خوش آمدید ورود یا ثبت نام

تبلیغات
Bia2Aroosi
کانال خانوم گل'
Ads Ads

close
Ads
موضوع بسته شده است 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

رمان یک قدم تاعشق

کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #1
رمان یک قدم تاعشق
سلام اینم یه رمان دیگه...رمان خیـــــــــــلی قشنگیه.....امیدوارم خوشتون بیاد من که خیـــــــــــلی خوشم اومد............

نویسنده_اعظم طهماسبی




باد سرد پاییزی به صورتم تازیانه می زد، زیپ پالتویم راتا روی چانه بالا کشیدم و بی صبرانه به انتظار تاکسی ماندم. دردل مدام به فواد بدوبیراه می گفتم که حاضر نشده بود قید خوابش را بزندو مرا به دانشگاه برساند. اگرچه فواد تمام شب گذشته را شیفت شب بود ودر بیمارستان به مداوای بیماران مختلف پرداخته بوداما باز هم انتظار داشتم که مرا در این های سرد به دانشگاه برساند.
با شنیدن صدای بوق تاکسی به خودم آمدم و بدون معطلی خودم را روی صندلی آن انداختم. ساعتی بعد در هیاهوی دختران و پسرانی که به دانشکده هجوم می آوردند خودم را گم کردم. مغرورانه و با گامهایی محکم بدن توجه به اطرافم به طرف سالن کلاسها رفتم. از دور ندارا دیدم.ازهمانجا برایم دستی تکان داد و من باتبسمی جواب اورا دادم. و به طرفش رفتم. ندا تنها همکلاسی بود . که موفق شده بودم با او رابطه برقرار کنم. در واقع اخلاق من به گونه ای بود که خیلی به ندرت پیش می آمد با کسی صمیمی شوم. البته صمیمی که نه در حد یکرابطه دوستانه فقط همین. فکر کنم پایداری رابطه من و ندا هم به این علت بود که او توانسته بود مرا به چنین اخلاقی به عنوان دوست خود بپذیرد. ندامثل همیشه شادو قبراق به نظر می رسید. ابتدا به گرمی خوش و بشی با هم کردیم بعد اونگاهی به سر تا پایم انداخت . و با حرص گفت:فرناز جان حیف از این همه خوشگلی که خدا به تو داده.

تبسمی کردم و با آرامی گفتم: حالا چرا حیف؟

در حالی که به کلاس می رفتیم گفت: آخا از دانشگاه که وارد می شی آنقدر خشک و عبوسی که با یه من عسل هم نمی توان خوردت دختر یه کمی از خودت نرمش نشون بده

و دوباره در ادمه حرفش با خنده گفت: نکنه انتظار داری تمام پسرای دانشگه از تب عشقت بیمار بشن؟ خنده کوتاهی کردم و گفتم: همشو پیشکش تو من نه احتیاجی به خاطر خواه دارم و نه دوست دارم کسی مدام مثل کنه به پروپایم بپیچد ف اصلا من از چنین عشق و عاشقی هایی متنفرم .ندا با لحن جدی گفت: واقعا که دختر عجیبی هستی . آخا مگه میشه آدم کسی رو دوست نداشته باشه؟ اصلا به نظر من اگه عشق تو زندگی آدمی نباشه زندگی کردن برتش مفهومی نداره.چون در همان لحظه به کلاس نزدیک شدیم به ناچار صدایم را پایین آوردم و پاسخ ندا را دادم : ندا جان آدم که حتما نباید عاشق جنس مخالف خودش بشه خوب منم عاشق درس و دانشگاه هستم . طوری که به گمانم یه لحظه نتونم بدن وجود کتابهام بخه زندگی ادامه بدم. درس خوندن توی دانشگاه آن هم در رشته پزشکی فکر کنم هدف بزرگی باشه که هر کسی نتواند به راحتی به آن دست پیدا کند. اما من تصمیم دارم که این راه را عاشقانه تا آخرش ادامه بدم تا یه روزی بتوانم به تمام خواسته های دلم جامه عمل بپوشانم، پس این هم یه نوع عشقه که منو به دنبال خودش می کشونه.ندا نگاه پر معنایی بمن انداخت و دیگر هیچ نگفت. وارد کلاس شدیم اما هنوز کاملا سر جای خودننشسته بودیم که استاد وارد شد و سرو صدای یکباره در خاموشی فرو رفت. دقایقی بعد استاد با صدای گرم و مردانه اش شروع به ارائه درس جدید کرد. تمام هوش و حواسم را جمه کلاس کردم .و با دقت گوش به تک تک جملاتی که از دهان استاد خارج می شد می سپردم. به راستی که درس و دانشگاه مهمترین هدف زندگیم بود. اگرچه درس و کتاب چیز بیگانه ای با خانواده من نیبود. با داشتن ،با داشتن پدرو مادری که عمرو جوانیشان را در راه تحصیل علم و دانش صرف کردن و هم اکنون هم این شغل مقدس را ادامه می دهند انتظار چندان دوری نبود که من و تنها برادرم فواد مزد زحمات چندین ساله آن ها را بدهیم و هردو در رشته پزشکی تحصیل کنیم . البته فواد که سال قبل که فارق التحصیل شده بود توانست تخصصش را در زرشته اطفال بگیرد وو یک مطب برای خودش دایر کندامام من چند سالی ازز اون کوچک تر و هنوز نیمه راه بودم تا بتوانم مدرک پزشکی ام را بگیرم. انروز من بیشتر ساعت را کلاس عملی داشتم و بیشتر وقت خودم رادر آزمایشگاه گذراندم، این ساعت ها به حدی برام خسته کننده بود که به محض پایان کلاسها خیلی زود از ندا خدا حافظی کردم و از دانشگاه خارج شدم. هنوز چند قدمی به جلو بر نداشته بودم که با صدای بوق ممتد اتو مبیلی که از پشت سرم شنیدم به عقب برگشتم و با دیدن فواد به وجد آمدم و با خوش حالی به طرف اتو مبیلش رفتم و با خستگی خودم را بهروی صندلی انداختم. فواد مثل همیشه نگاهی مهربان به من انداخت و بعد گفت: خسته نباشید خانم خانم ها.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: مرسی

