرده بودن من هنوز با كسی دوست نشده بودم!
البته از سال دوم دبیرستان كه به تولد لیلا رفته بودم و نیما رو برای اولین بار اونجا دیده بودم همیشه توی تنهایی بهش فكر میكردم اما تا حالا نشده بود اینطوری با هم برخورد داشته باشیم!
صدای نیما من رو به خودم آورد كه گفت:بگیر دیگه...چرا ماتت برده؟!
به دستش نگاه كردم...چند تا عكس از تولد لیلا توی دستش بود كه منم توی اون عكسها بودم!
خودم رو جمع و جور كردم و بهش گفتم:اینها دست تو چیكار میكنه؟!
لبخند قشنگی به لبهاش نشست و گفت:اگه یادت باشه اون شب من عكس مینداختم...عكسها رو كه ظاهر كردم اونهایی كه تو هم توشون بودی رو دوباره ظاهر كردم و به لیلا گفتم خودم میدمشون به مهسا...
لب پایینم رو با دندون گزیدم و سریع عكسها رو از نیما گرفتم و گفتم:مرسی...
برگشتم و دیگه معطل نكردم و به سمت مدرسه راهی شدم...توی مسیر سریع عكسها رو گذاشتم توی كیفم تا بعد سر فرصت همه رو نگاه كنم...
تا برسم مدرسه یك لحظه از فكر اتفاقی كه دقایقی پیش افتاده بود راحت نمیشدم!
وارد مدرسه شدم...دیدم لیلا طبق معمول با چند نفر دیگه كنار شیرهای آبخوری ایستادن و صدای خنده و شوخیش همه ی فضای حیاط مدرسه رو پر كرده!
با اشاره ی دستم بهش گفتم بیاد كارش دارم!
لحظاتی بعد پشت سر من وارد سالن و بعد هم با هم به كلاس رفتیم.
با صدایی آهسته بهش گفتم:چرا عكسهای من رو دادی نیما بهم بده؟!...خودت میمردی اونها رو بهم بدهی؟
خنده ی شیطنت آمیزی روی لباش نقش بست و گفت:خاك تو سرت...كی میخوای آدم بشی؟...دست از این بچه بازیت برنمیداری؟...خوب من كه صد دفعه بهت گفتم نیما از تو خوشش میاد چرا دائم مثل خل و دیوونه ها ازش فرار میكنی؟...بابا به خدا نیما پسر بدی نیست...
آستین مانتوش رو گرفتم و محكم كنار خودم نشوندمش روی نیمكت و گفتم:صدات رو بیار پایین الاغ...هیچ میدونی اگه یكی توی محل میدید این جناب نوه ی عمه ی مادرگرامیت داره با من حرف میزنه و میرفت به مامانم میگفت بعدش باید چه...
حرفم رو قطع كرد و گفت:همه ی سفارشها رو بهش كرده بودم باز نمیخواد روضه ی مامانم مامانم سر كنی...ببین نیما به خدا پسر بدی نیست...الان4ساله كه اومده زیرزمین خونه ی ما زندگی میكنه ودانشجو هست تا حالا نشده ما چیز بدی ازش دیده باشیم...احتمالا"امسال ماموریت باباشم تموم میشه...ننه و باباشم برمیگردن تهران...خیلی خری...همه ی دخترا جون میدن واسه دوست شدن با همچین پسری...حالا چرا این از توی آدم به دور خوشش میاد واسه منم جای سواله...البته همچین بد سلیقه هم نیست خوشگل نیستی كه هستی سفید نیستی كه هستی...كلا" بازاری پسندی و دل پسرای ایرونی هم كه غش میره واسه...
به میون حرفش رفتم و گفتم:لیلا خفه شو...الهی بمیری...صدات رو بیار پایین...تو رو جون مامانت به این نیما بگو بار آخرش باشه توی محل ما میاد...به خدا اگه یكی از همسایه ها ببینه میره به مامانم میگه...
لیلا غش غش خندید و گفت:ببین مهسا...ما الان دیگه پیش دانشگاهی هستیم...خدا بخواد كنكور میدیم و بعدش هر كی میره پی كار خودش و زندگی و دانشگاه خودش...آخرش كه چی؟...مامانت تا كی میخواد هی به تو بگه دست از پا خطا نكنی؟...تا كی میخواد به تو بگه چون بابا بالای سرت نیست و به رحمت خدا رفته مردم محل دارن چهارچشمی نگاهت میكنن و مبادا پات رو كج بگذاری...آخه احمق پس فردا توی دانشگاه كه با كلی پسر رو به رو میشی میخوای چیكار كنی؟...هان؟...حتما هر كی بیاد طرفت میگی نه نیا چون مامانم گفته ال و بل...مهسا دیگه گذشت اون زمان كه دختر بتمرگه توی خونه و منتظر باشه تا خواستگار براش بیاد و زرتی بره بشینه پای سفره ی عقد...الان تا پسر و دختر مدتی با هم دوست نباشن و خوب همدیگرو نشناسن اصلا" اسم خواستگاری وسط نمیاد...حالا این نیمای بدبخت كه از تو خوشش اومده دو ساله كه داره به من التماس میكنه...چشمش تو رو گرفته...یه مدت بگذار دوست بشه با تو...هم تو از عقب موندگی دربیای هم اون تو رو بهتر بشناسه...شاید اصلا" تو اونی نباشی كه دنبالشه...اصلا" شاید فهمید كه اگه بخواد جدی جدی عاشقت بمونه درست مثل اینه كه خر مخش رو تریت كرده توی آب فاضلاب و خورده باشه...
از شنیدن اینكه نیما عاشق من شده موهای تنم سیخ شد!!!
درسته كه من خودم از دو سال پیش خیلی به نیما فكر كرده بودم و هر وقت كه میدیدمش حال خاصی بهم دست میداد اما هیچ وقت فكر نمیكردم كه اون عاشقم...عاشق...یعنی واقعا؟!!!
مطمئن بودم لیلا از احساس درونی من نسبت به نیما بی خبره...نه تنها لیلا كه دوست صمیمی من بود بلكه هیچكس از دل من خبر نداشت...اصولا" با تمام صمیمتی كه با لیلا داشتم اما دلم نمی خواست حرف دلم رو به كسی حتی به لیلا گفته باشم!
خیره به صورت لیلا نگاه میكردم و از درون غوغایی در دلم به پا شده بود...اما ظاهرم رو حفظ كرده بودم تا مبادا لیلا از چیزی بویی ببره!!!
دوباره خندید و گفت:بدجنس...تو هم كه بدت نمیاد از نیما...پس دیگه اینهمه خودت رو واسه چی لوس میكنی؟
سریع به میون حرفش رفتم و گفتم:بسه دیگه لیلا...شورش رو در آوردی...كی گفته من نسبت به این فامیل شما نظر مساعدی دارم؟...ببین من برای مامانم خیلی احترام قائلم برای شخصیت خودمم همین طور...اصلا" هم از اینكه مثل بقیه ی بچه ها خودم رو بازیچه ی دست این پسر و اون پسر كنم خوشم نمیاد...تا الانم از اینكه با پسری دوست نبودم احساس كمبود نكردم...به این فامیلتون بگو بار آخرش باشه...
لیلا در حالیكه هنوز میخندید ابروهاش از شنیدن حرفهای من بالا رفت و گفت:خجالت نكشی ها...هر چی دلت میخواد بار من بكن...یعنی من بی شخصیتم كه دوست پسر دارم؟...نه خوشگل خانم من بی شخصیت نیستم اما این رو باور كن كه تو ازآدم به دوری...به جون خودم با این اخلاق و روشی كه تو پیش گرفتی و از پسرها اینجوری فرار میكنی شب عروسیت دچار مشكل میشی...میترسم اون شب هم به داماد بگی...وای نه به من دست نزن اگه دست بزنی بی شخصیتم كردی...
از حرفش خنده ام گرفت و خواستم بزنم توی سرش كه با خنده از روی نیمكت بلند شد و سریع از كلاس دوید بیرون!
اون روز تا ساعت آخر دیگه حرفی بین من و لیلا در این خصوص مطرح نشد و بیشتر در مورد درس و تست و امتحان و كنكور و ساعتهایی رو كه باید به طور جدی برای بعضی تستها بگذاریم بحث میكردیم.
توی كلاس همه ی بچه ها تلاش میكردن برای موفقیت در كنكور البته هر كسی در فراخور حال خودش تلاش میكرد اما مطمئن بودم كه من نسبت به بقیه تلاشم و جدیتم بیشتره و چون مثل اونها درگیر مسائل حاشیه ایی و عشقی به طور جدی نشده بودم در نتیجه فكرم بیشتر معطوف درس و موفقیت در كنكور و قبولی در رشته ی مورد علاقه ام میشد!
ساعت آخر وقتی زنگ خورد دوباره به لیلا گوشزد كردم كه به نیما بگه اصلا" توی محله ی ما آفتابی نشه كه خندید و گفت:مگه محلتون رو خریدی؟...بابا پسر مردم چشمش دو ساله تو رو گرفته...الانم كه دیگه سال آخر عمران رو داره میگذرونه تا بیاد بره سربازی و كار پیدا كنه یه زمانی میگذره...توی این مدت شاید بخواد از سوپرماركت محل شما خرید كنه...شاید بخواد از نانوایی محل شما دو تا نون بخره...اصلا" به تو چه؟...پسر مردم دوست داره از محل شما خرید كنه...حالا توی این گیر و دار گاهی هم ممكنه تو رو ببینه و یه سلامی بكنه...همین...
میدونستم بحث با لیلا فایده نداره و همیشه همه چیز رو با شوخی و خنده و سادگی ازش میگذره برای همین دیگه ادامه ندادم و از همدیگه خداحافظی كردیم.
وقتی رسیدم جلوی درب خونه ماشین غریبه ایی جلوی درب حیاط پارك شده بود!
از بعد فوت بابا سابقه نداشت كسی به غیر از خاله ام خونه ی ما بیاد كه اونها هم ماشین نداشتن...
حالا دیدن ماشین مدل بالایی كه از تمیزی برق میزد جلوی درب حیاط كمی برام عجیب بود...اما بلافاصله یادم اومد كه مامان گفته بود امروز قرار كی بیاد خونمون!
از تصور اینكه باید حضور فامیل پدریم رو كه در این سالها جز بی عاطفگی و بی مهری چیزی از اونها ندیده و نشنیده بودم تحمل كنم حالت تهوع بهم دست میداد!
با اكراه دستم رو روی زنگ گذاشتم و فشار دادم...چند لحظه بیشتر طول نكشید كه درب باز شد.
حیاط رو طی كردم و وقتی جلوی درب راهرو رسیدم قبل از اینكه خم بشم و بندهای كتونیم رو باز كنم درب راهرو باز شد و مامان در حالیكه چادر سفیدش كه گلهای ریز قرمز داشت به سرش بود و جلوم ایستاد...
فهمیدم حدسم درست بوده...پس از طرف فامیل بابام یكی اومده بوده...مامان این چادرش رو همیشه جلوی مهمونهای خاصی سرش میكرد...
سلام كردم...با صدایی آروم جوابم رو داد و با همون لحن گفت:مهسا...ارواح خاك بابات میای توی خون اخم و بدخلقی نكنی...مثل آدم رفتار كن...خوش ندارم با مهمون توی خونه ام بد رفتاری كنی...من رو كفن كردی درست سلام و علیك كن..باشه؟
با عصبانیت گفتم:خیلی خوب...حالا مگه چه تحفه هایی هستن كه به خاطر اونها داری این قسمهای گنده گنده رو میدهی؟
مامان در حالیكه به آرومی چنگی به صورتش زد گفت:خدا مرگم بده...صدات رو بیار پایین...
چشمم از تعجب گرد شد و گفتم:مامان!!!...من كه دارم آروم حرف میزنم!!!
مامان چادرش رو روی سر مرتب كرد و با همون صدای آروم گفت:خیلی خوب...خیلی خوب...زود بیا توو...یادت نره چی گفتم...الهی قربونت بشم...
و بعد دیگه معطل نكرد و به داخل رفت!
كتونی هام رو درآوردم و وارد هال شدم...الحمدلله توی هال كسی نبود...پس معلوم میشه توی پذیرایی نشستن!
سریع وارد اتاقم شدم و لباسم رو عوض كردم...نمیخواستم از اتاق بیرون برم برای همین رفتم به سمت كیفم تا كتاب و دفترم رو بیرون بیارم و خودم رو با اونها سرگرم كنم كه چشمم به عكسها افتاد...همه رو كه شامل5قطعه عكس بود از كیفم بیرون آوردم...میخواستم نگاهشون كنم كه شنیدم مامان صدام میكنه:مهسا جان...مهسا...
فهمیدم نخیر...نمیشه...باید برم بیرون!
با كلافگی عكسها رو ریختم روی تختم و از اتاق خارج شدم و به پذیرایی رفتم...
به محض ورودم سعید رو دیدم!
تنها بود...
پیراهن مردونه ی خوش دوختی به رنگ سورمه ایی تنش بود...شلوار كتون سفیدی هم به پا داشت...زنجیر كوتاه و ضخیم طلایی كه به گردنش بود از میون دكمه های باز پیراهنش كاملا" خودنمایی میكرد...بوی ادكلنی كه زده بود تمام فضای پذیرایی رو پر كرده بود!
یكسری ورق توی دستش بود...یك سامسونت پر از ورق و كاغد هم كه درش باز بود روی میز جلوی سعید قرار داشت...
موهای مشكی و پرپشتش خیلی مرتب كوتاه شده بود و به سمت بالا حالت داشت...با اون صورت تمیز و اصلاح كرده اش درست مثل این بود كه عازم رفتن به یك عروسیه و خودشم داماد همون عروسیست!
ته چهره اش من رو یاد بابام مینداخت...البته عكسهای خیلی جوونی بابا...
بابا هم صورت جذاب و گیرایی داشت...چشم و ابرویی بابا به نظر من واقعا" بی نظیر بود...لبهای برجسته و گوشتی در زیر بینی كشیده و قلمیش همراه با دندونهای صاف و سفید و یكدست بابا و لبخند همیشگی كه به لب داشت همیشه از چهره اش برای من زیباترین مرد روی زمین متصور میشد...و حالا دیدن سعید!!!
اما چقدر تفاوت میتونست میون شخصیت بی ریای پدر من با خانواده اش و حتی این سعید وجود داشته باشه!
از سر و ریخت سعید تا نوك پنجه ی پاش داد میزد كه توی چه خانواده ایی بزرگ شده...پولدار...متمول به معنی واقعی...و بی عاطفه و مغرور...كلا" از دیدگاه من تمام خانواده ی پدریم انسانهای بی عاطفه و مغروری بودن كه دنیا رو فقط در ثروت میدیدن و دیگه هیچی!
هرگز نمی تونستم تنهایی و بی كسی خودم و مامان رو در عزای بابا فراموش كنم...هیچ وقت!
با ورود من به پذیرایی سعید از روی مبلی كه نشسته بود بلند شد!
مامانم گفت:بفرمایین سعید آقا...بفرمایین خواهش میكنم...
با نگاه عصبی به مامان خیره شدم و از اینكه اینقدر با احترام با اون صحبت میكرد كلافه بودم اما مامان كه نگاهش به سعید بود متوجه ی من نشد!
سلام كوتاهی به سعید كردم و خیلی سریع بدون اینكه اهمیت بدهم كه اون منتظر ایستاده تا من بشینم بعد خودش بشینه روی اولین مبلی كه نزدیكم بود نشستم!...یك پامم روی پای دیگرم انداختم!
متوجه نگاه سنگین سعید به روی خودم بودم اما دلم میخواست به این یكی كه فعلا" برای اولین بار پا به خونه ی ما گذاشته بود حالی كنم كه هیچكدوم از اعضای خانواده ی پدریم برام ارزشی ندارن!
وقتی سعید دوباره روی مبل نشست رو كرد به مامان و گفت:ثریا خانم...پس من با توجه به اینكه مهسا جون و شما هم از ورثه محسوب میشین مداركتون رو ضمیمه میكنم و به موقع برای گرفتن سهم الارث هم بهتون خبر میدم...
از اینكه من رو مهسا جون خطاب كرده بود دندونهام رو به همدیگه فشار دادم و رو كردم به سعید و گفتم:ببخشید چه ارثی؟
نگاه سعید برای لحظاتی به چشمهای من خیره موند و بعد رو كرد به مامانم و گفت:شما به مهسا جون چیزی نگفتین؟!!
مامان تا خواست جواب بده بلافاصله پیش دستی كردم و گفتم:چرا...اتفاقا" همه چیز رو گفته...میخواستم ببینم اگه من و مامانم ارث نخوایم بگیریم باید چیكار كنیم؟
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#3
عشقی كه فرسوده شود تحلیل برود و كهنه شود؛اصلا" عشق واقعی نبوده است.فقط یك احساس قوی و میل حیوانی برای لذاتی بوده كه به جسم مربوط میشود.هر آنچه كه به روح وابسته باشد انتهایی ندارد و نقطه ی پایانی برای آن نیست.بدن می میرد؛ذهن می میرد؛ولی روح به بودن ادامه می دهد؛سفرش لایتناهی است؛سكون و آرامش ندارد؛اگر یك جا آرامش و سكون می یافت همان جا غایتش می شد.
--------------------------------

داستان دنباله دار قسمت سوم
نگاه سعید برای لحظاتی به چشمهای من خیره موند و بعد رو كرد به مامانم و گفت:شما به مهسا جون چیزی نگفتین؟!!
مامان تا خواست جواب بده بلافاصله پیش دستی كردم و گفتم:چرا...اتفاقا" همه چیز رو گفته...میخواستم ببینم اگه من و مامانم ارث نخوایم بگیریم باید چیكار كنیم؟
سعید نگاه عمیق و متفكرش رو به من دوخت و گفت:ولی این ارث حقتونه...كسی نمیخواد چیزی رو از روی ترحم به شما ببخشه...حق خودتونه...
از كلمه ی ترحمی كه سعید به كار برده بود حالت عصبی بهم دست داد و گفتم:ما نیازی به این حق نداریم...شكر خدا لنگ پول ارث خانواده ی پدریم هم نیستیم...
مامان با حالتی از تحكم و عصبانیت گفت: مهسا!!!
رو كردم به مامان و گفتم:بله؟...نكنه میخوای ازشون ارث بگیری؟!!!...این خانواده اگه خیلی باعاطفه بودن موقع مرگ بابام...
مامان به میان حرفم اومد و با عصبانیت گفت:بس كن مهسا...
نگاه سعید هنوز به روی من ثابت بود...
ادامه دادم:بس كنم؟...چرا؟!!..مامان مطمئن باش این طایفه الان به خاطر عاطفه نیست كه سراغ ما اومدن...الان فقط مجبورن بیان دنبال ما چون ما هم یكی از وراث هستیم...مطمئن باش اگه رضایت بدهیم كه هیچ ارثی نمیخوایم و همه رو به خودشون ببخشیم دیگه سراغی از ما نمیگیرن كه هیچ تازه كبكشونم خروس میخونه...اینها آدمهای مادی هستن كه همه چیز رو از دریچه ی مادیات و سود و ضررش نگاه میكنن...
این بار مامان با فریاد بلندتری گفت:مهسا بس كن دیگه...
از روی مبلی كه نشسته بودم بلند شدم و رو كردم به سعید و گفتم:مامانم احترام بیخودی برای شماها قائله...به من باشه یك ثانیه هم تحملتون نمیكنم...شماها همونهایی هستین كه بابای بیچاره ی من رو فقط و فقط به خاطر اینكه با مامانم ازدواج كرد و به اصطلاح هم كفه شماها نبود گذاشتینش كنار و وقتی هم كه مریض شد و توی بستر افتاد برای دیدنشم نیومدین كه هیچ حتی توی مراسم فوتش هم شركت نكردین...چرا؟...چون مادرم در سطح خانواده ی متمول و پولداری چون شما نبوده و قبل از ازدواج با بابام یك ازدواج دیگه داشته...اما كاش بدونید همه چیز به پول نیست...كاش به جای اونهمه پول و ثروتی كه داره همتون رو خفه میكنه فقط یك ذره...
مامان از روی مبلی كه نشسته بود بلند شد و نگذاشت حرفم رو تموم كنم و با عصبانیت گفت:مهسا برو توی اتاقت...دیگه كافیه...نتیجه ی اونهمه سفارش من این بود؟!!!
دیگه معطل نكردم و از پذیرایی خارج و به اتاقم رفتم و درب رو محكم پشت سرم بستم!
دوباره بغض گلوم رو گرفت...بغضی كه از زمان فوت بابام تا امروز كه چهار سال از اون میگذشت همیشه آزارم داده بود...
روی تختم نشستم و به دیوار پشتم تكیه دادم...زانوهام رو توی بغلم گرفتم...پیشونیم رو روی زانوم گذاشتم و بی اختیار اشكهام سرازیر شد!
تقریبا" یك ساعت بعد صدای مامان رو كه با سعید خداحافظی و بعد هم اون رو تا جلوی درب حیاط بدرقه كرد رو متوجه شدم!
میدونستم به محض اینكه به داخل برگرده میاد به اتاقم...برای همین بلند شدم و خیلی سریع درب اتاقم رو قفل كردم و دوباره روی تخت نشستم!
وقتی مامان به داخل اومد برعكس انتظارم اصلا" سراغ من نیومد!!!
یك ربعی منتظر شدم...اما هیچ خبری از مامان نشد!
لحظاتی بعد صدای بلند گریه ی مامان رو شنیدم!!!
سریع از روی تخت بلند شدم و با عجله درب اتاقم رو باز كردم و به هال رفتم...صدا از آشپزخانه می اومد!
وارد آشپزخانه شدم دیدم مامان روی فرش كوچكی كه یك سمت آشپزخانه جلوی گاز بود نشسته داره گریه میكنه!
از دیدن مامان در اون وضع بیشتر از همیشه دلم پر از غصه شد...خواستم برم طرفش كه فریاد كشید:طرف من نیا...برگرد برو توی همون اتاقت...برو...
با بغض گفتم:مامان؟!!!...به خدا قصدم ناراحت كردن شما نبود...ولی...
- مهسا...چقدر التماست كرده بودم؟...چقدر سفارش كرده بودم كه اینها هر كدومشون اومدن توی این خونه مهمون ما هستن...حق نداری بهشون توهین كنی...بابات یك عمر آرزو داشت یكی از اقوامش بیان توی این خونه...تو كه میدونی بابات چقدر مهمون نواز بود...چرا با مهمون خونه ی بابات اینطوری كردی؟...
كنار مامان نشستم و در حالیكه اشك می ریختم گفتم:الهی قربونت بشم...بخشید..غلط كردم...ببخشید...تو رو خدا مامان...
مامان سعی داشت اشكهاش رو با دست پاك كنه اما حریفشون نمیشد و به محض اینكه اونها رو پاك میكرد بلافاصله باران اشك تمام صورتش رو خیس میكرد...در همون حال گفت:بیچاره سعید...اینهمه به خودش و خانواده اش توهین كردی...لام تا كام حرف نزد فقط نگات كرد...هر كی دیگه جای اون بود چهار تا حرف هم بارت میكرد بلند میشد میرفت...تو حرفت رو زدی ولی شرمندگی و خجالتش مال من و اون بابای خدا بیامرزت شد...پسره فقط به قصد خیر رسوندن اومده بود...اگرم ما نمیخواستیم این رسمش نبود مهسا...مهسا...مهسا...
دیگه هیچی نگفتم و فقط اشك می ریختم...
مامان دلش از من گرفته بود اما من سالها بود كه دلم از دست خانواده ی پدریم گرفته و منتظر فرصت بودم تا عقده ام رو بیرون بریزم...
ولی مامان طور دیگه ایی فكر میكرد كه برای من قابل درك نبود!
صدای زنگ درب بلند شد!
مامان نشسته بود و اشك می ریخت...من از جا بلند شدم و دستی به صورتم كشیدم و اشكهام رو پاك كردم و به سمت اف.اف رفتم...وقتی اون رو جواب دادم صدای خاله ثمین رو شناختم...
زیاد طول نكشید كه خاله ثمین به همراه دو دخترش كه هشت ساله و دوقلو بودن وارد هال شدن.
خاله با دیدن صورت و چشمهای من بلافاصله فهمید گریه كردم...بعد از اینكه جواب سلامم رو داد با تعجب گفت:چی شده خاله؟...چرا گریه كردی؟!!!
دو تا دخترش كه لباس و مقنعه ی مدرسه همراه با كیفهایی كه روی دوششون بود نشون میداد از راه مدزسه به اونجا اومدن هاج و واج به من و مادرشون نگاه میكردن!!!
به سمت آشپزخانه اشاره كردم و گفتم:مامان اونجاس...داره گریه میكنه...
خاله ثمین با تعجبی مضاعف گفت:اوا...خاك برسرم...چرا؟!!...واسه چی شما دو تا اینجور میكنین؟!!!
دو قلوهای خاله ثمین با عجله به سمت آشپزخانه دویدن و در حالیكه با نگرانی به مامانم كه حالا داشت از جا بلند میشد و صورت خیس از اشكش رو پاك میكرد نگاه كردن و یكی بعد از دیگری با صدایی غمزده رو به مامان سلام كردن و مامان صورت اونها رو بوسید.
خاله ثمین به آشپزخانه رفت و مشغول سلام و احوالپرسی با مامان شد و منهم به اتاقم برگشتم.
عكسهایی كه اون روز نیما بهم داده بود رو برداشتم و روی زمین در حالیكه به تخت تكیه داده بودم نشستم و شروع كردم به نگاه كردن...
صدای مامان رو می شنیدم كه داره ماجرا رو برای خاله ثمین تعریف میكنه...لا به لای حرفهای مامان صدای خاله ثمین رو هم می شنیدم كه گاهی به دفاع و گاهی بر علیه من حرفی میزد!
دقایقی بعد بیتا كه یكی از دوقلوها بود چند ضربه به درب اتاقم زد و بعد به آرومی اون رو باز كرد و سرش رو به داخل آورد و گفت:مهسا جون...خاله ثریا میگه بیا ناهار بخوریم...
اون روز خاله ثمین تا غروب خونه ی ما بود و بالاخره كاری كرد كه مامان من رو ببخشه و از حالت قهر خارج بشه...با من هم كلی صحبت كرد و حرفها و خواسته های بابا رو همونطور كه مامان گفته بود بار دیگه برای من تكرار كرد و ازمن قول گرفت كه كاری نكنم مامانم ناراحت و دلخور بشه!
غروب كه خاله ثمین به همراه دوقلوهاش رفتن مامان رفت سر سفارشهای لباس كه برای خیاطی گرفته بود...منهم به اتاقم رفتم تا به مرور درسهام برسم...
از وقتی یادم می اومد مامان سفارش خیاطی قبول میكرد...با اینكه از نظر مالی تقریبا" تامین بودیم و حتی بعد از فوت بابا اجاره ایی كه از مغازه ی بابا می گرفتیم برای زندگی دو نفره ی ما كفایت میكرد ولی مامان كارش رو ادامه داده بود و حالا بعد از گذشت سالها از كارش خیلی ها اون رو به عنوان یك خیاط ماهر قبول داشتن و الحق هم مامان كارش حرف نداشت...
بعد از فوت بابا شاید اگر مشغولیت مامان به خیاطی نبود خیلی زود از پا در می اومد چون واقعا" به بابا علاقه داشت اما همین كار تا حدودی می تونست برای ساعاتی مشخص سرش رو گرم كنه تا دست از اشك ریختن در اوقات بیكاری برداره تا اینكه كم كم تحملش در مرگ بابا بیشتر شد!
اما من همیشه نبودن بابا كلافه ام میكرد و بیشتر از هر چیز یادآوری تنها موندنمون در مراسم بابا عذابم میداد!
اون روز به خاطر رفتارم با اینكه در نهایت مامان رو بوسیدم و عذرخواهی كردم اما میدونستم هنوز ته دلش از دستم دلخوره و معمولا" اینجور مواقع تا فرداش سعی میكردم زیاد دور و پر مامان نباشم چرا كه میدونستم به خلوت بیشتر احتیاج داره تا حضور من!
تا موقع شام نشستم سر درسهام و زمانیكه داشتیم شام میخوردیم لیلا تلفن كرد و گفت فردا برای ناهار از مامان اجازه بگیرم و به خونه ی اونها برم تا با هم درس بخونیم.
وقتی موضوع رو به مامان گفتم شونه هاش ور بالا انداخت و گفت:برو...فقط دیر برنگردی...
بعد از شام ظرفها رو شستم و یكی دو ساعت بعد هم به درس خوندن گذروندم.موقع خواب یك بار دیگه از مامان عذرخواهی كردم و تقریبا" با خیال راحتتری برای خواب آماده شدم.
صبح كه رفتم مدرسه لیلا بهم گفت مامانش برای ناهار خونه نیست و خودمون تنها هستیم.
از این موضوع خیلی راضی تر بودم و همیشه به لیلا هم گفته بودم برای درس خوندن توی خونه ی اونها وقتی مادرش نیست خیلی راحتترم...
لیلا دختر آزادی بود...مادرش دندان پزشك بود و پدرش هم استاد دانشگاه...البته از اون استادهایی كه دائم مجبورن برای تدریس به شهرهای مختلف برن و معمولا" خونه نبود!
ظهر وقتی رسیدیم جلوی درب خونشون مامانش رو دیدم كه داشت سوار ماشینش میشد...معلوم بود داره میره مهمونی چون خیلی به سر و وضعش رسیده بود...بعد از روبوسی با من و سلام و علیك رو كرد به لیلا و گفت:ناهارتون رو آماده كردم...میزم براتون چیدم...فقط الان كه رفتی توی خونه یادت باشه نیم ساعت دیگه زیر برنج رو خاموش كنی.
رو كردم به خانم تهرانی(مادرلیلا)وگفتم:چرا زحمت كشیدین...من و لیلا خودمون یه چیزی درست میكردیم میخوردیم...
خانم تهرانی لبخندی زد و گفت:تو عرضه ی این كارها رو داری لیلا كه مثل تو نیست...از اینها گذشته لیلا غیر از تو مثل اینكه مهمون دیگه ایی هم داره...اگه قرار بود خودتون غذا درست كنید كه دیگه هیچی...
رو كردم به لیلا و با تعجب گفتم:مهمون؟!!!
لیلا در حالیكه دست من رو گرفت و به سمت درب حیاطشون می كشید با مامانش خداحافظی كرد و من رو به داخل حیاط برد و منهم در همون حال كه هنوز متعجب بودم با خانم تهرانی خداحافظی كردم.
درب حیاط رو بستیم و وارد خونه شدیم...در حالیكه مقنعه و مانتوهامون رو از تن بیرون می آوردیم دوباره رو كردم به لیلا و گفتم:لیلا؟...تو كه گفتی بیام درس بخونیم باهم...مهمونهای دیگه كی هستن؟...نكنه به شیده و نسیم هم گفتی بیان؟...به خدا اونها نمیگذارن درس بخونیم...
لیلا در حالیكه میخندید مانتو و مقنعه ی من رو گرفت و به همراه لباسهای خودش به جالباسی كنار درب هال آویزان كرد و گفت:خفه شو...یه امروز كمتر درس بخون...نمیمیری كه...من كه میدونم الان نخونی بری خونتون تا ساعت4صبح هم شده بیدار میشینی و تست میزنی...پس حرف نزن این دو سه ساعتی كه اینجایی فكر كن میخوای استراحت كنی...
با دلخوری گفتم:خیلی خری...حالا جدی جدی به شیده و نسیم گفتی بیان؟
لیلا كه سری به قابلمه ی خورشت روی گاز میزد چشمكی به من زد و گفت:نه...علی و نیما قراره بیان اینجا...
برای لحظاتی نفسم بند اومد و از تعجب چشمام گشاد شد و گفتم:چی؟!!
بلافاصله برگشتم به سمت جالباسی تا مانتو و مقنعه ام رو بردارم كه لیلا زودتر از من دوید و اونها رو برداشت و در حالیكه پشتش پنهان میكرد گفت:خر نشو دیگه الاغ...نترس بابا نیما نمی خورتت...فقط میخوایم ناهار بخوریم و یكی دو ساعت بشینیم حرف بزنیم...
در حالیكه سعی داشتم مانتو و مقنعه ام رو از دست لیلا كه دائم اونها رو پشتش نگه میداشت بگیرم گفتم:ببین لیلا...من اصلا" مثل تو نیستم...آزادی های تو رو هم ندارم...تو گفتی بیام درس بخونیم منم همین رو به مامانم گفتم...هیچ میدونی اگه بفهمه به جای درس خوندن قرار...لیلا اذیت نكن...بده مانتوم رو...بده میخوام برم...
لیلا كه تونسته بود به نوعی از دستم فرار كنه و هنوز مانتو و مقنعه ی من توی دستش بود گفت:لوس نشو دیگه...بچه بازی درنیار...مامانت چطوری میخواد بفهمه آخه؟...نترس دیونه...به خدا نیما فقط میخواد باهات صحبت كنه...
- لازم نكرده...لیلا لوس نشو...بده مانتوم رو میخوام برم...
در همین موقع صدای زنگ درب حیاط بلند شد!
لیلا مانتو و مقنعه ی من رو انداخت توی اتاق خواب مامانش و درب رو بست بعدشم اون رو قفل كرد و كلید رو هم گذاشت توی جیب شلوارش و گفت:اومدن...مسخره بازی درنیار زشته...
و بعد بلافاصله دكمه ی اف.اف رو زد و درب حیاط رو باز كرد...
از پنجره دیدم نیما به همراه علی كه دوست لیلا بود وارد حیاط شدند و درب رو بستند!
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#4
همواره مراقب باشید كه آیا قلبتان لبریز از عشق شده است یا نه.كاروان زمان در گذر است.نمی توانید آن را متوقف كنید.هرگز كسی نتوانسته است ساعت را به عقب برگرداند.زمان دائما"در حركت است.هر لحظه كه از میان دستهایتان سر میخورد؛به مرگ نزدیك و نزدیك تر می شوید.ممكن است مرگ هر لحظه فرا برسد.مرگ به هیچكس رحم نمیكند؛و از هیچكس نمیگذرد.هر قدر التماسش كنید قادر نخواهید بود كه لحظه ایی به تاخیرش بیندازید...
--------------------------------------

داستان دنباله دار قسمت چهارم
در همین موقع صدای زنگ درب حیاط بلند شد!
لیلا مانتو و مقنعه ی من رو انداخت توی اتاق خواب مامانش و درب رو بست بعدشم اون رو قفل كرد و كلید رو هم گذاشت توی جیب شلوارش و گفت:اومدن...مسخره بازی درنیار زشته...
و بعد بلافاصله دكمه ی اف.اف رو زد و درب حیاط رو باز كرد...
از پنجره دیدم نیما به همراه علی كه دوست لیلا بود وارد حیاط شدند و درب رو بستند!
احساس خوبی نداشتم...یك حس عجیب...حالتی از اضطراب همراه با خجالت تمام وجودم رو پر كرده بود...تا حالا توی عمرم در چنین موقعیتی قرار نگرفته بودم...این اولین بار بود كه توی یك خونه این شرایط برام پیش می اومد...دلشوره تمام وجودم رو پر كرده بود!
چندین سال بود كه با لیلا دوست بودم یعنی از سالهای مقطع راهنمایی...لیلا زیاد اومده بود خونه ی ما و همیشه هم جوری رفتار كرده بود كه مامان از اینكه من و اون با هم دوست بودیم هیچ اعتراضی نكرده بود...
البته نمیخوام بگم لیلا دختر بدی بود اما خوب تربیت اون و آزادیهایی كه داشت با من و زندگی من زمین تا آسمون تفاوت داشت...
مامان من مادر سختگیری نبود ولی همیشه با حرفاش و نصیحتهاش خیلی از خط قرمزها و حریمها رو برای من مشخص كرده بود و خودمم همیشه پای بند به یكسری مسائل بودم...مسائلی كه تا اون روز باعث آزارم نشده بود...درسته كه از درون برخی كمبودها رو در خودم احساس میكردم اما همیشه با موضوعات دیگه ایی مثل درس خوندن و مطالعه سرم رو گرم كرده بودم...اما اون روز برای من تجربه ی جدیدی بود كه از همون شروعش دلشوره و اضطراب بدی تمام وجودم رو پر كرده بود!
تا زمانیكه نیما و علی به درب هال برسن دو سه بار دیگه با صدایی آروم و التماس آمیز از لیلا خواسته بودم بگذاره تا من به خونمون برگردم اما لیلا ریز ریز میخندید و دائم میگفت:نترس...خاك تو سرت...كاری ندارن با ما به خدا...به جون مامانم اینها كه الان میان توی خونه آدمن آدمخور نیستن...خاك تو سرت...رنگ صورتش رو ببین...تا نیومدن برو داخل دستشویی یه آب به صورتت بزن...خیلی مسخره ایی...بد بخت نترس...
و بعد دست من رو گرفت و هلم داد توی دستشویی و درب رو هم بست!
صدای سلام و احوالپرسی لیلا با علی و نیما رو میشنیدم...گوشم رو به درب چسبونده بودم و از دلهره داشتم میمردم!
صدای علی رو شنیدم كه گفت:به به...چه بوی خورشت كرفسی میاد...دست مامانت درد نكنه...مطمئنم خودت كه عرضه ی غذا پختن نداری...
صدای خنده ی هر سه بلند شد و بعد هم شوخی های لیلا...سپس هر سه به آشپزخانه رفتند...
برگشتم و صورتم رو توی آینه نگاه كردم...وای خدا...رنگم پریده بود اما گونه هام سرخ سرخ شده بودن!!!
نفس نفس میزدم...انگار مسیر طولانی رو دویده بودم!!!...خدایا عجب مكافاتی گیر افتادم...چه غلطی كردم...كاش اصلا" نمی اومدم...الهی بمیری لیلا!!!
شیر آب رو باز كردم و چندین مشت آب پیاپی به صورتم زدم...وقتی به صورتم دست می كشیدم احساس میكردم از تمام صورتم حرارت بلند میشه!
دستم رو روی پیشونیم گذاشتم...داغ داغ بود!!!...تب داشتم...از صبح كه بیدار شده بودم احساس سرماخوردگی و درد استخوان رو حس كرده بودم...حالا هم تب!!!
چند برگ دستمال كاغذی از رول بیرون كشیدم و صورتم رو خشك كردم...دوباره به صورتم توی آینه نگاه كردم...وای خدایا...چرا گونه هام اینقدر سرخ شده؟!!!
با تردید برگشتم و درب دستشویی رو باز كردم نفس عمیقی كشیدم و از دستشویی خارج شدم.
لیلا و علی و نیما در آشپزخانه بودن و روی صندلیهای میز ناهارخوریی كه اونجا قرار داشت نشسته بودن و علی و لیلا در حال شوخی و خنده...
وارد آشپزخانه شدم و با صدایی آروم گفتم:سلام.
نیما بلافاصله به سمت صدای من برگشت و با دیدن من از روی صندلی بلند شد...علی هم همین طور...لیلا همونطور كه نشسته بود با لبخند به من خیره شده بود!
نیما از صندلیش فاصله گرفت و به طرف من اومد و دستش رو به سمتم دراز كرد تا با هم دست بدهیم و در همون حال گفت:سلام...خیلی خوشحال شدم وقتی فهمیدم قبول كردی ناهار بیای اینجا...
نگاهی به دست نیما كه سمتم دراز شده بود كردم و بدون اینكه بهش دست بدهم رو به لیلا گفتم:واقعیتش من همین چند دقیقه پیش فهمیدم لیلا شماها رو هم برای ناهار دعوت كرده...
لیلا اشاره كرد كه با نیما دست بدهم!
بی توجه به خواست لیلا و دست نیما كه هنوز به سمت من دراز شده بود به طرف یكی از صندلیها رفتم و اون رو عقب كشیدم و قبل اینكه بشینم رو كردم به علی و گفتم:بفرمایین...خواهش میكنم بفرمایین شما بشینید...
علی كه مشخص بود جلوی خنده ی خودش رو به زور داره میگیره رو كرد به نیما و گفت:نیما جون...این ضد حال های اولیه همیشه طبیعیه...دستت رو بنداز داداش...