لحظاتی سکوت کردم و بعد دوباره گفتم: فواد جان باید اعتراف کنم گرچه صبح از دستت دلخور شدم که منو به دانشگاه نرسوندی اما حالا با اومدنت به دنبالم واقعا خوشحالم کردی . آخه میدونی ؟ تو این سرما آدم حوصله انتظار کشیدن برای تاکسی رو هم نداره.

فواد در حال حرکت گفت: فر نار جان منم به همبن خاطر اومدم دنبالت که حداقل تلافی صبح را از دل نازک نارنجیت بیرون یارم. درس و دانشگاه چه طور بود؟

امروز خیلی خسته کننده بود، آخه همش توی آزمایشگاه بودم

- بی خیال ، اونقدر این روزها زود میگذره که بعد ها به یاد همین روزها حسرت می خوری که چه روزهایی بودو چه زود گذشت

خندیدو دوباره گفت: به قول شاعر چون می گذرد غمی نیست

در همون لحظه مسیرش رو عوض کرد با تعجب پرسیدم: چرا مسیرتو عوض کردی مگه خونه نمیریم؟

فواد با خون سردی کامل گفت: عجله نکن خونه هم میریم اما اول باید سر راهم چندتا کتابی رو که از شایان گرفته بودم به او پس بدهم.


با حرص به او گفتم: من باش که فکر می کردم به خاطر من اومدی پس خودت این طرفا کار داشتی؟ حالا نمیشه اول منو برسونی بعدش برگردی پیش شایان؟

فواد در جوابم گفت: -اا....فرناز جان چقدر غر می زنی به جای اینکه اینقدر بد اخلاقی کنی برای چند دقیقه دندون رو جیگر بزار تا برم کتابها رو پس بدم و زود بر گردم.به ناچار سکوت کردم و هیچ نگفتم. شایان تنها فرزند عمه ملوکم بود . او هم سن فواد بود و تحصیلاتش هم در رشته مهندسی معماری تموم کرده بود. از اقوام پدریم تنها همین عمه ملوکم و عمو جلال در تهران زندگی می کردند. و بقیه اقوام چه پدری چه مادری در جنوب کشور زندگی می کردند. د واقع پدرو مادرم هردو اصالتا اهوازی بودند. اما به قولشان این سرنوشت بودکه زندگیشان را در تهران رقم زد. رو آنها برای همیشه ماندگار شدند. بعدش هم که عمه ملوک در تهران شوهر کردو عمو جلال هم به خاطر اداره شرکت خصوصی که در تهران تاسیس کرده بود به ناچار ترک وطن کردو به همراه همسرو دختر دو قلویش رویا و رعنا که هم سن من بود ند. برای همیشه مقیم تران شد....دقایقی بعد به محله عمه ملوکینا رسیدیم فواد اتو مبیلش را کمی پایین تر از منزل انها پارک کرد و از اتو مبیل پیاده شد بعد رو به من کردو گفت: نمی خوای پیاده شیو یه سلام و احوال پرسی با عمه اینا کنی؟