نیما لبخندی زد و به دستش كه هنوز به همون حالت نگه داشته بود نگاهی انداخت و سپس رو به من گفت:آره؟...ضد حال بود؟
شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:قصدم ضد حال نبود...اما لزومی هم نداره به شما دست بدهم...
علی روی صندلیش نشست و در حالیكه ریز ریز میخندید گفت:اوخ اوخ نیما جون دلم برات كباب شد...راه سختی پیش رو داری...
لیلا رو كرد به علی و با خنده گفت:تو خفه شو...فكر كردی همه مثل من زود خر میشن؟
نیما هم روی صندلی رو به روی من نشست و در حالیكه لبخندی به لب داشت من رو نگاه میكرد.
علی كه حالا به خنده با صدای بلند دچار شده بود گفت:من غلط بكنم بگم تو زود خر شدی...ولی مطمئنم من یكی رو خوب تونستی خر كنی...
لیلا در حالیكه سعی داشت از زیر میز لگد محكمی به پای علی بزنه گفت:یعنی منظورت اینه هر كی عاشق بشه خره؟
نیما خندید و در جواب لیلا گفت:نه لیلا جون...علی منظورش فقط به خودش بود این موضوع كلیت نداره...علی میخواست بگه تو خیلی خوب تونستی كاری كنی كه عاشقت بشه اما خوب ادبیاتش خرابه طفلك...تو ببخشش...
تا وقتی ناهار بخوریم علی و لیلا دائم با هم شوخی میكردن و در این بین گاهی نیما میانجی میشد و گاهی خودش هم شوخی میكرد اما من تمام مدت ساكت بودم و فقط به حرفها و كارهاشون گاهی لبخند میزدم...
جو حاكم یك حالت كاملا" دوستانه بود و من هم كم كم از اضطرابم كم میشد...اما تب حاصل از سرماخوردگیم همچنان سر جای خودش به قوت قبل باقی بود...
متوجه بودم كه نیما خیلی راحت در لحظاتی به صورت من خیره و دقیق میشد اما من خودم این توان رو نداشتم و غیر از چند نگاه كوتاه نتونستم بیش از این صورت جذابش رو ببینم و البته هر بار كه متوجه میشدم فهمیده دارم نگاهش میكنم خیلی سریع جای دیگه ایی رو نگاه میكردم و همین باعث میشد لبخند روی لبهاش عمیق تر بشه...
موقع خوردن ناهار هم اشتهایی نداشتم و با اینكه نیما سعی داشت با اصرار برای من برنج و یا خورشت بیشتری در بشقابم بریزه اما هر بار با مخالفت من رو به رو میشد.
بعد از ناهار لیلا و علی به بهانه ی شستن ظرفها در آشپزخانه ماندند و هر قدر كه من اصرار كردم به همراه لیلا ظرفها رو بشورم اما علی قبول نكرد و گفت لذتش به اینه كه خودش در كنار لیلا باشه و ظرفها رو با اون بشوره و طعم زن ذلیلیی رو كه قراره به زودی بفهمه رو از حالا احساس كنه...
و بعد من رو از آشپزخانه بیرون فرستادند...
میدونستم هدف لیلا و علی اینه كه من و نیما رو تنها بگذارن...تا بلكه این مهر سكوت من در صحبت با نیما شكسته بشه!
وقتی وارد هال شدم همون موقع نیما هم از دستشویی خارج شد و با لبخند به من نگاه كرد و گفت:حریف علی نشدی؟
بدون اینكه به نیما نگاه كنم روی یكی از راحتی ها نشستم و گفتم:نه...میخوان دو تایی ظرف بشورن...
نیما روی راحتی نزدیك من نشست و گفت:بهتر...اینطوری من و تو هم راحت با هم حرف میزنیم...
- ولی من حرفی ندارم...
- اما من خیلی حرف دارم...باشه تو حرف نزن...من حرف میزنم...فقط اگه حرفی داشتی پس بعد از اینكه من حرفام رو زدم ساكت میشم تا تو بگی...یادت باشه خودت گفتی حرفی نداری...وسط حرفم نیای كه قابل قبول نیست...این خودكار و كاغذ رو هم بگیر هر سوالی داشتی یادداشت كن...بعد كه من حرفام تموم شد میتونی همه رو بپرسی...
سپس در حالیكه لبخند صورت جذابش رو گیراتر كرده بود با شوخی دفتر تلفن رو همراه با خودكار كنارش از روی میز برداشت و به طرف من گرفت...
از رفتار و طرز صحبتش خوشم می اومد...لذت می بردم از اینكه نیما با من اینطوری صمیمی و راحت حرف میزنه...اما دلم نمی خواست متوجه بشه كه چقدر از این حالتش لذت میبرم!
با اخم دفتر تلفن و خودكار رو از دستش گرفتم و روی میز وسط هال گذاشتم و گفتم:من اصلا" از شوخی خوشم نمیاد...
خندید و گفت:بله...اگه نمی گفتی هم خودم متوجه شده بودم...مهسا نمیدونی اخم توی صورتت چقدر خوشگلترت میكنه...تا حالا با این اخم ندیده بودمت...
ناخودآگاه لب پایینم رو به دندان گرفتم و سعی كردم چهره ایی عادی به خودم بگیرم و بعد از روی راحتی بلند شدم و گفتم:من برم آشپزخانه...علی نمی تونه ظرف...
نیما خیلی سریع دست من رو گرفت و به میون حرفم اومد و گفت:مهسا بگیر بشین...اولا" اون دو تا با هم الان خوشن توی آشپزخونه...در ثانی این موقعیت رو پیش آوردن تا من با تو صحبت كنم...پس خواهشا" مثل یك دختر خوب بگیر بشین...فقط چند دقیقه تحمل كن...من حرف دارم...
وقتی تماس دست نیما رو با دستم احساس كردم انگار تمام بدنم داغ شد...حتی حس كردم تبم شدت گرفت...
به آرومی روی راحتی نشستم...دستم هنوز توی دست نیما بود...خواستم دستم رو بیرون بكشم كه متوجه شدم محكمتر اون رو گرفت و گفت:تب داری مهسا؟!!...چقدر داغی!!!...تبت باید بالا هم باشه!!!
دستم رو از دستش بیرون آوردم و گفتم:آره...یه ذره سرما خوردم...
نیما بهم نگاه كرد...نگاهی كه انگار تا عمق وجودم نفوذ میكرد...نمی تونستم بهش نگاه كنم...حال عجیبی داشتم...
همیشه یكی از بزرگترین آرزوهام این بود كه با اون هم صحبت بشم و كنار همدیگه باشیم ولی الان كه این موقعیت دست داده بود حال روحی و درونیم زیاد جالب نبود...بیشتر اضطراب و استرس بود و همین باعث میشد چیزی كه همیشه آرزوم بوده حالا كه بهش رسیدم لذتی برام نداشته باشه!
نیما بعد از لحظاتی گفت:مهسا...خیلی دلم میخواست زودتر از اینها موقعیتی دست میداد تا باهات حرف بزنم...اما خوب نمیشد...ولی حالا هم كه موقعیتش برام جور شده باورش برام سخته...از دو سال پیش كه توی تولد لیلا دیدمت بد جوری به دلم نشستی...خوشگلیت كه جای خود داره ولی از اینكه در طول این دو سال مطمئن شدم توی برخی مسائل اخلاقی هم میشه بهت نمره ی20داد واقعا دیگه به معنی حقیقی ذهنم رو درگیر كردی...
نیما صحبت كه میكرد حتی یك لحظه هم نگاهش رو از صورتم برنمیداشت...اما من نمی تونستم مثل اون اینقدرراحت باشم...اون كه حرف میزد من یا به فرش زیر پام نگاه میكردم یا به در و دیوار...كمتر اتفاق می افتاد كه توانایی خیره شدن در چشمهاش رو داشته باشم!!!
البته بعضی لحظات هم كه به طور ناخودآگاه نگاهم به چشمهاش می افتاد چون اون هم مستقیم به چشمهام خیره بود خیلی سریع خط نگاهم رو عوض میكردم!
نیما ادامه داد:ببین مهسا...من از لیلا خواستم یه برنامه بگذاره تا من با تو حرفام رو بزنم...خیلی وقته دارم بهت فكر میكنم...امسال سال آخرمه و چند وقت دیگه كه درسم تموم بشه باید برم سربازی كه میدونی2سالی طول میكشه بعدشم تازه باید بیام و دنبال كار بگردم و هزار تا مشكل دیگه...اما این كه میگم واقعیته...من واقعا بهت علاقه دارم...كم و بیشم میدونم خودتم نسبت به من دید بدی نداری...البته نمی گم نظرت كاملا" مساعد هست اما خوب تا حالا هم ندیدم رفتاری داشته باشی كه باعث بشه من نتیجه بگیرم اصلا" از من خوشت نمیاد...خانواده امم چند وقت دیگه میان تهران برای زندگی...اما با تمام علاقه ایی كه بهت دارم نمیخوام زود تصمیم بگیرم یا حتی تو زود تصمیم بگیری...یه مدت میخوام مثل دو تا آدم با هم دوست باشیم ببینیم اصلا" میتونیم غیر از مسائل ظاهری كه ممكنه توی اونها مشكل نداشته باشیم در مسائل مهمتر هم بدون مشكلیم...یا نه؟...بعد اگه دیدیم آره...میشه...میتونیم با هم باشیم...اون وقت به خانوادهامونم میگیم...مدت زمان زیادی هم وقت داریم كه خوب همدیگرو بشناسیم...البته میدونم حسابی داری درس میخونی برای كنكور...پس مسلما"نمیخوام با ایجاد موضوعات دیگه خیلی از فكر كنكور و درس خوندن دورت كنم...اما واقعا" دلم میخواد با هم دوست بشیم...اونقدر كه اگه توی خیابون اومدم جلو بهت سلام كردم مثل دیروز یكدفعه فرار نكنی...
حرفش كه به اینجا رسید خنده اش گرفت!
خودمم كمی خنده ام گرفت اما تونستم كنترلم رو در دست داشته باشم!
نیما مكثی كرد و بعد گفت:نظرت چیه؟...قبول میكنی یه مدت با هم دوست باشیم و گاهی بیرون خونه و ساعتهایی كه وقتت بهت اجازه میده با هم بریم بیرون قدمی بزنیم...كلا" یه رابطه ی دوستانه اما هدفدار...ببین مهسا...نمیخوام فكر كنی این دوستی مثل دوستیهای دیگه اس...اگه نمی تونی یا كلا" مخالف این قضیه هستی بگو...
لب پایینم رو دوباره با دندون گرفتم و بعد گفتم:ببین نیما...من به اندازه ی لیلا آزادی ندارم...از طرفی تا حالا هم دوست پسری نداشتم كه تونسته باشم هر وقت دلم خواست از خونه بیام بیرون و هر جا دلم میخواد برم و این موضوع هم برای مامانم حل شده باشه...من برای خودم یكسری برنامه دارم و مهمترین برنامه امم درس خوندن برای قبولی توی كنكور امساله...البته بدم نمیاد یه رابطه ی دوستانه با تو داشته باشم اما میدونم نمی تونم مثل لیلا باشم...
- متوجه میشم منظورت چیه...من كه خودم گفتم شرایطتت رو درك میكنم...منم چیز زیادی توی این دوستی نمیخوام...فقط گهگاه همدیگرو ببینیم...موافقی؟...شاید اصلا" بعد از مدتی هر دو بفهمیم هیچ نقطه ی مشتركی نداریم...هان؟...موافقی؟
با حركت سرپاسخ مثبت با نظر نیما دادم و...
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
گوناگون از وب
loading...
تشریفات مجالس خدمات عروسی
#5
شما فقط وقتی می توانید قدرت عشق ورزیدن به دیگران را پیدا كنید كه چنان در عشق خدا مستغرق شوید كه به حال وجد برسید.لحظاتی فرا می رسند؛به قدری عاشقید كه اگر آن عشق را با دیگران تقسیم نكنید دیوانه خواهید شد.وقتی اینگونه سرشار از عشق شوید؛اگر آن را خالی نكنید به شدت دچار مشكل خواهید شد.
-------------------------------------

داستان دنباله دار قسمت پنجم
- متوجه میشم منظورت چیه...من كه خودم گفتم شرایطتت رو درك میكنم...منم چیز زیادی توی این دوستی نمیخوام...فقط گهگاه همدیگرو ببینیم...موافقی؟...شاید اصلا" بعد از مدتی هر دو بفهمیم هیچ نقطه ی مشتركی نداریم...هان؟...موافقی؟
با حركت سرپاسخ مثبت با نظر نیما دادم و...
وقتی با این موضوع مخالفت نكردم برق خوشحالی توی چشمای نیما به وضوح قابل تشخیص بود و بعد گفت:خوبه...خداروشكر اینجا نخواستی ضد حال بزنی...
و بعد خندید...
در طول یكی دو ساعت بعد دیگه كم كم اضطراب و استرسم كم شده بود و منم گاهی در جمع حرف میزدم و به شوخیها میخندیدم...از درون غرق لذت بودم...بالاخره داشتم باور میكردم كه میتونم بعضی لذتها رو به خوبی درك كنم و همه چیز دور از دسترس نیست.
ساعت نزدیك5:30كه شد بلند شدم و با اشاره از لیلا خواستم مانتو و مقنعه ام رو بیاره...
اولش لیلا نخواست به حرفم توجه كنه ولی وقتی توی آشپزخانه كه تنها شدیم بهش یادآوری كردم كه به مامان قول دادم زود برگردم خونه و از طرفی اصلا در اون چند ساعتم درس نخونده بودیم لیلا دیگه حرفی نزد و كلید اتاق رو از جیبش بیرون آورد و داد به من...
كلید رو گرفتم و به اتاق رفتم و آماده شدم...وقتی از اتاق بیرون اومدم دیدم لیلا هم خیلی سریع برای بیرون رفتن آماده شده و علی و نیما هم كاپشنهاشون رو پوشیدن و منتظر ایستادن!
لیلا میخواست با علی به منزل خاله اش بره چون مامانش اونجا بود و نیما هم رو كرد به من و گفت:منم تو رو می رسونم خونتون...
بلافاصله گفتم:وای نه...اگه یكی از همسایه های ما من رو با تو ببینه بره به مامانم بگه چی؟
لیلا كه دو لا شده بود و بند كتونیشو می بست صاف ایستاد و رو به من گفت:خاك توی سرت كه همیشه باید یه جای كارت بلنگه...
با اخم به لیلا نگاه كردم و گفتم:خوب چیكار كنم؟...تو كه همسایه های ما رو میشناسی...یكی از یكی فضول ترن...
نیما كه داشت زیپ كاپشنش رو بالا می كشید گفت:تا جلوی درب خونتون كه نمیام...تا یه مسیری باهاتم...نزدیك خونتون دیگه برمیگردم...
كمی نگران بودم اما در نهایت وقتی از درب حیاط خارج شدیم لیلا سوار ماشین علی شد و با هم رفتن...من و نیما هم پیاده راه افتادیم.
در طول مسیر نیما یك بار دستم رو گرفت كه بلافاصله گفتم:نیما...تو رو خدا...باور كن من نه به این كارها عادت دارم نه اصلا" خوشم میاد...از طرفی میترسم كه یه وقت...
نیما به میون حرفم اومد و گفت:آره...آره...میترسی كه نكنه یكی از همسایه هاتون ببینه كه...
و بعد خندید!
عصبی شدم و با دلخوری و جدیت گفتم:چیه؟...از این وضعیت و اخلاق من خوشت نمیاد خوب همین الان كه هیچی بینمون نیست و شروعشم نكردیم تمومش میكنیم...
نیما برای چند لحظه سرجاش ایستاد و راه نرفت و به من نگاه كرد...نگاهش جدی بود...هیچ لبخندی به لب نداشت!
منم ایستادم و برگشتم نگاهش كردم و گفتم:جدی میگم...مجبور نیستی...نه تو مجبوری...نه من...
نیما كه دو قدمی از من حالا عقب تر ایستاده بود به طرفم اومد و گفت:ببین مهسا...میتونم چند تا خواهش ازت بكنم؟
با عصبانیت گفتم:بفرمایین...
- اولا" سعی كن زود عصبی نشی...دوما"یه ذره جنبه ی شوخی رو توی خودت تقویت كن...سوما"اصلا"خوشم نمیاد با كوچكترین موضوعی كه پیش میاد برگردی بگی تمومش كن یا تمومش كنیم...ما تازه تصمیم گرفتیم با هم دوست باشیم...اونم یه دوستی هدفدار...توی این دوستی ممكنه گاهی موضوعی پیش بیاد اگه قرار باشه به همین سرعت تصمیم بگیریم و هر تصمیمی هم كه گرفتیم همون لحظه به زبون بیاریم خیلی حركت بچگانه ایی كردیم...اگه خواستیم با هم دوست باشیم فعلا" برای شناختن اخلاق و روحیات همدیگه اس نه چیز دیگه...خواستم دستت رو بگیرم كه گفتی نه...دستتم كشیدی از دستم بیرون و دلایلتم گفتی...خوب حالا من این رو فهمیدم كه حداقل حالا حالاها دوست نداری دستت رو توی خیابون بگیرم...باشه قبول...این كه دیگه اینهمه حرف و سخن نداره دنبالش...من شوخی كردم تو كه نباید یكدفعه بگی تمومش كنیم...
- من گفتم از شوخی خوشم نمیاد...مگه نگفتم؟
- مهسا...اینم كه تو میگی از شوخی بدت میاد باشه قبول...اما اینم قبول كن كه اگه قرار باشه اصلا" هیچ شوخی بین من و تو نباشه و خیلی رسمی و خشك با هم رفتار كنیم خوب پس چطوری میشه اخلاقیات همدیگرو بفهمیم؟
با عصبانیت گفتم:یعنی تنها راه شناخت اخلاقیاتمون اینه كه با هم شوخی كنیم؟
نیما كمی به من نگاه كرد و گفت:مهسا جان...ببین عزیزم...همین الان یكذره به اخلاقت فكر كن...ببین سر یه موضوع به این كوچیكی چقدر داری عصبی برخورد میكنی!!!...سعی كن یه ذره به خودت مسلط بشی...اصلا" عصبانی شدن نداره...با آرامشم میتونی حرف بزنی...
با حالتی حاكی از تمسخر و عصبانیت گفتم:چه جالب...دستمو كه بهت نمیدم...از شوخی هم بدم میاد...عصبی هم كه هستم...در تصمیم گیری عجولم...حرفامم كه فكر نكرده به زبون میارم...فكر نمیكنی اینها ایرادهای كمی نیست كه من دارم؟
نیما نفس عمیقی كشید و بعد لحظاتی به انتهای خیابان چشم دوخت سپس رو كرد به من و گفت:مهسا جون...قربونت بشم...الان بحث ما سر این شده كه دستت رو نگیرم...باشه چشم...دستت رو نمیگیرم...بیا پله پله توی این بحث با هم بریم جلو...میگی دستت رو نگیرم میگم چشم...منم ازت خواهش میكنم الان یه ذره به خودت مسلط باشی...فقط یه ذره چون...چون حس میكنم توی همین چند ساعتی كه یه كم بیشتر بهت نزدیك شدم خیلی حساسی...به خدا نمیخوام عصبی باشی اونم فقط به خاطر خودت...كم كم به اخلاق هم بیشتر آشنا میشیم...ببین عزیز دلم منم تو رو خوب خوب كه نمیشناسم...همین چیزها باعث شناخت هر دوی ما میشه دیگه...
از اینكه بهم میگفت عزیز دلم یا مهسا جون یا حتی قربونت بشم از درون كلی ذوق میكردم و غرق لذت میشدم اما هنوز كلافه بودم بنابراین بی اراده رو كردم به نیما و گفتم:اینقدرم به من نگو عزیزم عزیزم عزیزم...
یك دستش رو در لا به لای موهای خوش حالتش فرو برد و بعد دوباره دستش رو انداخت و در جیب كاپشنش گذاشت و گفت:اینم چشم...دیگه بهت نمیگم عزیزم...خوبه؟...حالا اخمات رو باز كن...
دوباره در كنار هم به راه افتادیم.
تا نزدیكی محله ی ما نیما من رو همراهی كرد ولی دیگه حرف نزد...منم ساكت بودم!
وقتی با هم خداحافظی كردیم آخرین لحظه نیما گفت:مهسا؟...الان از دستم ناراحتی؟
با دلخوری گفتم:اگه یكی پیدا بشه در عرض كمتر از یك ربع یكدفعه صد تا عیب روی تو بگذاره تو خوشحال میشی؟
نیما چشماش از تعجب گشاد و به من خیره شد و گفت:من صد تا عیب روی تو گذاشتم؟!!!
- آره دیگه...كم كه نگفتی...زودرنج عصبی عجول حساس...خدا میدونه اگه راهمون طولانی تر بود چه چیزهای دیگه ایی میخواستی بارم كنی...
- مهسا؟!!
از درون لذت می بردم كه نگاهش التماس آمیز شده بود...به چشمهای من خیره شد و بعد در حالیكه التماس توی اونها موج میزد گفت:مهسا...من قصدم این نبود كه روی تو عیبی بگذارم ولی اگه اینطوری فكر میكنی باشه من معذرت میخوام...اما وقتی رفتی خونه یه ذره به همین مسئله كوچیكی كه الان بینمون اتفاق افتاده فكر كن...به خدا من چون دوستت دارم نمیخوام عصبی بشی فقط همین...حالا دیگه هر طور خودت دوست داری.
صدا و لحن صحبتش یه حال خاص و عجیبی در اعماق وجودم پدید می آورد...یك لذت بكر كه تا به حال در هیچ لحظه ایی از زندگیم تجربه نكرده بودم!
ولی دلم نمی خواست از موضع خودم هم دست بردارم بنابراین خیلی سریع بار دیگه خداحافظی كوتاهی كردم و برگشتم به راهم ادامه بدهم كه صدای نیما رو از پشت سرم شنیدم:مهسا...فردا همین جا منتظرتم...صبح كه میری مدرسه تا یه مسیری با هم هستیم بعد من میرم دانشگاه تو هم برو مدرسه ات...
جوابش رو ندادم و به راهم ادامه دادم...چند قدمی كه رفتم برای لحظاتی كوتاه به عقب نگاه كردم دیدم همونطور كه دستهاش رو توی جیبش فرو برده برگشته و با قدمهایی آهسته مسیری كه با هم اومده بودیم رو داشت برمیگشت!
وقتی رسیدم خونه مامان نبود و یك یادداشت به آینه ی كنار درب هال چسبونده و روی اون نوشته بود كه برای خرید یكسری لوازم خیاطی رفته بیرون...
به اتاقم رفتم و دقایقی بعد كه لباسم رو عوض كرده بودم كتاب و دفترو جزوات و تستهام رو جلوم گذاشتم...كمی اونها رو ورق زدم و نگاهم روی اونها بود...تمام وقایع خونه ی لیلا مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشدن...نگاههای نیما...حرفهای نیما...لحن صحبتش...شوخیهایی كه با علی میكرد...لبخندش...خنده های از ته دلش...همه و همه دائم توی ذهنم و جلوی چشمم تكرار میشد...اصلا" متوجه ی گذر زمان هم نبودم!
ساعت تقریبا"7:30بود كه صدای زنگ درب به گوشم خورد.
به ساعت نگاهی انداختم...وای خدای من اینهمه وقت یعنی گذشته و من فقط نشسته بودم و فكر میكردم؟!!!...چشمهام از تعجب گشاد شده بود...اصلا" باورم نمیشد كه اینهمه مدتی كه توی اتاقم نشسته بودم و به نیما فكر كرده بودم زمان به این سرعت سپری شده باشه!!!
بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم...وقتی اف.اف رو جواب دادم صدای ناشناسی رو شنیدم كه گفت:مهسا جون باز كن عزیزم...
صدای یك زن بود!
با تردید كمی مكث كردم و بعد گفتم:شما؟!
- منم عزیزم...عمه ناهید...
از تعجب ابروهام بالا رفت و بعد درب حیاط رو باز كردم و با تردید گفتم:بفرمایین...
درب هال رو باز و چراغ حیاط رو روشن كردم.
سعید به همراه خانمی كه خیلی شیك پوش بود و حالا میدونستم این شخص عمه ناهید من است وارد حیاط شدند و بعد سعید درب رو بست و به همراه همون خانم كه قاعدتا" مادرش بود به سمت درب هال اومدن!
عمه ناهیدم رو برای اولین بار بود كه با علم بر اینكه ایشون عمه ی منه داشتم از نزدیك و توی خونه ی خودمون میدیدم!!!
لبخندی به لب داشت و وقتی من رو جلوی درب هال دید لبخندش عمیق تر شد...
سلام خشك و بی روحی كردم كه در جوابم گفت:سلام به روی ماهت عزیزم...حالت چطوره عمه جون؟
از اینكه جملات اینچنینی از اون می شنیدم نه تنها احساس خوبی نداشتم بلكه عصبی هم میشدم...
نگاه عمیق سعید به روی من ثابت بود...درست مثل اینكه تمام حركات من رو زیر نظر داشت!
با همون خشكی و بی روحی كه به عمه ناهید سلام كرده بودم به سعید هم سلام گفتم!
سعید در جواب من سلام كوتاهی كرد و بعد به همراه عمه ناهید وارد هال شدند و من درب رو بستم و سپس هر دو رو به سمت پذیرایی راهنمایی كردم...
عمه ناهید بلافاصله گفت:نه...نه...پذیرایی نمیریم بشینیم عزیزم...همین جا توی هال می شینیم...
دیگه هیچ اصراری نكردم كه بخوام حتما" ببرمشون به پذیرایی و با حالتی بی تفاوت گفتم:هر طور راحتین...
توی هال هر دو روی راحتی نشستن و من به بهانه ی آوردن میوه به آشپزخانه رفتم...در همون حال عمه ناهید گفت:ثریا جون كجاس قربونت بشم؟...مثل اینكه خونه نیست...نه؟
وارد آشپزخانه شدم و در ضمنی كه از یخچال ظرف میوه رو بیرون می آوردم گفتم:نه نیست...رفته بیرون خرید...
- كی برمیگرده؟
- دیگه باید برگرده...
- زحمت نكش عمه جون...اومدم یه سری بهتون بزنم...بیا بشین عزیزم...میخوام یه دل سیر نگاهت كنم...
توجهی به حرفش نكردم و چند پیش دستی از توی كابینت به همراه كارد میوه خوری بیرون آوردم و زیر لبم طوری كه اونها متوجه نشن گفتم:مرده شور ریختت رو ببرن...تا همین دو ماه پیش اون دلت كدوم قبرستون بود كه هوس دیدن نداشته و حالا به هوس افتاده...
بعد به سمت كتری رفتم و از آب پر كردمش و گذاشتم روی گاز و زیرشم روشن كردم تا جوش بیاد و چایی دم كنم...
ظرف میوه رو برداشتم به همراه پیش دستی ها به هال رفتم وروی میز گرد وسط هال گذاشتم.
سعید از روی راحتی كه نشسته بود بلند شد و جلوی تابلوی خطی كه یادگار بابام بود ایستاد و گفت:این كاری دایی هستش...آره؟
میز كوچكی رو جلوی عمه ناهید گذاشتم و بدون اینكه به سعید نگاه كنم گفتم:بله...تابلوخطهای این خونه همه اش یادگارهای بابامه...همون دایی شما كه فكر نمیكنم اصلا" دیده باشینش...همونطور كه من مامان شما رو ندیده بودم و تا امروزم به درستی نمیشناسم...
متوجه شدم كه لبخند از لبهای عمه ناهید محو شد و بعد سعید برگشت به سمت من و گفت:شما شاید مادر من رو نشناسی ولی من دایی ایرج رو خوب میشناختم...من6سالم بود وقتی دایی ایرج با زندایی ثریا ازدواج كرد...برای همین میشه گفت خاطرات اون روزها روخوب به یاد دارم...اما خوب بنا به دلایلی بعد اون تاریخ دیگه زیاد ندیدمش و كم كم هم رفت و آمدش با خانواده به كل قطع شد...ولی دایی ایرج هیچ وقت از ذهن من بیرون نرفت...الانم كه این تابلو خطها رو دیدم بلافاصله یاد همون روزای بچگیم افتادم كه چقدر دوست داشتم به دوات و قلمهای دایی دست بزنم اما هیچ وقت اجازه نمیداد و میگفت دستات كثیف میشه و مامانت دعوات میكنه...
تمام مدتی كه سعید حرف زده بود اصلا" نگاهش نكرده بودم و خودم رو برای گذاشتن میوه در پیش دستی ها و گذاشتن اونها روی میزهای كوچكی كه كنارعمه ناهید و راحتی كه سعید روی اون نشست سرگرم كرده بودم.
بعد برگشتم و به آشپزخانه رفتم تا نمكدون بیارم و در همون حال گفتم:خوبه...لااقل یه چیز از بابای من یادتون مونده...
صدای عمه ناهید رو شنیدم كه به آرومی گفت:مهسا جان بیا عمه جون...بیا بشین...سعید بهم گفته كه چقدر از دست همه ی ما دلخوری...اما...
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#6
در لبهای فردی كه قلبش سرشار از عشق است؛نام خداوند خود به خود نقش می بندد.این بدان معنا نیست كه شما مجبور باشید نام خداوند را تكرار كنید؛بلكه این معنا را میدهد كه دهان شما؛لب ها و زبانتان رایحه ی طعم و عطر مزه ی پنهان در نام او را خواهد داشت.ذائقه ی انسان هیچ مزه ای را تا این حد نمی پسندد.طعم نام دائما"روی زبان شما می چرخد؛درست مثل آب شدن یك آب نبات در دهانتان؛در حالی كه شیرینی اش را در سر تا سر بدنتان احساس می كنید.
----------------------------------

داستان دنباله دار قسمت ششم
تمام مدتی كه سعید حرف زده بود اصلا" نگاهش نكرده بودم و خودم رو برای گذاشتن میوه در پیش دستی ها و گذاشتن اونها روی میزهای كوچكی كه كنارعمه ناهید و راحتی كه سعید روی اون نشست سرگرم كرده بودم.
بعد برگشتم و به آشپزخانه رفتم تا نمكدون بیارم و در همون حال گفتم:خوبه...لااقل یه چیز از بابای من یادتون مونده...
صدای عمه ناهید رو شنیدم كه به آرومی گفت:مهسا جان بیا عمه جون...بیا بشین...سعید بهم گفته كه چقدر از دست همه ی ما دلخوری...اما...
نمیخواستم به حرفهای عمه ناهید گوش كنم...اصلا" احساس خوبی نسبت به اقوام پدریم نداشتم و وقتی در همون لحظه صدای زنگ درب حیاط بلند شد از درون كلی ذوق كردم چون مطمئن بودم مامان برگشته و با بودن مامان دیگه لزومی نداشت من با مهمانهایی كه حالا به هر دلیلی در منزل حضور داشتند هم كلام بشم!
عمه ناهید با شنیدن صدای زنگ حرفش رو ادامه نداد و من از آشپزخانه خارج شدم و بعد از پاسخگویی به اف.اف و باز كردن درب حیاط رو كردم به عمه ناهید و گفتم:مامانم اومد...
سپس به سمت درب هال رفتم و خیلی سریع از هال خارج شدم و درب رو هم بستم...
مامان سر تا پای من رو نگاه كرد و گفت:سرما میخوری دختر...چرا اینجوری بدون ژاكت یا كاپشن اومدی توی حیاط؟...بدو...بدو برو داخل...
بی توجه به حرف مامان سمت او رفتم و كیسه های خریدش كه حاوی كاغذ الگو و لایی چسب اتو و چند چیز دیگه بود از دستش گرفتم و با صدایی آهسته گفتم:سعید و مامانش اینجان...
مامان كه از شنیدن حرف من چشماش از تعجب گشاد شده بود رو كرد به من و گفت:ناهید؟!!...ناهید و سعید؟!!...چیكار دارن؟!!
- من چه میدونم...زودتر بیا تو...من میخوام برم سر درس و كارام...
- مهسا...بد رفتاری كه نكردی؟
- نه بابا...میوه و پیش دستی گذاشتم براشون ولی هنوز چایی دم نكردم...بیا زودتر داخل...من حوصله ی اینها رو ندارم....
- بس كن...باز داری شروع میكنی؟
دیگه حرفی نزدم و درب هال رو باز كردم و با مامان داخل شدیم.
عمه ناهید و سعید با دیدن مامان از روی راحتی كه نشسته بودن بلند شدند...
عمه ناهید وقتی مامان رو بغل كرد تا روبوسی كنن هر دو به گریه افتادند!
به دو تاشون نگاه میكردم و از عصبانیت داشتم منفجر میشدم...نمیدونستم دلیل این گریه چیه؟...از حضور اونها در خونمون بی نهایت ناراضی بودم...
در حالیكه كیسه ی خرید مامان هنوز در دستم بود برگشتم كه به اتاق خیاطی برم و اونها رو اونجا بگذارم كه دیدم سعید با دقت عجیبی من و رفتارم رو زیر نظر داشته!
با همون عصبانیت از جلوی او هم رد شدم و به اتاق خیاطی رفتم و درب رو هم بستم...كیسه رو كنار میز برش مامان گذاشتم و به میز تكیه دادم و دستهام رو در هم گره كردم و به پاهام خیره شدم...
خدایا چرا مامانم به جای اینكه گریه كنه برنگشت به خواهر شوهرش بگه تو بیخود كردی بعد از اینهمه سال بلند شدی اومدی خونه ی داداشت...تو بیجا كردی كه اومدی اونم وقتی كه داداشت دیگه نیست...همون داداشی كه به قول مامان آروزی حضور و دیدار صمیمی با خانواده اش رو به گور برده بود...خدایا كاش اونقدر بهم روو میدادی كه همون لحظه میرفتم و هر دو رو از خونه مینداختم بیرون!!!
دقایقی گذشت كه با صدای مامان از افكارم خارج شدم...
- مهسا؟...مهسا جان؟
از اتاق بیرون رفتم و دیدم هر سه روی راحتی ها نشسته اند...
مامان كنار عمه ناهید نشسته بود و عمه ناهید دست مامان رو توی دستش گرفته بود...صورت مامان از اشك خیس بود و عمه ناهید هنوز گریه میكرد...سعید هم در طرف دیگه ایی دور از اونها روی یك راحتی دیگه نشسته بود...
مامان رو كرد به من و گفت:مهسا جان كتری جوش اومده...برو چایی دم كن.
عمه ناهید اشكهاش رو پاك كرد و گفت:ثریا جون توی زحمت نندازش...به خدا اومدم فقط ببینمتون...
مامان در حالیكه به من اشاره میكرد تا به آشپزخانه برم گفت:زحمت چیه ناهید جون....این حرفا چیه...یه چایی دم كردن كه دیگه زحمتی نداره...
با كلافگی به آشپزخانه رفتم و چایی دم كردم سپس برگشتم به هال و رو كردم به مامان و عمه ناهید و گفتم:ببخشید...من كلی درس دارم...باید برم بشینم سر كارام...
خواستم به سمت اتاقم برم كه صدای محكم مامان رو شنیدم:حالا دیر نمیشه...عمه ات اومده اینجا...اونم بعد اینهمه سال...یه ذره بگیر بشین...یكی دو ساعت تاثیری نداره اگه از درست بیفتی...بعد میری میشینی سر كارات...
و با سر اشاره كرد كه بشینم...
نگاه عصبی خودم رو به مامان دوختم بعد با حرص روی یكی از راحتیها نشستم كه نزدیك درب آشپزخانه و درست كنار جایی بود كه سعید هم نشسته بود!
مامان و عمه ناهید مشغول صحبت شدن و مامان حال تك تك طایفه ی بابا رو از عمه ناهید می پرسید و اونم با توضیح و تفسیر خبر همه رو به مامان میداد...
دستهام رو به هم گره كرده بودم و یك پامم روی پای دیگرم انداخته بودم و به اونها نگاه میكردم...به خاطر وضع پیش اومده با حرص و عصبانیت دندانهام رو به روی هم فشار میدادم!
در همین لحظه صدای آروم و كلام شمرده شمرده ی سعید رو شنیدم كه گفت:امسال كنكوری هستی...نه؟
نفس عمیق و صدا داری كشیدم و بدون اینكه حرف بزنم یا نگاهش كنم با حركت سر پاسخ مثبت به سوال سعید دادم!
- رشته ات چیه؟
- تجربی.
- پس معلومه درسخون هم هستی...
- مگه رشته ی تجربی یا ریاضی فقط بچه های درسخون داره؟
- نه...ولی خوب تلاش بچه های این دو رشته برای قبولی توی كنكور فكر میكنم بیشتر از بقیه ی رشته ها باشه...
- چه طرز فكر غلطی...دوستهای من بعضیهاشون دارن انسانی میخونن...خیلی هم از من تلاششون بیشتر و مثل من به خاطر مهمون توی خونشون از وقت درس خوندنشون نمیزنن...
با صدایی آروم جوابش رو میدادم اما لحن كلامم طعنه آمیز و عصبی بود!
سعید كه به نیمرخ من چشم دوخته و مثل این بود كه قسم خورده بود به جای دیگه ایی نگاه نكنه ادامه داد:خوب بله...شایدم طرز فكر من غلط باشه...ولی خوب فكر میكنم این اتلاف وقت فعلی رو میتونی خیلی زود جبران كنی چون تا كنكور هنوز چند ماهی وقت داری...حالا چه رشته ایی رو میخوای برای دانشگاه انتخاب كنی؟
اصلا" دوست نداشتم پاسخ سوالاتش رو بدهم و در اون لحظات بیشتر دلم میخواست مامان بهم نگاه كنه تا با اشاره اجازه بگیرم و به اتاقم برم...اما مامان و عمه ناهید حسابی سرگرم گفتگو و پرس و جوی چندین ساله ی فامیلی بودن در نتیجه حضور من و سعید به كل نادیده گرفته شده بود!
سعید كه گویا متوجه نگاه من به مامان شده بود برای لحظاتی به اونها نگاه كرد و بعد دوباره رو كرد به من و گفت:بعد از چند سال رسیدن به هم...حرفاشون به این زودی تموم نمیشه...
با طعنه گفتم:بعد از چند سال نه بگو بعد از20سال...20ساله كه نه داداشی به اسم ایرج بوده نه زن داداشی به اسم ثریا...
سعید در ادامه ی حرف من گفت:و نه دختر برادری به اسم مهسا...
نگاهم رو از مامان و عمه ناهید گرفتم و برای اولین بار در اون ساعت به سعید نگاه كردم...
مستقیم به چشمهای من خیره شده بود...
یك آرامش خاص و عجیب در عمق چشمهاش موج میزد كه نشون از اعتماد به نفس بالای اون داشت...نگاهش رو كه به چشمهام دوخته بود به قدری عمیق و دقیق بود كه برای لحظاتی احساس كردم زیر فشار اون نگاه دارم خفه میشم!!!
سریع نگاهم رو از او گرفتم و دوباره به مامان نگاه كردم...
سعید كه بازم چشم به نیمرخ من دوخته بود ادامه داد:اما حالا...هر دوی شما وجود دارید...هم زندایی و هم تو...خیلی هم واضح...بی هیچ سد و مانعی...
لبخند نیش داری زدم و گفتم:حتما این موجودیت هم تا تقسیم ارث لازمه مگه نه؟...وگرنه نه ما تغییر كردیم نه طایفه ی بابام...مامان من همون ثریاست كه بابام رو به خاطر ازدواج با اون طردش كردن و منم دخترشم...دختر بابام و همون ثریا...به نظر شما چیزی تغییر كرده؟...مسلما" نه...
در این لحظه مامان رو كرد به من و گفت:بلند شو قربونت بشم یه چند تا چایی بریز بیار...
و بعد دوباره مشغول صحبت با عمه ناهید شد.
از روی راحتی بلند شدم...سعید هنوز به من نگاه میكرد و بعد با صدایی كه برای من فقط كاملا قابل شنیدن باشه گفت:داری اشتباه میكنی...تو از خیلی چیزها بیخبری...و خیلی چیزها هم تغییر كرده...
نگاه سریع و عصبی به سعید انداختم و گفتم:ولی از نظر من هیچی تغییر نكرده كه بدتر هم شده...
سپس به آشپزخانه رفتم...سه تا چایی توی فنجونهای مخصوص مهمان ریختم و به هال برگشتم...