با لحنی کشدار گفتم: - به حدی خسته ام که اصلا حوصله پیاده شدن رو ندارم ،در ضمن اصلا نگو که من همراهتم انشا الله توی یه فرصت دیگه به منزلشان خواهم آمد.فواد با گفتن اما از دست این اخلاق خشک تو ، در حالی که چند کتاب در دستش بود به منزل عمه ملوک قدم برداشت. لحظاتی بعد از توی آینه اتو مبیل ، شایان را دیدم که از منزل بیرون آمدو سرگرم گفت و گو با فواد شد. زمان همیطور به کندی می گذشت و فواد هنوز در حال صحبت کردن با شایان بود. در حالی که از ت دل حرص می خوردم با حالتی عصبی گفتم: اه .....فواد چقدر وراجه مثلا رفته بودکه فورا برگرده اما انگار که یادش رفته من تو ماشین نشستم و انتظار او را می کشم. بار دیگر با حرص نیم نگاهی به از توی آینه به او انداختم. خوش بختانه اینبار دیدم که فواد دستش را برای خداحافظی جلو بردو با شایان خداحافظی کرد اما همان لحظه شایان برای لحظه ای به طرف ماشین برگشت و با دیدن من در گوش فواد چیزی گفتو بعد هم با گام هایی آرام به طرف من آمد. با این فکر که او مرا دیده چاره ای جز این نبود که پیادهش وم و با او خوش و بش کنم. از ماشین پیاده شدم و به او سلام کردم و حالش را پرسیدم

شایان نگاه خاصی بهم انداخت و سپس رویش را به طرف فواد برگرداند و با طعنه گفت: فواد جان چرا نگفتی که فرناز هم همراهته؟

فواد نگاهی با حرص بهم انداخت و و بعد رو به شایان گفت> شایان جان چی بگم وا...فرنازه دیگه خودت که بهتر می شناسیش

شایان پوزخندی به فواد زدو باز نگاهش را به طرف من چرخاندو گفت: فرناز خانم ما هیچ، اما حداقل به خاطر عمتون افتخار میدادید و به کلبه درویشی ما قدرم رنجه می فرمودید

با شرمندگی سرم را پایین انداختم و در پاسخش گفتم: آقا شایان اختیار دارید این چه حرفیه که می زنید. به عمه جان سلام برسونید ، انشاا... در یه فرصت مناسبی مزاحم میشم

شایان با لحن خاصی گفت: انشا ا

سرم را که بالا بردم بادیدن نگاه پرمعنای شاین ته دلم خالی شد.

با دستپاچگی رو به فواد گفتم: فواد جان بهتره که بیش از این مزاحم آقا شایان نشویم.

دیگر ایستادن را جایز ندیدم فورا سوار شدم. فواد هم معطل نکردو یک بار دیگر صمیمانه از شایان خداحافظی کردو سپس سوار شد و ما به سرعت از مقابل چشمان شایان گذشتیم

فواد به محض اینکه از آن مکان دور شدیم با حالتی عصبی گفت: فقط میخواستی جلو شایان من ضایع کنی؟ آخه اگه همون اول میومدی و یه سلام و احوال پرسی درست و حسابی باهاش می کردی چیزی ازت کم می شد، باور کن از تو خود خواه تر کسی را ندیدم.

با حرص درجواب فواد گفتم: وای بازم گیر دادی ها

فواد با قاطعیت گفت: دروغ که نمیگم تو دختر مغرورو خود خواهی هستی که تنها خودت رو میبینیو بس

فواد این رو بهم گفت و با حرص نگاهی بهم انداخت و بار دیگر هیچ نگفت. من هم در مقابل حرفهایش فقط سکوت کردم و تا رسیدن به خانه دیگر هیچ کدام حرفی نزدیم

می دانستم که بحث کردن با اون بی فایده است و او هیچ وقت نظرش را راجع به من عوض نخواهد مرد. فواد همیشه در مورد من اینگونه برداشت می کرد. البته نه تنها فواد بلکه تمام دوستان وآشنایان و حتی بچه های کلاس هم مرا دختری مغرور خود نما می پنداشتند. گرچه نظر خودم غیر از این بود. من دختر خود خواهی نبودم اما به راحتی هم نمی توانستم با کسی رابطه صمیمی هم برقرار کنم. در واقع من از دوران کودکیم این طور بزرگ شده بودم. و بیشتر تنهایی را دوست می داشتم. اما از دید دیگران ظاهرا من دختری مغرور بودم..... نمی دونم شاید هم بودم و خودم خبر نداشتم.

با نزدیک شدن امتحانات کم کم خودم را آماده می کردم و بیشتر وقتم را به درس خواندن اختصاص می دادم. یک روز که تنها در خانه مشغول درس خواندن بودم.زنگ خانه به صدا در آمد. به ناچار کتابم را بستم و برای جواب دادن آیفون از جای خودم برخواستم. لحظاتی بعد با شنیدن صدای شایان در حالی که بشدت تعجب کرده بودم. در را برایش باز ردم و با خودم گفتم: او که می دانست فواد الان مطبه پدرو مادر هم هردو سرکارند پس چه کاری می تونست داشته باشد؟

هنوز برای سوالم جوابی نیافته بودم که او با گفتن یاا... وارد سالن شد،به استقبالش رفتم و به او سلام کردم. و او هم متقابلا حال مرا پرسیدو با تعارف من روی مبل نشست

وقتی به طرف آشپزخانه رفتم تا وسایل پذیرایی را آماده کنم. صدایش را شنیدم که گفت: فرناز خانم من عجله دارم پس خودتان را زیاد به زحمت نیاندازید فقط اگر لطف کنیدو چند دقیقه از وقتتان را در اختیارم قرار دهید از شما ممنون می شم.