عمه ناهید با لبخند به من نگاه كرد و گفت:تو رو هم از درس انداختم...الهی بمیرم عمه...توی زحمت افتادی عزیزم...
جوابی به حرفهای عمه ناهید نمیدادم!
وقتی چایی رو جلوی عمه ناهید گرفتم مامان گفت:این حرفا چیه...مهسا بعد از اینمه سال تازه داره عمه هاش رو یكی یكی میشناسه...نگران درسش نباش...ظهر كه از مدرسه میاد تا شب توی اتاقشه داره درس میخونه فقط برای شام یا ناهار میاد بیرون...بودن شما باعث شده منم بیشتر ببینمش...مگه نه مهسا جون؟
مامان با لبخند به من نگاه كرد...متوجه بودم توقع داره حرفش رو تایید كنم اما بی توجه به خواست مامان گفتم:ولی من خیلی درس دارم...جدی میگم مامان...كلی عقب افتادم از كارم...اگه اجازه بدین دیگه برم سر درسهام...
مامان لبخندش كم رنگ شد و عمه ناهید رو كرد به مامان و گفت:ثریا جون چیكارش داری؟...بگذار بره بشینه سر درسش...حالا دیگه پام به خونه ات باز شده وقت زیاده...انشالله دفعات بعد وقتی میام كه مهسا جون هم فرصت كافی داشته باشه تا بتونه كنارمون بشینه و من از دیدنش حسابی لذت ببرم...حالا بگذار بره درسش رو بخونه...
مامان كه قیافه ی كلافه و عصبی من رو حالا به وضوح درك كرده بود اخمی به من كرد و سپس رو به عمه ناهید گفت:قدمتون روی چشم هر وقت دیگه هم كه تشریف بیارین منزل خودتونه...اما خوب حالا هم چیزی نمیشه یكذره دیرتر میره سر درسش...
سعید كه با اون نگاه دقیقش به من خیره بود رو كرد به مامان گفت:زن دایی چه اصراری میكنین...باور كنید اگه بگذارین مهسا جون الان بره سر درسش هم خودش رو از نگرانی برای درسهاش نجات دادین هم معذب بودن ما رو در اینكه باعث شدیم از درس بیفته راحت كردین...مامانمم از این به بعد هر وقت خواست میارمش اینجا دیگه...
نگاه كوتاهی به سعید كردم و بعد دوباره رو به مامان وعمه ناهید گفتم:پس با اجازتون من میرم به درسهام برسم...
و دیگه معطل نكردم و بلافاصله به اتاقم رفتم و درب رو هم بستم.
خدایا چقدر من از اقوام پدریم كینه داشتم!!!...اصلا" تحمل حضور و دیدنشون برام زجرآور بود...حالا كه به اتاقم برگشته بودم با اینكه میدونستم بعد از رفتن اونها مامان دعوای مفصلی با من خواهد كرد اما انگار حرصم رو روی سرشون خالی كرده بودم و به نوعی با این رفتارم تونسته بودم بهشون حالی كنم چقدراز حضورشون در خونمون ناراضی هستم!
تقریبا" نزدیك به یك ساعت بعد وقتی عمه ناهید و سعید در حال خداحافظی بودن مامان صدام كرد كه از اتاق بیرون برم و با اونها خداحافظی كنم...
مامان اصرار داشت كه برای شام اونها رو نگه داره و من حتی از تعارفی كه به اونها میكرد هم از درون عصبی بودم و حرص میخوردم!
عمه ناهید موقع خداحافظی من رو در آغوش گرفت و حینی كه چندین بار من رو بوسید باز هم از اینكه ساعتی من رو از درس خوندن انداخته بود عذرخواهی كرد...
اما من انگار اصلا" دهنم برای پاسخگویی به حرفها و محبتهای كلامی او هم قفل شده بود!!!
فقط با سردی پاسخ خداحافظی عمه ناهید رو دادم و پاسخ خداحافظی سعید رو از او هم سردتر بیان كردم...سپس بی توجه به نگاههای خشمگین مامان عذرخواهی مجددی نمودم و به اتاقم برگشتم.
مامان برای خداحافظی تا جلوی درب حیاط اونها رو بدرقه كرد اما متوجه شدم دقایق طولانی هم جلوی درب با عمه ناهید صحبت میكرد...
حتی از اینكه در سرما به خاطر اونها جلوی درب ایستاده بود هم عصبی میشدم و دلم میخواست هر چه زودتر به داخل خونه برگرده!
دقایقی بعد از اینكه اونها رفتن و مامان به داخل خونه اومد به محض اینكه درب هال رو پشت سرش بست شروع كرد بلند بلند با خودش صحبت كردن و در خلال صحبتهاش دائم من رو هم مورد خطاب قرار میداد و از رفتار و طرز صحبتم با اونها ایراد میگرفت و دعوام میكرد!
اینجور مواقع ترجیح میدادم از اتاقم خارج نشم تا طوفان عصبانیت مامان كم كم فروكش كنه چون میدونستم اگر در اون شرایط جلوی چشمش باشم بیشتر عصبانی میشه!!!
حدود نیم ساعت فقط غر غر شنیدم و دعوا...اما از اتاقم خارج نشدم!
موقع شام هم صدایم نكرد!
فهمیدم حسابی از دستم دلخور شده...اما رفتار من با عمه ناهید و سعید دست خودم نبود!...احساس میكردم تونسته ام با بی تفاوتی و بی احترامی به عمه ام اندكی از حقارتهایی رو كه در طول این سالها و مریضی پدرم و بعد اون در زمان فوت بابا از سوی اونها احساس كرده بودم تلافی كنم...و همین برای من رضایتبخش بود!
صبح روز بعد وقتی بیدار شدم هنوز كمی تب داشتم و مامان خیلی سریع با دیدن من متوجه مریضیم شد...
اخلاق مامان نسبت به شب گذشته كه حسابی از دستم دلخور بود حالا180درجه تغییر كرده بود...اصلا" انگار نه انگار كه شب پیش اونقدر باعث ناراحتیش شده بودم!
اصرار داشت به مدرسه نرم و چون تب داشتم میخواست من رو به دكترببره اما قبول نكردم و گفتم چون اون روز درسهای اصلی دارم اگر نرم كلی از مطالب عقب می افتم...اما درواقع دلم میخواست زودتر از خونه برم بیرون و راهی مدرسه بشم چون میدونستم نیما در محلی كه دیروز بهم گفته حتما" منتظرمه!
بعد از خوردن صبحانه خیلی سریع حاضر شدم...با مامان خداحافظی كردم و از خونه بیرون رفتم.
درست همونجایی كه دیروز نیما گفته بود دیدم تنهایی ایستاده و با دیدن من لبخندی به لب آورد و به سمتم اومد و گفت:سلام...
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#7
عشق ژرفترین مرگ است.غنچه ی عشق شكفته نخواهد شد؛عشق به گل نخواهد نشست؛مادامی كه((تویی))وجود داشته باشد.
-------------------------------------------

داستان دنباله دار قسمت هفتم
بعد از خوردن صبحانه خیلی سریع حاضر شدم...با مامان خداحافظی كردم و از خونه بیرون رفتم.
درست همونجایی كه دیروز نیما گفته بود دیدم تنهایی ایستاده و با دیدن من لبخندی به لب آورد و به سمتم اومد و گفت:سلام...
دیدن نیما در اون وقت صبح اونهم با علم براینكه به خاطر من اونجا منتظر بوده یك حس شیرین و باور نكردنی بهم بخشیده بود...از درون توی دلم مثل این بود كه چیزی فرو میریخت...یك حس قشنگ بود كه تا حالا تجربه نكرده بودم واین اولین بار بود!
پاسخ سلامش رو دادم و بعد در كنار هم به سمت دبیرستانم راهی شدیم.
چند قدمی كه رفتیم نیما گفت:مهسا دیشب به چیزی كه خواسته بودم فكر كردی؟
با توجه به اتفاقاتی كه دیروز افتاده بود به تنها چیزی كه فكر نكرده بودم همون رفتار خودم بود!!!...گرچه میدونستم اگرم فكر میكردم نظرم تغییر نمیكرد...دلم نمی خواست تحت هیچ شرایطی از موضع خودم عقب نشینی كنم...برای همین در جوابش گفتم:آره...
لبخندی زد و گفت:خوب...خوبه.
- ولی من ایرادی در رفتار و گفتار خودم با تو ندیدم...این تو بودی كه...
به میون حرفم اومد و گفت:نخواستم نتیجه ی فكرت رو الان بدونم...اما همین قدر كه میگی بنا به خواستم روی اتفاقی كه دیروز بینمون افتاد فكر كردی برام خیلی مهمه...حالا نتیجه گیری كردن زوده...
حرفی نزدم و شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:به هر حال من همینم كه هستم...
در حالیكه هنوز لبخند به لب داشت سرش رو به علامت تایید تكان داد و دیگه حرفی نزد...وقتی نزدیك دبیرستان رسیدیم كمی قدمهامون رو آهسته كردیم و بعد ایستادیم.
نیما نگاهی به ساعتش و سپس به انتهای خیابان انداخت و بعد رو كرد به من و گفت:خوب دیگه...گمونم اینجا فعلا" باید از هم خداحافظی كنیم...راستی مهسا تو موبایل داری؟
با حركت سر پاسخ مثبت دادم.
نیما گفت:شماره ات رو بده...اینجوری فكر میكنم هر وقت بشه می تونیم همدیگرو پیدا كنیم...
بعد از گفتن این جمله لبخند روی لبهاش عمیق تر شد!
كمی مردد شدم...گفتم:ببین نیما...دادن شماره ام به تو مسئله ایی نیست ولی میخوام این رو بدونی كه اگه بخوام منم مثل لیلا دائم اس.ام.اس بازی و چه میدونم از این مسخره بازیها داشته باشم مطمئن باش كه اهلش نیستم...من با لیلا خیلی فرق دارم...از هر نظر كه...
دوباره میون حرفم اومد و با جدیت گفت:مهسا...پس حالا كه اینو میگی بگذاریه چیزی بگم...تو مطمئن باش اگه مثل لیلا بودی هیچ وقت بهت فكر نمی كردم...الانم شماره ات رو میخوام چون فكر میكنم بعضی روزها كه ممكنه به خاطر درس و امتحان و چه میدونم هزار مشكل دیگه كه ممكنه اصلا" نتونیم همدیگرو ببینیم فقط با یكی دو تا اس.ام.اس كه از حال هم خبردار بشیم كافیه...اگرم نمیخوای بهم شماره ات رو فعلا" بدهی اصرار نمیكنم...اما خودم شماره ام رو بهت میدهم...هر وقت لازم دونستی با من تماس بگیر یا اس.ام.اس بزن...
بعد از داخل سامسونتش كاغذ كوچكی بیرون آورد و روی اون شماره تلفنش رو یادداشت كرد و گرفت به سمت من...
نگاهش كردم و بدون اینكه حرفی بزنم كاغذ رو از دستش گرفتم و در حالیكه نگاهم به روی دست خطش بود به آهستگی گفتم:من دیگه باید برم...الانه كه زنگ رو بزنن...خداحافظ.
وقتی چند قدمی از اون فاصله گرفتم صدای نیما رو از پشت سرم شنیدم كه گفت:مهسا...زیاد منتظرم نگذار...باشه؟
برگشتم و دیدم داره با لبخند نگاهم میكنه...بی اراده لبخندی روی لبهای خودمم نقش بست و بدون اینكه جوابش رو بدهم به سمت مدرسه برگشتم.
كاغذ رو توی جیب كاپشنم گذاشتم و وارد حیاط مدرسه شدم...
به محض ورودم یكباره لیلا از پشت دیوار پرید به طرفم و در حالیكه خودش از خنده غش كرده بود اما من به شدت ترسیدم...
گفت:خاك تو سرت...چقدر ترسویی!!!
در حالیكه هنوز می خندید دو دستش رو دور بازوی من گره كرد و گفت:دیدمتون...نیما چی روی كاغذ نوشت داد دستت؟
در ضمنی كه هر دو به سمت درب ورودی سالن می رفتیم گفتم:تو زاغ سیاه من و نیما رو هم چوب میزنی؟
دوباره خندید و گفت:نه...ولی حال میكنم داری آدم میشی...خوب حالا بگو ببینم چی بود نوشت داد بهت؟
وارد سالن شدیم و طوریكه دیگران صدای من رو متوجه نشن گفتم:هیچی بابا...شماره موبایلش...
لیلا سرجاش ایستاد و گفت:تو هم شماره ات رو بهش دادی؟!!!!
برگشتم و حالا این من بودم كه بازوی اون رو می گرفتم اما با ترس و اضطراب...بعد كشیدمش به سمت كلاس و گفتم:خفه شی الهی لیلا...آرومتر...تو مگه بلندگو قورت دادی؟
- صبر كن ببینم...دادی؟!!!
- نه هنوز...
لیلا جلوی من ایستاد و دیگه اجازه ی ادامه ی راه رفتن رو از من گرفت و در حالیكه چشماش رو ریز كرده و به دقت صورت من رو نگاه میكرد گفت:مهسا؟!!!...تو مگه موبایل داری؟!!!
تازه یادم اومد كه هیچ وقت به هیچكدوم از دوستام كه همگی هم موبایل داشتن نگفته بودم كه منم موبایل دارم...هر وقت هم كه از من شماره ی موبایل خواسته بودن چون میدونستم همشون چقدر با اس.ام.اس بازی اتلاف وقت می كنن برای همین گفته بودم موبایل ندارم تا مبادا خودمم مجبور به این بازی مسخره بشم...چون واقعا" از این كار خوشم نمی اومد!
لب پایینم رو با دندون گزیدم و گفتم:تازه گرفتم...
لیلا كه هنوز با دقت من رو زیر نظر گرفته بود گفت:غلط كردی دروغگو...خیلی موذی هستی مهسا...
لیلا رو كنار زدم و رفتم به طرف نیمكتم و كیف و كلاسورم رو روی صندلی گذاشتم و گفتم:برای تو چه فرقی میكنه؟
لیلا برگشت و سر تا پای من رو نگاه كرد و به سمتم اومد و گفت:یعنی نیما باید شماره ی تو روداشته باشه ولی من كه دوست صمیمی تو هستم نه؟!!!
خندیدم و گفتم:نیما كه هنوز شماره ی من رو نداره...اما برای اینكه زیاد غصه نخوری باشه قبل از اینكه به نیما شماره ام رو بدهم به تو میدم...
لیلا سریع موبایلش رو از جیبش بیرون آورد و همزمان وقتی من شماره رو میگفتم اونهم تند تند شماره رو وارد گوشیش كرد و خیلی سریع دوباره گوشیش رو توی جیب كاپشنش گذاشت چون اگه معاون مدرسه سر می رسید حتما" موبایلش توقیف میشد!...
یكی از قوانین مدرسه نیاوردن موبایل به همراه خودمون بود اما نه تنها لیلا كه به جرات میشه گفت تمام بچه های مدرسه و به خصوص كلاس ما همیشه موبایلهاشون همراهشون بود و شاید من تنها كسی بودم كه هیچ وقت اون رو به مدرسه نمیبردم...بچه هایی هم كه می آوردن خیلی مراقب بودن معاون مدرسه متوجه نشه اما گاهی قضیه لو می رفت و موبایل طرف توقیف میشد كه بعد با حضور اولیا و گرفتن تعهد و هزار تا دردسر دیگه موبایل رو برمیگردوندن اما اگر این كار تكرار میشد دیگه تا آخر سال تحصیلی تحت هیچ شرایطی موبایل رو به صاحبش نمیدادن!!!
وقتی لیلا موبایلش رو در جیبش گذاشت اومد كنارم روی صندلی خودش نشست و گفت:خوب...حالا كی میخوای زنگ بزنی به نیما؟
روی صندلیم نشستم و گفتم:نمیدونم...اما قبل از اینكه فكر كنم كی میخوام به اون زنگ بزنم یه چیز رو باید به تو بگم...لیلا جون مامانت شماره ی من رو به بچه های دیگه نگی ها...باشه؟...خودتم هی مثل این فارغ از هر چیز برنداری دم به دقیقه بهم اس.ام.اس بزنی ها...به خدا من اصلا" از این مسخره بازیها خوشم نمیاد...
لیلا دوباره با صدای بلند خندید و گفت:صبر كن یه مدت دیگه كه مچت رو موقع اس.ام.اس بازی با نیما گرفتم اون موقع حالت رو میگیرم...بعدشم من برات اس.ام.اس میزنم خوب تو جواب نده مگه مجبوری؟
با كلافگی گفتم:لیلا...تو رو قرآن...
در همین موقع صدای زنگ شروع كلاس به گوش رسید...
لیلا چهره ایی جدی به خودش گرفت و گفت:وای كه چقدر تو عقب مونده ایی مهسا...باشه بابا...اه...مرده شور این اخلاق گندت رو ببرن...خیلی خوب فقط روزی5تا اس.ام.اس...خوبه؟
دیگه پاسخ مهسا رو ندادم چرا كه دبیر فیزیك وارد كلاس شد و طبق معمول خیلی سریع همه مشغول درس شدیم.
اون روز تا زنگ آخر هر بار كه دستم رو داخل جیب كاپشنم میبردم و اون كاغذ رو لمس میكردم همون حس و سرخوشی كه صبح با دیدن نیما بهم دست داده بود رو احساس میكردم...
ظهر وقتی به خونه برگشتم مامان چند تا مشتری داشت و توی اتاق مخصوص خیاطیش در حال صحبت و اندازه گیری یكی از مشتریهاش بود...
به اتاقم رفتم و درب رو بستم و بلافاصله موبایلم رو از كشوی میز تحریرم بیرون آوردم و قبل از اینكه حتی كاپشن و مانتو و مقنعه ام رو در بیارم سریع از روی یادداشتی كه نیما بهم داده بود شماره اش رو وارد موبایلم كردم...چشمم به روی شماره ی نیما خیره بود و در ضمنی كه به صبح و دیدن اون فكر میكردم لبخندی هم روی لبهام نقش بسته بود!
درست در همین لحظه گوشیم زنگ خورد!!!
با تردید به شماره ی روی صفحه ی گوشیم چشم دوختم و بعد پاسخ دادم...تازه متوجه شدم لیلا پشت خط هست و از صدای خنده اش سریع شناختمش...یادم اومد توی مدرسه وقتی شماره ی خودم رو بهش داده بودم یادم رفته بود كه خودمم شماره ی لیلا رو بگیرم!
بعد از كلی خنده و مسخره بازی پای تلفن بار دیگه بهش یادآوری كردم كه اگه بخواد با تماس یا اس.ام.اس های مسخره دائم من رو اذیت كنه هر چی دیده از چشم خودش دیده كه در جواب من بازم خندید و قول داد كه خیلی اذیتم نكنه!!!
وقتی تماسم با لیلا قطع شد شماره ی اون رو هم در گوشیم ذخیره كردم.
زمانیكه مشتریهای مامان رفتن لباس مدرسه ام رو عوض كردم و از اتاق بیرون رفتم.
بعد از سلام و احوالپرسی با مامان موقع خوردن ناهار صدای زنگ دریافت پیامك گوشی من بلند شد!!!
مامان كه در حال غذا خوردن بود با تعجب نگاهی به من كرد و گفت:گوشی تو داره زنگ میخوره؟!!!
با كلافگی گفتم:عجب غلطی كردم شماره ام رو دادم به لیلا...
مامان لبخندی زد و گفت:اشكالی نداره مادر...حالا یكی دو بار جوابش رو بده بعد یواش یواش بهش بگو كه از این كارها خوشت نمیاد...
مشغول خوردن بقیه ی غذامون شدیم كه بازم صدای زنگ دریافت پیامك چندین بار دیگه از موبایلم كه در اتاقم بود به گوش رسید...
بعد از ناهار ظرفها رو شستم و مامان رفت به اتاق كارش تا به سفارشهاش رسیدگی كنه...منم به اتاق خودم رفتم تا بشینم و به درسهام برسم...قبلش به موبایلم و پیامهای دریافتی نگاهی انداختم...حدسم درست بود...لیلا چندین مطلب خنده دار برام فرستاده بود ولی از اونجایی كه جدیت من رو در پاسخ ندادن دیده بود پیام آخرش رو همراه با چند فحش و غر غر فرستاده بود كه باعث خنده ی بیشتر من شد اما همچنان بی پاسخ گذاشتمش و نشستم سر درسهام چون میدونستم اگه فقط یك جواب كوتاه براش ارسال كنم دیگه ول كن نیست!