رنگ از چهرم پرید و با خودم گفتم : یعنی چه کارم دارد؟

به ناچار از آشپز خانه بیرون آمدم و لحظه ای بعد روبه روی او بر روی مبل نشتم و با لحنی عادی پرسیدم: چیزی شده آقا شایان؟

خیلی زود از رنگ به رنگ شدنش فهمیدم چه می خواهد بگوید. بنابراین به ذهنم رجوع کردم و هرچه در ذهن داشتم همه را جمع کردم تا جواب قانع کننده ای به او بدهم.شایان بالاخره من من کنان شروع به صحبت کردم گفت: فرناز خانم من مدت هاست که حس می کنم به شما علاقه مندم البته مادر هم در این مدت خیلی زود به احساسم نسبت به تو پی برد.و از م خواست که خودش به خواستگاریت بیایداما من مخالفت کردم و خواستم در یک فرصت مناسب که خوشبختانه امروز مهیا شدبا خودت حرف بزنم و نظرت را راجع به ازدواج با خودم بدانم بعد اگر مشکلی نبود خانوده ام پاپیش بزارند

از آنجا که شایان اولین خواستگارم نبود و با بقیه برایم فرق چندانی نمی کرد بدون هیچ شرم و خجالتی خیل عادی به او گفتم: اقا شایان من تو را مثل فواد دوست دارم یعنی همان حسی که نسبت به او دارم نسبت به تو هم دارم،تو درست مثل فواد برایم عزیزی و متاسفانه من نمی توانم با دید دیگری به تونگاه کنم. امید وارم که درک کنی

رنگ از روی شایان پرید و با لکنت گفت: ولی فر....ناز...من تو را دوست دارم و نمی توانم فراموشت کنم

در حالی که از دستش به شدت حرص می خوردم سعی کردم با خون سدی او را قانع کنم بنابراین بار دیگر به او گفتم: شاین باور کن تو مثل برادرم می مانی من هم دوست دارم خواهر خوبی برای تو باشم..

شایان عصبی شدو با لحن تندی گفت: فرناز کدوم قانون پسر عمه را برادر می داند که تو اینقدر برادرم خوهرم می کنی؟ من فقط پسر عمه تو هستم و درضمن خواهان ازدواج با توام

لحن کلام من هم مثل او شد و بالحنی خیلی صریح گفتم: ولی من به تو

حرفم را که قطع کردم شایان ناگهان از جایش بلند شد و با خشم گفت: تو چی ....چرا حرف نمی زنی؟

بعد لحظه ای مکث کردو سپس ادامه داد:بهتر نبود به جای اینهمه اداو اصول درآوردن از همون اول رک بهم می گفتی که بهت علاقه ندارم؟

ناراحت شدم و گفتم:شایان خواهش می کنم زود قضاوت نکن من تو را دوست دارم اما

شایان حرفم را قطع کردم با لحن گرفته و غمگینی گفت: من اشتباه کردم که به تو درخواست ازدواج دادم. باید می دانستم که تو دختر خود خواهی هستی و درست مثل کوهی از یخ سردو بی احساسی

د رحالی که آه بلندی می کشید ادامه داد: با این حال برات آرزوی موفقیت می کنم و خوشبختیت را از خدا می خواهم

و بعد بدون اینکه مهلتی برای حرف زدن به من بدهد تا او را قانع کنم خداحافظی سردی کردو رفت. اعصابم پاک بهم ریخته بود. و ازدست شایان حسابی کفری شده بودم. مثلا فردی تحصیل کرده بود آن وقت این را نمی دانست که لازمه ازدواج عشق دو طرفه است. با عصبانیت کتابم را بستم و آن را روی زمین پرت کردم دیگرح وصله درس خواندن هم نداشتم در همان لحظه فواد کلید را در قفل چرخاندو وارد حیاط شد سعی کردم تا او به قضیه پی نبرد. یقینا اگر او می فهمید حسابی سرزنشم می کرد. اما متاسفانه فواد زیرک تر از آن بود که فکرش را می کردم چون به محض ورودش به سالن از چهره او فهمید که اتفاقی برایم افتاده

کیف دستی اش را روی میز گذاشت و با تعجب نگاهی به چهره ام انداخت و گفت: چی شده چرا اینقدر بر افروخته ای؟

با لکنت گفتم: چیز مهمی نیست

بعد به خاطر اینکه بحث را عوض کنم به او گفتم: فواد چرا امروز زود اومدی؟

فواد بی توجه به سوالم جلو آمدو با کنجکاوی بیشتری پرسید : بوی عطر آشنا به مشامم می آید، آیا قبل از من کسی به اینجا امده بود؟

از کنجکاوی او کلافه شدم و به ناچار گفتم:شایان آمده بودم

حالا حتما دیگر باید منتظر سوال های بعدی او می بودم چون بلافاصله پرسید:شایان اینجا چه کارداشت؟

سرم را به زیر انداختم و هیچی نگفتم. فواد از سکوتم همه چیز را خواند و پورخندی زدو گفت: بیچاره شایان ببین به کی دل داده؟

و دوباره ادامه داد: من مدتهاست از رفتار شایان فهمیدم که تو را می خواهد البته او در این مورد با من حرفی نزده بود. من هم صلاح ندیدم حرفی به روش بیارم حالا بگو ببینم نظرن درمورد اون چیه؟

شانه هایم را با بیخیالی بالا انداختم و گفتم: من فعلا قصد ازدواج ندارم نه با شایان نه باهیچ کس دیگری

فواد با تعجب به من نگاه کردو گفت: یعنی تو به اون جواب رد دادی؟

با بی تفاوتی گفتم: اشکالی داره؟

رنگ چهره فواد یکباره تغییر کرد و با لحن جدی به من گفت: معلومه که خیلی اشکال داره. یعنی تو از شایان بهتر می خوای؟او که از هر نظر فرد آلیه،پس چرا باید اینقدر سریع و خودخواهانه تصمیم بگیری؟ بهتر نبود بیشتر فکر می کردیو بعد به اون جواب می دادی؟

با قاطعیت به او گفتم: مطمئن باش هرچقدر هم فکر می کردم باز هم نظرم نسبت به اون تغییری نمی کرد

فواد که از قاطعیت تصمیم من ناراحت شده بود، در حالی که تن صدایش را بالا می برد گفت: تو خوادخواه ترین دختری هستی که تا به حال به عمرم دیدم . مطمئن باش روزی چوب تموم این خود خواهی هایت را خواهی خورد

از اینکه یک طرفه به قاضی رفته بود عصبانی شدم و به او گفتم : به نظر تو این خود خواهیه که من به اون علاقه ندارم، من نمی تونم بی ودی اون رو معطل خودم بکنم و ادای آدمای عاشق را دربیارم، حرف یک عکر زندگیه،پس من ه باید نسبت به او عشقی داشته باشم یا نه؟

فواد نگاهی به من کردو بدون اینکه بخواهد بحث را ادامه دهد به طرف اتاقش رفت، شاید هم فهمیده بود که حق با من است. کتابم را از روی مبل برداشتم و به اتاقم رفتم .تا چند روز بعد از این قضیه فواد با م سرسنگین بود اما با گذشت زمان او هم همه چیز را فراموش کرد. خدا را شکر بدون اینکه پدرو مادر با خبر شوند همه چیز به خوبی و خوشی به پایان رسید .Vahidrk
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۷-۹-۱۳۹۲, ۰۴:۳۸ عصر
یافتن
1 کاربر از best lady به دلیل این ارسال سپاس کرده.
فاطمه6060
کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #2
RE: رمان یک قدم تاعشق
آخرین روز امتحانات در محوطه دانشگاه قدم زنان منتظر ندا بودم تا او از جلسه امتحان بیرون آید،متوجه یکی از دانشجو ها شدم که به طرفم می آمد . او در رشته دیگری درس می خواند،گاهی اوقات او را از دورو نزدیک می دیدم.پسری خوش قیافه بود و در عین حال کاملا جدی به نظر می رسید. با نزدیک شدن او خودم را جمع و جور کردم و در مقابل او جواب سلامش را دادم ،بعد از کمی دست دست کردن و رنگ به رنگ شدن چهره اش گفت: معذرت می خوام خانم فاخته،راستش من نمی تونم موضوعی رو که می خوام باهاتون در میون بزارم به راحتی به زبان بیارم.بعد درمقابل نگاه متعجب من نامه ای را از لابه لای جزوه هایش بیرون آوردو گفت:لطفا جسارت منو ببخشید . اما فکر کنم هرچه دردل داشتم د راین نامه نوشته باشم. فقط خواهش می کنم دراول روی این موضوع خوب فکر کنید و بعد بهم جواب بدید.شصتم خیلی سریع خبر دار شد که بایداو راهم به لیست خوستگارانم اضافه کنم. بنابر این بدون اینکه نامه را ازدستش بگیرم و به قول خودش بخواهم به حرف هایش بیاندیشم با صراحت به او گفتم: آقای محترم من نمی تونم نامه شما را بگیرم هرچند که میدانم درباره چه موضوعی است. . اما من فعلا هیچ تصمیمی برای آینده ام ندارم و اصلا به ازدواج فکر نمی کنم.