تا غروب حسابی سرگرم درس بودم وقتی مامان درب اتاقم رو باز كرد و گفت خاله ثمین كمی حال نداره و میخواد بره بهش سر بزنه و احوالش رو بپرسه ازش خواستم كه سلام من رو هم برسونه و عذرخواهی كنه كه با وجود درسهای زیادم همراه مامان به دیدنش نرفتم!
مامان وقتی از خونه خارج شد نگاهی به ساعت انداختم و با برنامه ایی كه برای خودم ریخته بودم تقریبا" نیم ساعتی می تونستم استراحت كنم و بعد دوباره باید مشغول درس میشدم.
روی تخت دراز كشیدم و موبایلم رو كه كنار تختم بود برداشتم و نگاهی به اون انداختم...دقایقی به گوشیم خیره بودم...و بعد بی اراده صفحه ی پیامك رو باز كردم و نوشتم((سلام))
بی اراده شماره ی نیما رو آوردم و این یك كلمه رو براش ارسال كردم و درست زمانیكه گزارش تحویل رو دریافت كردم یكدفعه تمام وجودم از پشیمونی پر شد!!!
دلم میخواست اگر واقعا" منتظرم بوده بیش از اینها انتظارش رو طولانی تر میكردم...اما واقعا" نفهمیدم چرا اینقدر بی اراده دست به این كار زده بودم!!!
دقایقی گذشت اما هیچ پاسخی از نیما دریافت نكردم!!!
فكر كردم حتما اشتباه ارسال شده...گوشی رو چك كردم دیدم نه ارسال درست صورت گرفته...
دلم میخواست هر چه زودتر یه جوابی از نیما دریافت كنم...نیم ساعتی گذشت...اما نیما هیچ جوابی نداد!!!
دوباره مشغول درس خوندن شدم...اما نمیدونم چرا درست و حسابی نمی تونستم افكارم رو روی تستهام متمركز كنم!!!
مامان وقتی برگشت ساعت نزدیك9:30بود و خیلی سریع شام رو آماده كرد...زمانیكه داشتیم شام میخوردیم یكدفعه صدای زنگ دریافت پیامك از اتاقم به گوش رسید...
این بار چنان با عجله از روی صندلی بلند شدم كه نزدیك بود با تكانی كه به میز دادم پارچ آب بیفته روی میز!!!
مامان با تعجب نگاهم كرد و گفت:چه خبرته مهسا؟!!!
با عجله به سمت اتاقم دویدم اما در همون حال مجبور شدم دروغی سر هم كنم تا مامان زیاد موضوع براش عجیب نیاد...بنابراین گفتم:یه سوال درسی بود از مهسا پرسیده بودم گفته بود از باباش می پرسه بعد جوابش رو بهم میگه...آخه منتظر جوابشم...
مامان دیگه حرفی نزد!
وقتی وارد اتاقم شدم بلافاصله گوشی رو نگاه كردم و دیدم بازم لیلا یك مشت حرف چرند برام ارسال كرده!!!
با كلافگی گوشی رو انداختم روی تخت و سرم رو با دو دستم گرفتم!!!
خدایا چرا من اینجوری شده بودم؟!!...چرا ارسال یك سلام برای نیما من رو تا این حد منتظر پاسخش كرده بود؟!!!...بار دیگه بی اراده موبایلم رو برداشتم و خیلی سریع این پیام رو برای نیما ارسال كردم:سلام نیما...منم مهسا.
و بعد گوشی رو روی سكوت تنظیم كردم چون میدونستم اگه بازم لیلا بخواد برام پیامی بفرسته و كارش رو تكرار كنه و من به امید دریافت پیامی از نیما اونجوری از سر شام بلند بشم دیگه نمی دونستم چه دروغی باید به مامان بگم!!!
دوباره برگشتم به آشپزخانه...مامان گفت:جوابت رو گرفتی؟
- نه...گفته باباش دیر وقت میرسه...
- خوب نگران نباش...حتما" تا قبل از خواب جوابت رو میده.
توی دلم به خودم هزار تا فحش دادم كه چرا به مامان دروغ گفتم!!!...اما چاره ایی هم نداشتم!!!
تا موقع خواب هم هر چی انتظار كشیدم نیما جوابی برام نفرستاد!!!
كلافه و عصبی شده بودم...
تا ساعت12شب بیدار بودم و به اصطلاح تست كار كردم اما دائم چشمم به گوشیم بود...ولی هیچ پاسخی از نیما دریافت نكردم!!!
كتابهام رو جمع كردم و بعد از اینكه مسواك زدم به اتاقم رفتم...چراغ رو خاموش كردم و روی تخت دراز كشیدم...گوشی رو زیر بالشتم گذاشتم و همونطور كه یك دستمم روی گوشی بود با افكاری خراب و یك دلشوره ی عجیب از اینكه چرا نیما هیچ جوابی به من نداده دندونهام رو به روی هم فشار میدادم!
مامان همیشه ساعت11میخوابید...برای همین مطمئن بودم در اون لحظه حتما خوابش برده...دیگه از دریافت پاسخ امید كاملا" ناامید شده بودم و چشمهام كم كم سنگین میشدن كه یكدفعه لرزش گوشی موبایلم خواب رو به كلی از سرم پروند!!!
گوشی رو از زیر بالشتم بیرون آوردم...
اول فكر كردم لیلا دوباره خل بازیش گرفته و نصفه شبی بازم برام چرت و پرت داره میفرسته...اما وقتی به صفحه ی گوشیم نگاه كردم دیدم نه...این لیلا نبود كه برام پیامك فرستاده...بلكه...نیما در حال تماس با گوشی من بود!!!
چشمام از تعجب گرد شده بود...با ناباوری به شماره ی نیما كه روی صفحه ی گوشیم همراه با اسمش ظاهر شده بود خیره شدم!!!
بعد از لحظاتی گوشی رو كنار گوشم گذاشتم و با صدایی آروم گفتم:بله؟
صدای گرم و دلنشینش رو از اون طرف خط شنیدم كه گفت:سلام...خواب كه نبودی؟
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#8
مردم فكر میكنند عشق وقتی به سراغشان می آید كه یك عاشق پیدا كنند؛یك معشوق.این توهم است.معشوق هم اكنون پیداست.او هر لحظه اینجاست.عاشق در همه جا حاضر است؛ولی تا ((تو)) وجود دارد؛ملاقاتی صورت نخواهد گرفت.چگونه ممكن است نفستان اجازه رو به رو شدن با او را به شما بدهد؟چگونه ممكن است اجازه بدهد كه او را ببینید؟چگونه می گذارد كه او را شناسایی كنید؟
----------------------------------------
داستان دنباله دار قسمت هشتم
چشمام از تعجب گرد شده بود...با ناباوری به شماره ی نیما كه روی صفحه ی گوشیم همراه با اسمش ظاهر شده بود خیره شدم!!!
بعد از لحظاتی گوشی رو كنار گوشم گذاشتم و با صدایی آروم گفتم:بله؟
صدای گرم و دلنشینش رو از اون طرف خط شنیدم كه گفت:سلام...خواب كه نبودی؟
شنیدن صدای نیما برای اولین بار از پشت خط تلفن برام لذت بخش ترین چیزی بود كه تا اون روز در استفاده از موبایلم درك كرده بودم!
سكوت كردم...دلم میخواست بازم حرف بزنه...نیما مكثی كرد و بعد گفت:مهسا؟!..الو؟
سعی كردم به خودم مسلط بشم و تظاهر كردم به عصبانیت و این در حالی بود كه قلبا" از اینكه بهم تلفن كرده بود بی نهایت خوشحال بودم و حس خوبی داشتم...با صدایی آرام طوریكه مامان صدای من رو نشنوه و بیدار نشه و به اتاقم نیاد گفتم:برای چی تلفن كردی؟
نیما مكثی كرد و گفت:امروز عصر كه با علی رفتم بیرون گوشیم رو خونه جا گذاشته بودم...اومدم خونه وقتی دیدم برام اس.ام.اس زدی فكر كردم كارم داری...ولی مثل اینكه نباید تماس می گرفتم...ببخشید اگه مزاحمت شدم...كاری نداری؟
دوباره طبق معمولی كه مواقع كلافگی و هیجان لب پایینم رو با دندون می گرفتم این عمل رو تكرار كردم و در حالیكه تمام قلبم فریاد میزد و ادامه ی مكالمه در پای تلفن با نیما رو می طلبید اما گفتم:نه...كاری ندارم...وقتی اس.ام.اس زدم خوب تو هم با اس.ام.اس جواب بده...این چه كاریه كه این وقت شب تلفن میزنی؟!...نمیگی یه وقت مامانم بیدار بشه و بیاد توی اتاقم؟!
نیما نفس عمیق و صدا داری كشید كه از شنیدن صداش احساس میكردم ضربان قلبم تندتر میشه و بعد گفت:باشه...بازم مثل اینكه از دیدگاه تو خطا كردم...ببخشید...خوب حالا كه كاری نداری پس خداحافظ.
از اینكه خیلی راحت می خواست خداحافظی كنه عصبی شده بودم...قلبا" دلم نمی خواست گوشی رو قطع كنه اما دیدم اگه بخوام به این وضع ادامه بدهم شاید نیما خیلی زود متوجه بشه كه چقدر برام مهمه...بنابراین با عصبانیت و كلافگی گفتم:خداحافظ.
سپس بی معطلی گوشی رو قطع كردم!
موبایل توی دستم بود و اون رو در مشتم می فشردم و صورتم رو توی بالشت فرو برده بودم...از حرص و عصبانیت به جهت رفتار مسخره ی خودم دندونهام رو به روی هم فشار میدادم...اما انگار نیرویی از درون من رو به ادامه ی این رفتار تشویق میكرد.
لحظاتی بعد صدای دریافت پیامك گوشیم بلند شد!
سریع پیام ارسالی رو باز كردم...نیما بود...نوشته بود:هر قدرم بداخلاقی كنی به این راحتی نمی تونی دلخورم كنی...حالا حالاها جا داری...دوستت دارم..فردا می بینمت.
بارها و بارها پیامكش رو خوندم و از اینكه به راحتی دوستت دارم رو عنوان كرده بود غرق لذت میشدم اما غرور بهم اجازه نداد پاسخش رو بدهم!
صبح با صدای زنگ پیامك گوشیم كه زیر بالشتم بود بیدار شدم!
مثل برق از جام بلند شدم و خیلی سریع گوشی رو باز كردم...بازم نیما بود...نوشته بود:خانم بداخلاق بیدار شدی یا نه؟...اگه میتونی زودتر بیا از خونه بیرون...منتظرتم...همون جای دیروز.
سریع بلند شدم و به ساعت كنار تختم نگاه كردم نسبت به روزهای پیش نیم ساعت زودتر بیدار شده بودم!
از اتاقم بیرون رفتم و دیدم مامان سرنماز صبح ایستاده...رفتم به آشپزخانه دیدم چایی رو هم دم كرده...در همون ظرفشویی صورتم رو شستم و خیلی سریع میز صبحانه رو آماده كردم!
مامان نمازش كه تموم شد اومد به آشپزخانه و با تعجب به من نگاه كرد و گفت:چه سحرخیز شدی امروز!!!
در حالیكه برای خودم و مامان چایی می ریختم و اونها رو روی میز گذاشتم گفتم:امروز با بچه ها قرار گذاشتیم زودتر بریم مدرسه و قبل از اینكه زنگ بخوره یه ذره رفع اشكال كنیم واگه شد تستهایی كه مشكل داریم برای هم توضیح بدهیم...
مامان دیگه حرفی نزد و صندلی رو عقب كشید و مثل من مشغول خوردن صبحانه شد.
تند تند صبحانه ی مختصری خوردم و خیلی سریع حاضر شدم و با مامان خداحافظی كردم و از خونه اومدم بیرون...
نم نم بارون شروع و هوا خیلی دلچسب شده بود.
با قدمهایی سریع به سمت محل قرارمون رفتم و از همون فاصله ی دور نیما رو دیدم...اون هم وقتی من رو دید لبخند توی صورتش عمیق تر شد و به سمتم اومد و بعد از سلام و احوالپرسی سریع و مختصری كه با هم كردیم با اشاره ی نیما مسیر طولانی تری كه نسبت به مسیر اصلی بود انتخاب و در كنار هم توی پیاده رو شروع به راه رفتن نمودیم.
چند قدمی كه رفتیم نیما گفت:مهسا دیشب خیلی ناراحت شدی بهت تلفن زدم؟
- ناراحت؟...نه...ولی خوب راستش رو بخوای توقعش رو نداشتم...
- اگه بخوام از این به بعد همون موقع منتظر تلفنم باشی توقع بی جایی دارم؟
نمیدونستم چی باید بگم!...از طرفی واقعا" دلم می خواست نیما این كار رو بكنه از طرفی نمی خواستم علنا" بگم كه از رفتارش و حرفاش چقدر لذت می برم!
سكوت كرده بودم و نیما هم حین راه رفتن به نیمرخ من بیشتر از خود مسیر نگاه میكرد...دوباره گفت:مهسا؟...خیلی محدودیت ایجاد نكن توی دوستیمون...چیز زیادی كه نمیخوام...یه تلفن كوتاه...هر شب هم زنگ نمیزنم...خوبه؟...فقط بعضی شبها كه خیلی دلم برای صدات تنگ میشه...باشه؟...خوبه؟...قبوله؟
ناخودآگاه لبخندی روی لبم نقش بست كه از دید تیز بین نیما دور نموند و اونهم خنده ی آرومی كرد و گفت:پس اجازه صادر شد...شبها...نه ببخشید بعضی شبها بهت تلفن میزنم تا با هم حرف بزنیم...
حرفی نزدم و در این لحظه نیما از یك سوپرماركت دو تا شیركاكائو خرید...با اینكه سرد بودن اما خوشمزه ترین شیركاكائویی بود كه تا اون روز خورده بودم!
نزدیك مدرسه كه شدیم نیما دیگه خداحافظی كرد و از من جدا شد...منم به طرف مدرسه رفتم.
اون روز تا موقع تعطیل شدن اگه كمی سعیم رو كم میكردم بلافاصله حواسم از درس منحرف میشد و توی خیالم با نیما و حرفاش سیر میكردم...
ظهر وقتی تعطیل شدیم لیلا كه باید به مطب مامانش میرفت خیلی سریع ازمن جدا شد و من به سمت خونه راه افتادم.
كمی از مسیر رو كه رفتم صدای چند تك بوق یك ماشین رو در پشت سرم شنیدم...بدون اینكه برگردم و نگاه كنم از خیابان به پیاده رو رفتم...هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودم كه صدایی از پشت سر شنیدم كه گفت:مهسا جون؟
برگشتم دیدم عمه ناهید روی صندلی جلوی ماشینی نشسته و راننده هم سعید هست...عمه ناهید سرش رو از شیشه ی كنارش بیرون آورده بود و با لبخند داشت به من نگاه میكرد...
خدایا بازم اینا!!!
سعید در حالیكه پشت فرمان نشسته بود با نگاهی دقیق به من خیره بود...و من چقدر از این نگاههای سعید بدم می اومد!
عمه ناهید گفت:قربونت بشم بیا سوار شو...ما هم داریم میریم خونه ی شما...بیا عمه...سر خیابون دیدیمت ولی تا اینجا نشد بهت نزدیك بشیم بس كه خیابون شلوغه...
بعد برگشت و از همون داخل ماشین درب عقب رو باز كرد...
نمی تونستم مخالفت كنم گرچه قلبا"از اینكه با اونها همراه بشم متنفر بودم!
با اكراه رفتم به طرف ماشین و سوار شدم و سلام زیر لبی به عمه ناهید كردم كه بر خلاف رفتار من با گرمی پاسخم رو داد...اما هر كاری كردم نتونستم به سعید سلام كنم!...اونم حرفی نزد ولی متوجه شدم كه از توی آینه ی جلو دائم من رو نگاه میكنه!
عمه ناهید گفت:سعید می خواست بیاد خونتون چون دو سه تا از كپیها رو مثل اینكه پیش ثریا جون اشتباها" جا گذاشته...میخواست بیاد اونها رو بگیره...منم گفتم باهاش بیام هم ثریا جون رو میبینم هم اینكه بعدش من رو میرسونه خونه ی سمیرا...
پاسخی برای حرفهای عمه ناهید نداشتم چون نه حرفاش برام مهم بود...نه سمیرا رو میشناختم...اما كاملا" متوجه نگاههای سعید از توی آینه به خودم میشدم و این عصبیم میكرد...نگاههایی دقیق و عمیق...نگاههای كه سنگینیش برام قابل تحمل نبود...احساس خوبی از اون نگاهها بهم دست نمیداد!
عمه ناهید كه انگار یادش اومد من كسی از طایفه ی پدریم رو نمیشناسم خنده ی كوتاهی كرد و در حالیكه جوری نشسته بود كه پشتش به شیشه ی كنارش بود ومن رو هم به خوبی می دید گفت:البته تو فعلا" خیلی ها رو نمیشناسی...سمیرا خواهر سعید دختر بزرگمه...تقریبا" یك سالی میشه ازدواج كرده چند وقت دیگه سالگرد ازدواجشه...یه دختر دیگه هم دارم كه اسمش سارا هست...سارا دختر كوچیكمه...سال اول دانشگاهه...تقریبا" با تو همسن و سال میشه...اما اصلا" به خوشگلی تو نیست!
و بعد دوباره خندید و گفت:ماشالله هزار ماشالله تو خوشگلیهای داداش خدابیامرزم و ثریا جون رو به خودت گرفتی...آدم لذت میبره نگات میكنه...
لبخند زوركی روی لبم نشست و بازم زیر لبی تشكر خشك و خالی كردم.
تا جلوی درب خونه عمه ناهید دائم سعی داشت با حرفاش سكوت من رو بشكنه كه البته بیشتر حرفاش در مورد خانواده ی پدریم بود و من در جواب عمه ناهید تنها حرفی كه میتونستم بزنم این بود:شرمنده...من هیچكدوم از اینهایی رو كه میگین نمیشناسم!
و واقعا" هم از اسامی كه عمه ناهید یكی یكی اسم میبرد هیچكدوم رو به درستی نمیشناختم!
بالاخره رسیدیم جلوی درب حیاط و من زودتر از عمه ناهید و سعید از ماشین پیاده شدم و زنگ درب رو زدم...وقتی مامان اف.اف رو برداشت سریع گفتم:مامان عمه ناهید اومده...
مامان كه درب حیاط رو باز كرد دیدم سریع چادرش رو سرش كرده از درب راهرو اومد بیرون و به سمت درب حیاط داره میاد...كمی مضطرب شده بود...با صدایی آروم بهش گفتم:نگران نباش...چیزی نشده...مثل اینكه سعید یه چیزهایی جا گذاشته اومدن اونها رو بگیرن...
عمه ناهید و سعید هم در این لحظه از ماشین پیاده و جلوی درب حیاط رسیدند...
مامان شروع كرد به سلام و تعارف به اونها و من خداحافظی مختصری كردم و به داخل خونه رفتم.
خوشبختانه با تمام اصرار و تعارفی كه مامان كرد اما دیگه داخل نیومدند و مامان وقتی كپی های به جا مونده رو برای سعید برد اونها هم خداحافظی كردن و رفتند.
بعد از خوردن ناهار مامان خودش ظرفها رو شست و من به اتاقم رفتم و قبل از اینكه به وضعیت درسهام رسیدگی كنم گوشی موبایلم رو كه زیر بالشت تختم گذاشته بودم بیرون آوردم و در كمال تعجب دیدم نیما برام پیام فرستاده!!!
وقتی اون رو خوندم خیلی تعجب كردم چرا كه نوشته بود:اونها كی بودن كه سوار ماشینشون شدی؟!
چشمام از تعجب گرد شد!
نیما كجا بوده كه دیده من سوار ماشین سعید شدم؟!..اگه همون اطراف بوده چرا من ندیده بودمش؟!..
همونطور كه با تعجب به صفحه ی گوشیم خیره بودم صدای زنگ درب حیاط بلند شد و بعد شنیدم مامان گفت:مهسا جان؟...مهسا؟...مادربلند شو ببین كیه زنگ میزنه من دستم بنده نمیتونم درب رو باز كنم...