حدی مغررانه و خشک با او برخرود کردم که مطمئنا او از دادن پیشنهاد خود کاملا پشیمان شده بود. این را از رفتار و قیافه عصبانیش فهمیدم چون در کمتر از چند ثانیه نامه را درمقابل چشمانم پاره کرد. و تکه های آن را به طرفم پرت کردو با ناراحتی گفت:برای خودم متاسفم که این پیشنهاد را به شما دادم. ولی از طرفی دیگر هم فهمیدم شما دختری مغرور و خودخواهی بیش نیستید. و مطمئنا نمی توانی همسری مناسب برای من باشی.

او همه این حرف هارا خیلی سریع و رک گفت و بعد بدون گفتن حرف دیگری از مقابل چشمانم دور شد. اصلا انتظار اینکه با من چنین برخوردی کند را نداشتم. به قدری عصبی شدم که دیگر توان ایستادن در آنجا را نداشتم. نمی دانم از خودم ناراحت بودم یا از رفتار بی ادبانه او. به هرحال آنقدر ناراحت شده بودم که دیگر منتظر ندا نماندم و با گام هایی بلند که می توان گفت شبیه دویدن بود از ان جا رفتم. و با اولین تاکسی خودم را به خانه رساندم.

مامان با دیدنم به طرفم آمدو گفت: فرنازجان مشکلی برایت پیش آمده؟ امتحانت را خراب کردی؟

اگر پاسخی به مامان نمی دادم تا دقایقی دیگر همان طور پشت سر هم سوال پیچم میکرد...پس درحالی که سعی می کردم خونسردی خودم را حفظ کنم لبخندی به او زدم و گفتم: مامان جون مگران نباش با یکی از پسرای دانشکده حرفم شده ،آن هم نه به گونه ای که تو فکرش را میکنی، تنها کلامش که کمی گستاخانه بودمرا ناراحت کرد

مامان در حالی که نگرانی در چهره اش پیدا بود گفت: فرناز جان تو دختری نبودی که بخواهی باهر پسری دهن به دهن بشی.

فهمیدم با شنیدن حرف هایم قانع نشده پس به ناچار مختصری از جریان را برایش تعریف کردم . مامان لبش را به دندان گرفت و گفت: دخترم مقصر تو بودی. اصلا کار درستی نکردی باید حداقل نامه را ازدست او میگرفتی و می خواندی بعد اگر جوابت منفی بود ، دریک فرصت مناسب دیگر به او جواب رد می دادی اما با این کاری که تو کردی حتما به غرورش برخورده و از تو ذهنیت بدی پیدا کرده.

باعجله گفتم: مامان من که نمی تونم به زور کسی رو دوست داشته باشم. همان بهتر که چنین برخوردی با اون کردم وگرنه پررو میشد و دیگه پررو میشد . اصلا من از بیان این جور احساسات و خواستگای ها متنفرم.مامان حرفم را قطه کردو گفت:واقعا که تو دختر سخت گیرو سنگدلی هستی. خدا به داد کسی برسد که می خواد با تو ازدواج کنه.

درحالی که به سمت اتاقم می رفتم با صدای بلند در جوابش گفتم: حالا کجاشو دیدید؟...کسی که می خواد با من ازدواج کنه باید از هفت خوان رستم بگذره ،باید واله و شیدای من باشه،آنهم در صورتی که من عاشق او شوم وگرنه من به این عاشقان رنگارنگی که می گویند موقعیت خوبی دارند و پسر خوبی هستند قانع نیستم

مامان با خنده گفت: پس بشین و صبر کن تا آن مجنون از گرد راه برسه و قصه دلدادگی ات شروع شود

آن روز برای اولین بار ازخودم پرسیدم،چرا من که با این که خواستگاران آنچنانی دارم اما مهر هیچ کدارم در دلم نمی شیند.نکند واقعا من دلی در سینه ندارم که بخواهد برای کسی بتپد؟