از اتاقم بیرون رفتم و وقتی اف.اف رو پاسخ دادم فهمیدم لیلا اومده!
زمانیكه لیلا به داخل خونه اومد بعد از اینكه به آشپزخانه رفت و به مامان سلام كرد گفت كه برای چند رفع تا اشكال درسی اومده خونه ی ما!
میدونستم داره دروغ میگه چون لیلا اصلا" اهل این حرفها نبود و اگه اصرار من نبود هیچ دلشوره ایی برای درس و كنكور نداشت چه برسه به اینكه بخواد داوطلبانه برای رفع اشكال درسی بیاد خونه ی ما تا با هم بشینیم و درس بخونیم!
وقتی وارد اتاق من شدیم درب رو بست و بعد اینكه كاپشن و مقنعه و مانتوش رو درآورد روی لبه ی پایین تخت نشست و نگاهی به من كه روی زمین نشسته بودم كرد و در حالیكه به كتاب و جزوه هایی كه جلوم بود خیره شد...بعد گوشی موبایلم رو كه توی دستم بود رو با تعجب نگاه كرد و با خنده گفت:چته؟...چرا اینجوری بهم زل زدی؟...مگه آدم ندیدی؟
نگاهی به گوشیم كه هنوز صفحه ی پیامك نیما باز بود انداختم و دوباره به لیلا نگاه كردم و گفتم:من كه میدونم تو برای درس نیومدی...چی شده سر ظهر اومدی اینجا؟...مگه نرفته بودی مطب مامانت؟
خنده ی شیطنت باری كرد و بعد به سرعت موبایلم رو از دستم گرفت و در حالیكه به پیام نیما چشم دوخته بود گفت:از مطب مامان میخواستم برم پیش علی تا با هم بریم بیرون ولی یه كاری براش پیش اومد نشد بریم بیرون...دیدم بیكارم گفتم بیام یكی دو ساعت پیش تو.
سپس با دقت و لبخند دوباره به صفحه ی موبایلم خیره شد و ادامه داد:به به...به به...می بینم كه هنوز هیچی نشده حسابی سرت شلوغ شده...با نیما كه اس.ام.اس بازی میكنی چشم منم كه دور میبینی گویا سوار ماشین مردم هم میشی تا جاییكه حس حسادت و غیرت نیما فوران میكنه!
و شروع كرد با صدای بلند به خندیدن...
گوشی رو از دستش گرفتم و گفتم:خفه شو...صدات رو بیار پایین...الان مامانم میگه دارین درس میخونین یا برای هم جوك تعریف میكنین...
لیلا روی زمین كنار من نشست و دستی لای موهای كوتاه و سشوار كشیده اش كشید و كمی حالت شلوغ به اونها داد و گفت:بروگمشو...تازه از راه رسیدم...به همین سرعت كه مامانت توقع نداره بتمرگیم سر درس...خوب تعریف كن ببینم قضیه ی این اس.ام.اس پر از غیرت چیه كه برات فرستاده؟
از لحن كلام لیلا خنده ام گرفت و بعد ماجرای ظهر رو تعریف كردم و در نهایت اظهار تعجب خودم رو نسبت به این موضوع كه نیما كجا بوده و چطوری من رو دیده به زبون آوردم...
لیلا لبخندی زد و گفت:خوب احتمالا" امروز كلاسش زودتر تموم شده بوده...آخه همه ی روزهای هفته كه كل ساعت دانشگاه نیست...بعضی روزها زود میاد بعضی روزها هم اصلا" كلاس نداره!...
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
گوناگون از وب
loading...
تشریفات مجالس خدمات عروسی
#9
حتی در زندگی روزمره ی یك انسان معمولی؛تنها وقتی توانایی عشق ورزی وجود دارد كه شخص بتواند خودش را به بوته ی فراموشی بسپرد و گم كند.شما حتی در زندگی روزمره قدرت عشق ورزی ندارید؛توانایی نشان دادن عشق را ندارید-آن وقت چطور ممكن است حرفی از عشق الهی زده شود؟عشق الهی از شما بسیار دور است.شما حتی قدرت اینگونه عشق ورزی را كه این همه به شما نزدیك است ندارد؛عشق یومیه بین دو نفر.این عشق معمولی كه این همه به شما نزدیك است؛و شما قادر نیستید وارد آن بشوید.نفس شما نقص شماست.
------------------------------------
داستان دنباله دار قسمت نهم

از لحن كلام لیلا خنده ام گرفت و بعد ماجرای ظهر رو تعریف كردم و در نهایت اظهار تعجب خودم رو نسبت به این موضوع كه نیما كجا بوده و چطوری من رو دیده به زبون آوردم...
لیلا لبخندی زد و گفت:خوب احتمالا" امروز كلاسش زودتر تموم شده بوده...آخه همه ی روزهای هفته كه كل ساعت دانشگاه نیست...بعضی روزها زود میاد بعضی روزها هم اصلا" كلاس نداره!
در حالیكه هنوز به گوشیم خیره بودم گفتم:خوب اگه اینطوره چرا جلو نیومده و از دور من رو زیر نظر گرفته بوده؟
لیلا خندید و گفت:برو بابا...چقدر طرز فكرت بده...كی گفته كه حالا اون داشته تو رو دید میزده یا زیر نظرت داشته؟...احتمالا" تصادفی تو رو دیده...حالا چرا این سوال رو از خودش نمی پرسی؟
گوشی را انداختم روی تخت و گفتم:باشه بعد...فعلا" بیا بشینیم سر درس...
- بروگمشو...كی حوصله ی درس داره...جمعش كن بابا...وقتی من رفتم بتمرگ خرخونی كن...الاغ تو الان باید جواب نیما رو بدهی وگرنه...
در همین لحظه دوباره صفحه ی موبایلم روشن شد و چون از صبح صدای اون رو قطع كرده بودم بنابراین فقط با روشن شدن صفحه فهمیدم بازم نیما پیامك فرستاده!
نگاه من و لیلا هر دو به موبایل دوخته شد!
لیلا در حالیكه به موبایل اشاره میكرد گفت:جواب بده...نگفتم!!!...ببین اگه جواب بهش ندهی این ول كن نیست...اصولا" پسرها روی این مسائل حساسن...از من میشنوی جوابش رو بده وگرنه قاطی میكنه...
- قاطی میكنه؟!...یعنی چی؟
- یعنی ممكنه شك كنه به اینكه تو غیر از اون با یكی دیگه هم دوستی...
- چرت و پرت نگو...میگم سعید با مامانش بود...كدوم دختری سوار ماشین دوست پسرش میشه در حالیكه مادر پسره هم توی ماشین نشسته؟
لیلا خندید و گفت:نه بابا...خیلی واردی!!!
خنده ام گرفت و در همین لحظه مامان چند ضربه به درب اتاق زد و سپس درب اتاق رو باز كرد و در حالیكه یك ظرف كوچك میوه با دو پیش دستی و كارد میوه خوری در دستش بود وارد اتاق شد و اونها رو به دست من داد و گفت:حالا كه درس می خواین بخونین وسطش اگه خواستین خستگی در كنید میوه بخورید.
لیلا از مامان تشكر كرد و منم ظرف میوه و بشقابها رو روی زمین گذاشتم.
در ضمنی كه مامان با لیلا مشغول صحبت و احوالپرسی از مادر اون شده بود بار دیگه متوجه شدم صفحه ی موبایلم روشن شد!
طوریكه مامان متوجه نشه یكسری از جزوه هام رو به صورتی كه جلب توجه نكنم و حركتم عادی جلوه بده روی موبایلم گذاشتم تا روشن شدن صفحه اش توجه مامان رو جلب نكنه!
وقتی مامان از اتاق بیرون رفت لیلا خیلی سریع جزوه ها رو از روی موبایلم برداشت و گفت:خاك تو سرت خوب ببین چی میگه...زودتر جوابش رو بده گناه داره به خدا...من میدونم اون الان از كنجكاوی داره منفجر میشه...ببینم ماشین اون یارو فامیلتون چی بوده؟
كمی فكر كردم و بعد وقتی مدل ماشین سعید رو به لیلا گفتم با حالت مضحكی سوت كشید و گفت:همون پس بگو این نیما چرا داره خودش رو جر میده...بابا طرف حسای مایه داره پس...ببین به مرگ خودم اگه بخوای همینجوری نیما رو بی جواب بگذاری فكر كنم شب نشده سكته رو زده...
و بعد شروع كرد به خندیدن!
موبایل رو از لیلا گرفتم و هر دو پیام ارسالی نیما رو خوندم.
اولین پیام:چرا جواب نمیدی؟!
دومین پیام:مگه ا زتو یه سوال نپرسیدم؟منتظر جوابتم.
خیلی كوتاه جواب دادم:عمه و پسر عمه ام بودن...چیه مشكلیه؟
لیلا كه خم شده بود و پیام من رو خونده بود وقتی اون رو ارسال كردم دوباره خندید و گفت:اوه اوه...چقدر خشن جواب دادی.
- همین كافیه...چی دیگه باید بگم؟...اون پرسید اونها كی بودن منم جواب دادم...حالا اگه اون مشكلی داره این دیگه به خودش مربوطه.
بعد از ارسال پیام من نیما دیگه پاسخی نداد!
تمام دو ساعتی كه لیلا خونه ی ما بود هر دو نفر ما به نوعی منتظر پیامی از نیما بودیم اما دیگه هیچ خبری نشد!
لیلا وقتی می خواست بره كمی فكر كرد و گفت:مهسا یه چیز بگم ناراحت نمیشی؟
- نه بگو.
- نیما خیلی دوستت داره...پسر خیلی مهربونی هم هست...من فكر میكنم تو یه ذره اخلاق و رفتارت تنده.
- نه...به نظرت میاد.
- ببین مهسا...پس اگه اخلاقت تند نیست قبول كن كه رفتار با پسرها رو بلد نیستی.
- چرا این حرف رو میزنی؟
- برای اینكه حس میكنم نیما رو ناراحت كردی.
- چرا باید ناراحت بشه؟...چون سوار ماشین پسر عمه ام شدم؟
- نه...به خاطر اون جمله ی آخری كه گفتی...میدونی به هر حال میخواسته بدونه اونها كی بودن چون دوستت داره...اون جوابی كه تو دادی مثل این بود كه در نهایت بخوای به نیما بگی((به تو چه مربوطه)) ...
كمی عصبی شدم و گفتم:اتفاقا" دقیقا" هم همین منظورم بوده...به نیما چه مربوطه؟...اگه قرار باشه من برای هر كارم به اون توضیح بدهم كه نمیشه...مگه من تعهدی به اون دادم؟
- مهسا؟!!...به هر حال شما دو تا تصمیم گرفتین با هم دوست باشین...باید به نیما حق بدهی كه وقتی چیزهایی مشابه این پیش میاد از تو سوال كنه تا حداقل قضیه برای خودش روشن بشه كه تو...
- چرت و پرت نگو لیلا...میخوام ببینم مثلا" اگه من نیما رو توی خیابون ببینم با كسی داره میره و ازش بپرسم فلانی كی بوده؟ تو فكر میكنی اصلا جواب منو میده؟مسلما" نه...حالا چرا من باید به سوال اون جوابگو باشم یا توضیح بدهم تا به اصطلاح ذهن ایشون رو به شفافیت برسونم؟...لیلا من از این مسخره بازیها خوشم نمیاد...
- گیریم كه بر فرض محال نیما به تو جواب نده...باشه قبول...اما ببینم اگه واقعا" یك روز نیما رو توی خیابون با یه دختر ببینی یعنی حتی سوال هم برات توی ذهنت ایجاد نمیشه كه این كیه كه نیما داره باهاش راه میره؟
به نقطه ایی خیره شدم و از تصور دیدن صحنه ایی كه لیلا گفته بود كلافه شدم وگفتم:خوب معلومه كه كنجكاو میشم...
لیلا كه حالا داشت مقنعه اش رو سرش میكرد گفت:قربون آدم چیز فهم...خوب این نشون میده تو نیما رو دوست داری و نسبت بهش حساسی...پس مطمئنا" این حس دوست داشتن سبب میشه از نیما سوال كنی اون كیه...حالا تصور كن نیما به تو جوابی مثل همون جوابی كه خودت دادی بده...چه حسی بهت دست میده؟...غیر از اینه كه فكر میكنی نیما نسبت به تو بی تفاوته و به نوعی داره به تو میگه توی كارش فضولی نكنی؟
پاسخی به لیلا ندادم و اون هم دیگه حرفش رو ادامه نداد اما در اعماق قلبم برای لحظاتی تونسته بودم احساس نیما رو بعد از خوندن جوابم درك كنم!
هر دو از اتاق بیرون رفتیم و لیلا با مامان خداحافظی كرد...تا جلوی درب حیاط باهاش رفتم سپس با هم خداحافظی كردیم.
وقتی به داخل خونه برگشتم به اتاقم رفتم...اصلا" نمی تونستم حواسم رو روی درس متمركز كنم...كتابی كه در دستم بود رو زمین گذاشتم و به تختم تكیه دادم...ورقهای تستم رو برداشتم و به جای اینكه اونها رو نگاه كنم با حرص توی دستم همه رو لوله كردم سپس با عصبانیت كوبیدمشون به دیوار طوریكه تمام ورقها توی اتاق پخش شدن!
سرم رو میون دو دستم گرفتم و با صدایی آروم شروع كردم با خودم حرف زدن:خاك تو سرت مهسا...خاك تو سرت كه بلد نیستی درست حرف بزنی...حالا میخوای چه خاكی توی سرت بریزی؟...اگه واقعا" از دستت دلخور شده باشه حالا مجبوری ازش عذرخواهی كنی...تو وجود این كار رو داری؟...مسلما" نداری...خوب تو كه عرضه ی معذرت خواهی از كسی رو نداری بیجا میكنی حرفی بزنی كه بعدش به غلط كردن بیفتی...خوب شد؟...حالا خوب شد؟
در همین لحظه مامان درب اتاقم رو باز كرد!
سرم رو میون دو دستم كه از آرنج روی زانوهام بود گرفته بودم...با ورود مامان سرم رو بلند كردم و دیدم مامان با تعجب داره به وضعیت بهم ریخته و آشفته ی اتاقم كه از پخش شدن ورقهایی كه به دیوار كوبیده بودم پیش اومده خیره شده!
بعد رو كرد به من و گفت:وا...مهسا!!!...چرا اتاقت رو به این روز انداختی دختر؟!...از وقتی اومدی خونه نشستی توی اتاقت تا الانم كه داشتی با لیلا درس میخوندی خوب مادر خسته شدی...بلند شو یكذره استراحت كن دوباره بشین سر درسهات...معلومه كلافه شدی...اینجوری درس خوندن و فشارآوردن به خودت كه فایده نداره بدتر مریضتم میكنه...
طفلك مامان فكر كرده بود تمام مدت مشغول درس بودیم در حالیكه كمترین زمان رو به درس اختصاص داده بودیم و بیشتر لیلا با حرفها و چرت و پرتاش وقت رو به بطالت كشونده بود وقتی هم كه میخواست بره حرفهایی زده بود كه به كل حس درس خوندن رو از من گرفته بود چرا كه افكارم حسابی بهم ریخته بود!
نمیدونم به چه دلیل اما احساس بغض در گلو كردم و با صدایی آروم گفتم:حوصله ی درس ندارم مامان...حالم داره از هر چی تست و جزوه و درس هست به هم میخوره...
و بعد بی اختیار اشكم سرازیر شد!
مامان اومد لبه ی تختم نشست و سر من رو توی آغوشش گرفت و گفت:نكن اینجوری با خودت عزیزم...اینقدر نگرانی و استرس برای قبولی توی كنكور بدتر نتیجه ی عكس بهت میده...بلند شو عزیزم...بلند شو یه ذره استراحت كن...اصلا" میخوای بلند شو برو توی حیاط یه ذره هوای تازه بهت بخوره...
با گریه گفتم:نه بابا...حیاط چیه...
مامان روی سرم رو بوسید و گفت:میخوای بلند شو لباست رو عوض كن برو بیرون یه سر برو خونه ی خاله ات...هم یه احوالی از اون بپرس هم یه ذره قدم زدی...حالتم بهتر میشه.
پیشنهاد مامان بد نبود...واقعا" نیاز داشتم به اینكه از خونه برم بیرون.
معمولا" تنها جایی هم كه برای رفتن داشتم یا خونه ی خاله ثمین بود یا خونه ی لیلا...اون لحظه خونه ی لیلا كه دلم نمی خواست برم پس بهترین جا برای رفتن فقط خونه ی خاله ثمین می موند!
سرم رو از روی پای مامان بلند كردم و گفتم:باشه...الان حاضر میشم...شما هم میای؟
مامان صورتم رو بوسید و با دستهای مهربونش اشكهام رو پاك كرد و گفت:من یه ذره از كارها و سفارشهای خیاطیم عقب افتاده...نه عزیزم من نمیام...خودت بلند شو برو...هم یه ذره قدم میزنی هم یه سر به خاله ات زدی...بلند شو عزیزم...بلند شو اینجوری با این فكر خراب و اعصاب خسته درس خوندن فایده نداره...بلند شو برو یكی دو ساعت دیگه برگرد خونه با فكر باز بشین سر درسهات...
تقریبا نیم ساعت بعد حاضر شدم و از مامان خداحافظی كردم و از خونه اومدم بیرون.
از درب حیاط كه خارج شدم نگاهی به موبایلم انداختم...دلم میخواست به نیما بگم اگه در مورد من یك در صد هم دچار شك شده داره اشتباه میكنه...شماره ی نیما رو آوردم...با تردید به شماره نگاه میكردم...اما بالاخره تماس گرفتم!
به محض اینكه اولین بوق تماس زده شد نیما پاسخ داد:سلام.
صداش گرفته و ناراحت بود!
كاملا" با همون یك كلمه تونسته بودم این احساس رو در صداش تشخیص بدهم!
- نیما...سلام...من دارم میرم خونه ی خاله ام...میتونی بیای بیرون؟
نیما بلافاصله گفت:الان كجایی؟
- تازه از خونه اومدم بیرون.
- باشه...میتونی سر خیابونتون كمی معطل كنی تا من برسم؟
- مسیر خونه ی خاله ام از سر خیابون لیلا اینا رد میشه...دارم میام اون سمت...
- پس من الان میام از خونه بیرون...سر خیابون منتظرتم.
تا محله ایی كه خونه ی لیلا بود تقریبا"10دقیقه طول می كشید...وقتی رسیدم دیدم نیما سر خیابان ایستاده...با دیدن من لبخند كمرنگی روی لبهاش نقش بست و بعد از سلام كوتاهی كه به هم كردیم راهی سمت خونه ی خاله ام شدیم.
نیما حرف نمیزد...دستهاش رو در جیبش كاپشنش فرو كرده بود و به جلوی پاش نگاه میكرد و فقط گاهی صدای نفسهای عمیقش رو می شنیدم!
گفتم:نیما...امروز كجا بودی كه دیدی من سوار ماشین پسر عمه ام شدم؟
- مهسا نمیخوام راجع به اون موضوع صحبت كنیم.
- تو از من پرسیدی اونها كی بودن كه سوار ماشینشون شدم منم بهت جواب دادم...حالا نوبت توست كه جواب سوال من رو بدهی...
نیما نگاه دقیق و عمیقی به من كرد و گفت:همون موقع كه داشتی سوار اون ماشین میشدی من توی تاكسی نشسته بودم داشتم از دانشگاه برمیگشتم...راستش نمیدونم چرا دیدن اون صحنه یه ذره عصبیم كرد ولی وقتی گفتی پسر عمه ات بوده خیالم راحت شد...خواهشا" دیگه ادامه نده...
- من فكر كردم زیر نظرم گرفته بودی...تعجب كردم چرا خودت رو نشونم نداده بودی...ولی خوب حالا فهمیدم كه تصادفی من رو دیدی...
نیما نیشخندی زد كه معلوم بود هنوز دلخوره و بعد با حالت خاصی گفت:زیر نظر بگیرمت؟!...چه دلیلی داره؟!