خودم هم درتعجبم که چرا با اینکه بیست سالمه اما هرگز قلبم در سینه برای کسی به لرزه در نیامده. از این همه خواستگاری کردن ها و جواب رد کردن ها خودم هم خسته شده بودم،یک لحظه چشمانم را بستم و دردل دعا کردم خدا کسی را در سر راهم قراردهد که من هم عشقی نسبت به او درسینه داشته باشم. حداقل فایده اش این بود که دیگر تکلیفم برای خودم مشخص می شد. در ثانی از شر خواستگاران سمج هم راحت میشدم. وقتی چشمانم را باز کردم از اینکه چنین آرزویی کرده بودم احساس شرم کردم ،ولی بعد لبخند ملیحی زدم و گفتم: - هرچه خدا بخواهد همان خواهد شد.دقیقا دو هفته از ترم جدید می گذشت که کلاس ها رفته رفته شکل رسمی به خود گرفته.در این روز ها بزرگترین اتفاق زندگیم که هر گز آن را پیش بینی نمی کردم برایم رخ داد. مثل اینکه دعایم خیلی زود به گوش خدا رسیده بود که آن را مستجاب کرد. جریان از این قرار بود: در یکی از روز های سرد دی ماه در کلاس در حال کنفرانس دادن بودم که با چند ضربه آرام به در کلاس نوضیحاتم را قطع کردم و به همراه استاد و بقیه بچه ها نگاهم به آخر کلاس برگشت.
،لحظاتی طول نکشید که درب کلاس باز شد وناگهان قلبم هری پایین ریخت
پسری بسیاز زیبا،چهار شانه و بلند قد و با چشمانی بی نهایت زیبا وخماردر چهار چوب در ظاهر شد،او بالحنی گیرا و مودبانه رو به استاد و سپس بچه ها سلام کرد و بعد گفت:-بنده "باربد آشتیانی هستم "و انتقالی ام را از دانشکده پزشکی اصفهان گرفتم.
و بعد همراه لبخند ملیح و معرفی نامه ای که دردست داشت وارد کلاس شدو آن را به استاد نشان داد و گفت:
-بهم گفتن که به این کلاس بیام.
استاد آنچنان محو،لحن گیرایش شده بود که برای لحظاتی سکوت کردو سپس درحالی که عینکش را جابه جا می کرد گفت: -بفرمایید آقای آشتیانی خیلی خوش آمدید.
با ورودش به کلاس اگار روی قلب من پا گذاشت،ناگهان قلبم تیر کشید ولی به زحمت خودم راکنترل کردم. بوی اتکلنش در کمتر از چند ثانیه تمام کلاس را پر کرد،پالتوی چرمی که بر تن داشتنشاتنگر آن بود که از خانواده های بسیار پولدار است.ادامه کنفرانس برایم سخت شده بود. اماچاره ای جزتسط داشتن برخودم نداشتم. به زحمت نفس عمیقی کشیدم. و به اشاره استاد بقیه کنفرانسم را ارائه دادم. دقایقی بعد با اشاره استاد به طرف صندلی ام می رفتم که ناگهان چشم آشفته من به به چهره او خیره شد.ولی قبل از اینکه بفهمد نگاه خودم را جمع و جور کردم و دردل گفتم: چه قیافه زیبا و دوست داشتنی دارد. گویی خداوند تمام زیبایی های دنیا را دراو پدید آورده بود. بعد در دل زیبایی هایش را تحسین کردم و و با بی قراری در جای خود نشستم. .هرچه سعی می کردم حواسم را به استاد جلب کنم نمی شد،گویی که هوش از سرم پریده بود.آخر هم آنروز بدون اینکه کلمه ای از درس یاد بگیرم از کلاس بیرون آمدم.
روز بعد با دنیایی از هیجان و استرس که بر وجودم چنگ می زد. به دانشگاه رفتم و او را ازدور دیدم.
با دیدنش قلبم دوباره در سینه شروع به تپیدن کردو اصلا نفهمیدم که چگونه به سالن پا گذاشتم. با دیدن ندا که هنگام وارد شدن به سالن با او برخورد کردم به ظاهر به او لبخندی زدم و بعد با هم به احوال پرسی پرداختیم. ندا دستم را گرفتم و به محوطه کشاند و گفت بعتره کمی قدم بزنیم. چون هنوز خبری از استاد نیست. در حالی که هردو در کنارهم در حال قدم زدن بودیم.،ندا یکباره پرسید: راستی فرنازجون نظرت د رمورد باربد چیه؟
از شنیدن سوالش یکه خوردم و با لکنت گفتم:بار...بد... نظر خاصی ندارم.
آه از نهاد ندا بلند شدو گفت: - من بگو که دارم از کی می پرسم...
آب دهانم را ه سختی فرو دادم و به سختی گفتم:- نظر خودت درموردش چیه؟
ندا خنده کوتاهی کردو سپس گفت:اوه...آخر کلاسه و جدا از اینکه خوشگل و خوش تیپه ، یه نگاه بکن ببین چه اتو مبیلی زیر پاشه
با اشاره ندابرگشتم وبه اتومبیل مشکی رنگی که در پایین محوطه قرار داشت نگاه کردم،شیک و مدل بالا بود
در دل با خودگفتم،گویی که او در این دنیا خیچ چیزی کم ندارد.
ندا با تکان دست من را به خود آوردو گفت: -فرنازجون فکرکنم استاد اومده!