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}
#10
مردن و فنا شدن شرط رضا و خشنودی غایی است.عشق مرگ بزرگ است.آنهایی كه با مرگی عادی می میرند؛مجددا" به جهان باز خواهند گشت؛ولی كسی كه با دستیابی به این عشق می میرد هرگز رجعتی نخواهد داشت.چون دیگر چیزی برای دست یافتن باقی نمی ماند.دیگر علتی وجود ندارد؛دلیلی برای بازگشت در كار نیست.او به همه چیز رسیده است.
-----------------------------------
داستان دنباله دار قسمت دهم
نیما نگاه دقیق و عمیقی به من كرد و گفت:همون موقع كه داشتی سوار اون ماشین میشدی من توی تاكسی نشسته بودم داشتم از دانشگاه برمیگشتم...راستش نمیدونم چرا دیدن اون صحنه یه ذره عصبیم كرد ولی وقتی گفتی پسر عمه ات بوده خیالم راحت شد...خواهشا" دیگه ادامه نده...
- من فكر كردم زیر نظرم گرفته بودی...تعجب كردم چرا خودت رو نشونم نداده بودی...ولی خوب حالا فهمیدم كه تصادفی من رو دیدی...
نیما نیشخندی زد كه معلوم بود هنوز دلخوره و بعد با حالت خاصی گفت:زیر نظر بگیرمت؟!...چه دلیلی داره؟!...من خواستم با هم دوست باشیم و مطمئنم در مدتی كه با هم دوست خواهیم بود خود به خود همه چیز هم برای من روشن میشه هم برای تو...پس دیگه لزومی نداره كارآگاه بازی دربیارم و پنهانی زیر نظر بگیرمت...
نیما وقتی صحبت میكرد به مسیر رو به رویش خیره بود...حس میكردم به عمد از نگاه كردن به من اجتناب میكنه و این نشون میداد كه دلخوره!
آب دهانم رو قورت دادم و گفتم:نیما...تو فكر كردی من سوار ماشین كی شدم؟...یعنی این احتمال رو دادی كه من سوار ماشین هر...
كلافه به میون حرفم اومد و گفت:مهسا خواهش میكنم تمومش كن...من فقط كنجكاو شده بودم و این حقه منه...یعنی حداقل من این رو حق خودم میدونم كه بدونم دختری رو كه واقعا" دوستش دارم سوار ماشین كی شده...فقط همین...هیچ فكر دیگه ایی هم نكردم...
- داری دروغ میگی!
صدای من از حد معمول بالا رفته بود...سر جام ایستادم و در حالیكه احساس میكردم به شخصیتم با اون فكری كه در ذهن نیما حدس میزدم توهین شده با عصبانیت گفتم:داری دروغ میگی...آره...دروغ میگی...تو فكر كردی من سوار ماشین كی شدم هان؟...هی اس.ام.اس پشت سر هم فرستادی این یعنی چی؟...یعنی اینكه پیش خودت فكر كردی من الان در آن واحد هم با تو دوست شدم هم اینكه...
نیما كه حالا ایستاده بود و با دقت به صورت من خیره بود قدم سریعی به سمت من برداشت و خیلی مسلط به خودش در حالیكه به چشمهای من خیره بود با صدایی جدی اما آرام گفت:مهسا گفتم تمومش كن...من فقط كنجكاو شده بودم...همین...تو هم جواب دادی و گفتی اون پسر عمه ات بوده...ما دیگه بحثی با هم در اون مورد نداریم...
بعد به آرومی بازوی چپ من رو گرفت و خواست من رو به راه رفتن مجدد وادار كنه كه با عصبانیت بازوم رو از دستش كمی فاصله دادم و گفتم:پس اینهمه بد اخلاقی و اخمت برای چیه؟...همچین رفتار میكنی كه انگار من گناه كبیره مرتكب شدم...انگار به زور داری با من راه میری یا حرف میزنی...از وقتی با هم داریم راه میریم همه اش سعی داری از نگاه كردن به من فرار كنی...ببین نیما من دختری نیستم كه تو امروز ظهر با دیدن سوار شدن من به یه ماشین فكر كنی هر لحظه با یكی هستم...
این بار نیما كلافه شد و یك دستش رو كرد لای موهای مشكی و خوش حالتش و به انتهای خیابان خیره شد...سپس بار دیگه مستقیم به چشمهای من خیره شد و گفت:مهسا چرا متوجه نمیشی؟...میگم من هیچ فكر بدی در مورد تو نكردم یا حداقل می تونم قسم بخورم كه سعی كردم فكر نامربوطی به ذهنم در مورد تو راه ندم...من فقط كنجكاو شدم بدونم تو سوارماشین كی شده بودی...اما حالا كه اصرار داری ثابت كنی كه من ناراحتم...باشه...پس بدون...آره ناراحتم...دلخورم...كلافه ام...عصبی ام...از ظهر تا الان خون داره خونم رو میخوره...اولا" به خاطر اینكه برای جواب دادن به اس.ام.اسم خیلی معطل كردی...دوما" به خاطر اون پاسخی كه بهم دادی...سوما" و در حال حاضر به خاطر اینكه اینقدر موضوع رو داری كشش میدی...
- مگه من چه حرف بدی توی جواب برات فرستادم؟
- مهسا وقتی توی جوابت میگی((مشكلیه؟))یعنی چی؟...چی رو می خوای به تمسخر بگیری؟...دوست داشتن من رو نسبت به خودت؟...یا تعصب من رو روی خودت؟...یا نه هدفت خورد كردن منه و خواستی بگی برای محبتم و علاقه ام و تعصبم نسبت به خودت هیچی ارزشی قائل نیستی و اصولا" پای بند به تعهدی هم نسبت به روابطمون نیستی؟
با عصبانیت بیشتری گفتم:تعهد؟...ببخشید چه تعهدی؟!...من یادم نمیاد تعهدی به تو داده باشم!
نیما با شنیدن این حرفم یكباره تمام صورتش از حالت عصبانیت به بهت و ناباوری رسید و به من نگاه كرد و سپس با صدایی آرام گفت:بیا به راهمون ادامه بدهیم...درست نیست اینجا توی پیاده رو توی روی هم ایستادیم...
و بعد بازوی من رو دوباره به آرومی گرفت و من رو همراه خودش به ادامه ی راه رفتن واداشت...سپس هر دو دستش رو بار دیگه در جیب كاپشنش فرو برد...لحظاتی بعد با صدایی گرفته و ناراحت گفت:میخوام یه سوالی بپرسم...دوست دارم همین الانم جوابت رو بشنوم مهسا...ببین...من و تو خواستیم با هم دوست باشیم تا در این مدت دوستی همدیگرو بهتر بشناسیم و اگه تونستیم تا50درصد همدیگرو تایید كنیم كم كم خیلی جدی تر به روابطمون فكر كنیم...خوب این خواستن به نظر تو مستلزم یكسری تعهدهای اخلاقی نسبت به هم نمیكنه ما دو تا رو؟...تو فكر نمیكنی اگه من و تو تعهد اخلاقی بهم نداشته باشیم پس چه لزومی داره اصلا" علاقه ایی به وجود بیاد؟...چه لزومی داره كه بگیم دوستی ما یه دوستی هدفداره...هان؟
- یعنی تو فكر میكنی من كار غیر اخلاقی انجام دادم؟!!!
نیما یكدفعه به شدت عصبی شد...سر جایش ایستاد و با صدایی بلند گفت:چرا تو اینقدر با كلمات بازی میكنی مهسا؟!!!...من كی گفتم تو كار غیراخلاقی انجام دادی؟!!...چرا داری طوری رفتار میكنی كه من احساس كنم نمیشه با تو دو كلام حرف زد؟
اصلا" توقع شنیدن صدای نیما رو اونهم با لحن بلند و عصبی نداشتم...بغض گلوم رو گرفت...اما خودم رو كنترل كردم كه مبادا اشكم دربیاد و بعد گفتم:چرا داد میزنی؟!
نیما بلافاصله گویا متوجه لحن گفتار خودش شده باشه در جوابم با صدایی آرام گفت:ببین مهسا از اولی كه راه افتادیم دائم داری با اعصاب من بازی میكنی...هر چی من میگم یا جور دیگه برداشت میكنی یا با كلمات بازی میكنی طوریكه بحث اصلی رو به انحراف میكشونی یا حتی اصلا" نمیخوای یك دقیقه هم روی حرفهای من فكر كنی...همون اولش خواهش كردم این بحث رو ادامه ندهی اما ول كن نشدی...هی كشش دادی هی كشش دادی تا من اعتراف كنم كه ناراحتم...خوب حالا هم كه اعتراف كردم باید روشنت كنم كه از چی دلخورم...مگه نمیخواستی به قول خودت بدونی كه چرا ناراحتم...خوب من دارم دلیل ناراحتیم رو میگم ولی تو از هر كلمه ی من تعبیری كه خودت دوست داری رو برداشت میكنی...به نظر خودت من الان باید چی بگم؟...چی كار كنم؟...نه میتونم شرایط روحی خودم رو بگم نه تو با حرفات اجازه میدی مطلب رو بازش كنم...واقعا" نمیدونم الان باید چیكار كنم!
نزدیك خیابونی كه خاله ام در اون ساكن بود رسیدیم...هر لحظه كلافگیم بیشتر میشد...رو كردم به نیما و گفتم:اصلا" لازم نیست كاری بكنی...فقط این رو بدون من اولا" كار بدی نكردم یعنی تربیت خانوادگیم بهم این اجازه رو نداده و نمیده كه مثل خیلی از دخترهای دیگه باشم كه هر لحظه با یه پسر دارن میچرخن...دوما" آقا نیما هنوزخیلی زوده برای اینكه تو بخوای من رو برای هر مسئله ایی مورد بازجویی قرار بدهی...سوما" یه چیز رو توی همین چند روزخوب از تو فهمیدم اونم این كه دائم سعی داری به من بفهمونی چقدر از نظر رفتاری و اخلاقی و حتی شخصیتی مشكل دارم...این دفعه ی دومه كه صد تا عیب داری روی من میگذاری...نیما یه چیز رو هم خوبه كه تو بدونی...من برای خودم شخصیت دارم و با این حرفات فكر نكن میتونی اعتماد به نفس من رو بیاری پایین یا از بین ببری...همچین حرف میزنی كه انگار تو پیغمبری و من ابلیس...همه ی وجود من پر از عیب و ایراده و نیاز به اصلاح دارم و خودت عاری از هر عیبی هستی...
- مهسا...باز داری تند میری...من نه هدفم اینه نه قصد این رو دارم كه تو رو پر از عیب جلوه بدهم...تو اگه پر از عیب و ایراد بودی مگه دیوانه بودم بخوام با هم دوست بشیم؟...ببین مهسا...
- نه...تو ببین...من امروز سوار ماشین پسر عمه ام شدم و ممكنه فردا سوار ماشین یكی دیگه از فامیلامون بشم...اگه قرار باشه هر روز اینجوری با من رفتار كنی فكر نمیكنم بتونم تحملت كنم...
- مهسا من دوستت دارم...من نمیگم خودم ایرادی ندارم...آره منم ایراد دارم...ولی من و تو با كمك هم می تونیم ایرادها و مشكلاتمون رو بفهمیم و حلشون كنیم...آخه تو چرا اینقدر زود عصبی میشی؟
به میون حرفش رفتم و با عصبانیت بیشتری گفتم:ببین نیما...من شاید به قول لیلا اصلا" حرف زدن و برخورد با پسرها رو بلد نیستم...من امروز از وقتی رسیدم خونه به خاطر مسائلی كه تو پیش آوردی یك كلمه نتونستم درست و حسابی درس بخونم...امسال سال سرنوشت من محسوب میشه ولی اینطور كه داره پیش میاد گمونم كنكور كه هیچی حتی پیش دانشگاهی هم می افتم...من اصلا" ظرفیت ندارم...اصلا"...اصلا" بی خیال من بشو...
و بعد با عجله و ناراحتی از نیما دور شدم و به داخل خیابانی كه منزل خاله ثمین بود وارد شدم...وقتی جلوی درب حیاطشون رسیدم بلافاصله زنگ درب رو فشار دادم...وقتی خاله درب خونه اش رو باز كرد یك لحظه برگشتم دیدم نیما سر خیابان ایستاده و داره نگاهم میكنه!
صورتم رو برگردوندم و داخل حیاط شدم و درب رو بستم!
تمام اون یك ساعتی كه خونه ی خاله ثمین بودم مثل گیجها رفتار میكردم و اصلا" دست خودم نبود...خاله ثمین گاهی مجبور میشد حرفی كه زده رو دوباره برام تكرار كنه چون اصلا" حواسم سر جا نبود...همه اش به حرفهای آخری كه به نیما زده بودم فكر میكردم و اون نگاهی كه آخرین لحظه سر خیابان ازش دیده بودم به طرز عجیبی اعصابم رو بهم ریخته بود...اما حرفی بود كه زده بودم و فكر میكردم دیگه كاری نمی تونم بكنم...
با بی فكری و خیلی سریع تصمیم گرفته بودم كه رابطه ی خودم رو با نیما قطع كنم...اما به شدت از كرده ی خودم احساس پشیمونی داشتم و در عین حال دیگه راه به جایی هم نداشتم!
وقتی از خاله ثمین خداحافظی كردم و داشتم از خونه خارج میشدم خاله لبخندی زد و گفت:مهسا رفتار و حركاتت آدم رو یاد عاشقا میندازه...یه جوری حواست پرته كه انگار جدی جدی عاشق شدی...دختر نكنه كار دست خودت بدهی!
و بعد دوباره خندید و ادامه داد:شوخی كردم خاله...میدونم به خاطر درس و اضطراب كنكور فكرت مشغول شده اما قربونت بشم اینقدر نگران نباش...به خدا توكل كن.
خاله رو بوسیدم و دوباره خداحافظی كردم و راهی منزل شدم.
هوا رو به غروب بود و باد سردی شروع به وزیدن كرده بود...از خیابان كه خارج شدم هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم كه صدای نیما رو از پشت سرم شنیدم:دیگه كم كم داشتم فكر میكردم بهتره برگردم خونه...میخواستم برگردم كه دیدم از خیابون اومدی بیرون...
برگشتم و با تعجب به نیما نگاه كردم و گفتم:تو تمام این مدت منتظر من ایستاده بودی؟!
لبخند غمگینی روی لبهاش نقش بست و گفت:آره...ولی داشتم ناامید میشدم...فكر كردم حتما" شام میخوای خونه ی خاله ات بمونی...
از دیدن دوباره ی نیما و اینكه با توجه به حرفهایی كه زده بودم و اون حرفهام رو نشنیده گرفته بود بی نهایت از درون احساس خوشحالی كردم و گفتم:نیما؟
- جونم؟
- به خدا امروز خیلی اعصابم بهم ریخته...
- متوجه هستم...شایدم تقصیر اصلی متوجه ی من بوده...میتونم بفهمم كه تو الان توی شرایط خوبی نیستی...فشار و استرس درس و نگرانی برای كنكور بعدشم حضور من و كنجكاوی كه كردم باعث شده حسابی بهم بریزی...سعی میكنم دیگه اینطوری اعصابت رو خراب نكنم به شرطی كه تو هم یه ذره...فقط یه ذره...صبورتر بشی...باشه؟
نمیدونم از خوشحالی بود یا از خجالت حرفهایی كه زده بودم اما یكدفعه چشمام پر از اشك شد و صورتم رو به سمت مخالف نیما برگردوندم و با انگشتهام اشكهام رو از گوشه ی چشمم جمع كردم.
نیما كه در كنارم راه میرفت دست چپم رو گرفت و در حالیكه با دستهای داغش حالتی از نوازش به دستم داد گفت:الهی قربون اون اشكات بشم...
و بعد دست من رو به همراه دست خودش توی جیب كاپشنش كرد و ادامه داد:تو كه همین الان از خونه اومدی بیرون پس چرا دستات اینقدر یخه؟
پاسخی ندادم و این بار از اینكه نیما به راحتی دستم رو گرفت و حتی همراه دست خودش در جیب كاپشنش كرده بود هیچ ممانعتی نكردم.
در طول مسیر نیما سعی داشت با حرفها و خاطرات خنده دار بین خودش و علی و بعضی از دوستهای دانشگاهیش سكوت بینمون رو بشكنه و همچنان كه دستم رو در دستش نگه داشته بود با نوازش پر از محبتی من رو غرق در عشق میكرد!
وقتی نزدیك محله ی ما رسیدیم هوا دیگه تاریك شده بود و نیما دستم رو رها كرد و با لبخند گفت:از اینجا به بعد وارد منطقه ی ممنوعه میشیم...
و بعد خندید و ادامه داد:تو جلوتر برو منم با فاصله دنبالت میام...هوا تاریكه نمیخوام تنها بری خونه...تا جلوی درب خونتون با حفظ رعایت موازین اسلامی اسكورتت میكنم...
از حرفش خنده ام گرفت و گفتم:خودت رو لوس نكن...از اینجا به بعدش رو دیگه خودم میرم...چیزی تا خونمون نمونده...مرسی كه اینهمه منتظر موندی و تا اینجا هم باهام بودی...دیگه برو لازم به اسكورت نیست...
لبخندی زد و گفت:اختیار داری خانم...مگه میشه؟...شما نگران نباش...راه بیفت...وقتی رسیدی جلوی درب خونتون و زنگ زدی و رفتی توی حیاط و خیال من راحت شد اونوقت برمیگردم...توی این تاریكی مگه میشه تنها بگذارم بری؟
دیگه حرفی نزدم و فقط زیر لب به آرومی خداحافظی كردم كه دوباره نیما خندید و گفت:كاش الان اونقدر آزادی بود كه آدم میتونست كسی رو كه دوست داره حداقل موقع خداحافظی یه كوچولو بوسش كنه...
یكدفعه نگاهم عصبی شد و به صورت نیما نگاه كردم...اما بازم خندید و دو قدم عقب رفت و گفت:ای بابا...من دارم كلی صحبت میكنم...میگم كاش آزادی بود...نخواستم كه همین الان این كار رو بكنم كه اینجوری نگاهم میكنی...
دیگه حرفی نزدم و برگشتم به سمت خیابونمون و نیما هم همانطور كه گفته بود تا وقتی من به جلوی درب حیاطمون برسم و وارد حیاط بشم با حفظ فاصله ایی مشخص من رو همراهی كرد...
زمانیكه وارد خونه شدم احساس خوبی داشتم...انگار سبك شده بودم و روحیه ام كلی تغییر كرده بود!
مامان با دیدن من لبخندی زد و گفت:الهی فدات بشم...دیدی بهت گفتم برو یه سر خونه ی خاله ات...الحمدلله از اون گرفتگی و حال خراب بعد از ظهرت دیگه اثری توی صورتت نیست...حالا بشین راحت سر درس و كارهات...
ادامه دارد

حـرفی نـدارم …

مـن حـاضـرم حـتی جـانم بـه لبـم رسـد …!

اگـر جـانم تـو بـاشی …
}


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  رمان همین امشب-شادی داودی کافه رمان 130 38,942 ۲۴-۰۶-۱۳۹۳, ۰۶:۳۶ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  رمان گلبرگهای خزان - شادی داودی ایران دخت 67 9,573 ۲۳-۰۴-۱۳۹۲, ۰۳:۵۱ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  رمان پرستار مادرم - شادی داودی ایران دخت 60 8,285 ۱۳-۰۴-۱۳۹۲, ۰۵:۲۱ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  رمان تلخ وشیرین ( شادی داودی) ایران دخت 41 5,809 ۱۲-۰۴-۱۳۹۲, ۰۴:۴۳ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  پاورقی (2) - شادی داودی ایران دخت 29 3,871 ۰۶-۰۴-۱۳۹۲, ۱۱:۱۵ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  پاورقی (1) - شادی داودی ایران دخت 33 4,557 ۰۲-۰۴-۱۳۹۲, ۰۴:۴۳ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  رمان قصه عشق - نویسنده : شادی داوودی ایران دخت 40 5,161 ۱۸-۰۳-۱۳۹۲, ۱۲:۵۴ ب.ظ
آخرین ارسال: ایران دخت
  رمان حریم عشق (رویا خسرو نجدی) sara jon joni 31 12,897 ۱۴-۰۷-۱۳۹۱, ۰۴:۲۵ ب.ظ
آخرین ارسال: sara jon joni