در حالی که حرف هایمان ناتمام مانده بودبه طرف کلاس به راه افتادیم. وقتی وارد کلاس شدیم اورا دیدیم که خیلی آرام و فارغ از همه اطرافیانش داشت مطالبی را یادداشت می کرد.با دیدنش دوباره هیجان زده شدم و با پاهی لرزان از کنارش گذشتم و در انتهای کلاس در جای خالی خود نشستم. استاد وارد کلاس شدولی دوباره هوش و هواسم پیش استاد نبود،بلکه تمام فکرو ذکرم را به باربدسپرده بودمو از اینکه او برعکس پسر های ملاس هیچ توجهی به من نداشت کمی دپرس بودم!درحالی که زمان با دیر ترین ثانیه هامی گذشت بدون اینکه از کلاس استفاده ای کرده باشم. با بی حالی خودم را برای رفتن به خانه آماده کردم. در موقع بیرن رفتن باربد رادیدم که با چند نفر از بچه های کلاسگرم گفت و گوبود. و اصلا توجهی به اطرافش نداشت. با خودم گفتم ظاهرا منو ندیده چون حتی کوچک ترین نگاهی هم به طرفم نکرده و بی انکه دست خودم باشد خشمگین شدم. و دردل فریاد زدم،حالا اگه یه علاف بی سرو پا بود،مدام دورو برم می چرخید و منو رها نمی کرد. لعنت به این شانس من!ولی دوباره برای دلخوشی خودم گفتم:ظاهرا او نسبت به همه دختر های کلاس خشک و خیلی رسمی اس. نکند رفتار او کپی رفتار خودم باشد.یعنی همان طور که من نسبت به پسرهای کلاس بی تفاوت هستم. وای بر من که عاشق آدم مغرور تر ازخودم شدم،او اصلا مرا نمی دید. حالا من با این دل بی قرار چه کنم؟ آه پرحسرتی کشیدم و با فکر کردم حالا حس و حال شایان و تمام کسانی که دلشان را به من سپرده بودند می فهمم و می دانم چه می کشیدند،امان از عشق! امان...
دردل هزار بار خودم را لعنت کردم آخر این چه دعایی بودکه به درگاه خدا کرده بودم!آنقدر افکار پریشان و درهمی به ذهنم هجوم آورده بود که نفهمیدم چگونه خودم را به خانه رساندم. به محض ورودم به خانه بابا با دیدنم به طرفم آمدو پیشانی ام را بوسید و گفت: - دختر گل بابا چطوره؟لبخندی به رویش زدم وگفتم: -ممنون باباجون خوبم.
درحالی که داشتم مانتو ام را در می آوردم به سوی مامان که در حال گردگیری دکوراسیون رفتم و سلام کردم ،اوهم سلام و خسته نباشید گرمی تحویلم داد
با بی حوصلگی به طرف اتاقم رفتم ووسایلم رابر وری صندلی گوشه اتاق نهادم و روی تخت ولو شدم و بعد درفکرو خیال باربدغرق شدم. با صدای فواد که انگار تازه از مطب برگشتهبود به خودم آمدم و از جاپریدم، سرو وضعم را مرتب کردم و به آنها پیوستم. دقایقی بعد در محفل گرمی همگی دور هم شروع به خوردن غذا کردیم. طبق معمول همیشه فواد برای بابا و مامان شروع به مزه پراندن کردآن ها هم می خندیدند و لذت می بردند اما بر خلاف آن ها لم کاملا ساکت و در لاک خود فرو رفته بودم و با بی میلی به دهان می گذاشتم. فواد متوجه حالم شدو با طعنه گفت: - چیه فرنازجون مگه کشتی هات غرق شدن ؟ یا نکنه که با خودت هم قهری؟
نگاه گذرایی هم به انداختم و گفتم: فواد باز شروع کردی؟ نمی دانم چرا تو همیشه نسبت به من اشتباه قضاوت می کنی؟
فواد با صدای بلندی خدیدو گفت: - راست میگی فرناز ،امیدوارم که من اشتباه کرده باشم!
بابا به حمایت از من رو به فواد کگردو گفت: -دختر خودمه فقط خودم میدانم که چه قلب مهربانی دارد. مامان هم بلافاصله حرف بابا را تایید کرد، فواد هردو دستش را بالا بردو گفت: تسلیم...تسلیم...فکر نمی کردم که مامان و بابا هم در جبهه تو قرار بگیرنو از تو طرفداری کنند
بعد فواد آنچنان چهره مظلومی به خود گرفت که هر سه به اوخندیدیدم.
یک ماه بدن هیچ اتفاق خاصی گذشت امام من در بلا تکلیفی عشق بابد می سوختم.او پسری فوق العاده زیرک بود! این روزها وقتی از دور یا نزدیک او ار می نگرستم خیلی زیرکانه مچم را می گرفت. و برای لحظه ای در چشمانم خیره می شدو بعد با بی خیالی رویش را ازمن بر می گردانند،احساس می کردم که او از راز دل من با خبر است. از اینکه اسیرش شده بودم از خودم بدم میومد. هزار بار خودم لعنت و نفرین کردم و به باد سرزنش گرفتم و عاقبت هم پس از کلی فکر کردن نتیجه گرفتم که دیگه حتی به او نیم نگاهی نیاندزام. و به ظاهر هم که شده جلوی او خودم را بی تفاوت نشان دهم. تا شاید از این روش بی خیال او شوم. اخوشبختانه تا حدودی توانستم دربرابرش احساسا خودم را کنترل کنم و بودن اینکه نگاهش کنم از کنارش بگذرم. گرچه دردل عذاب می کشیدم. اما چاره ای جز بی خیال شدن را نداشتم. مدتی هم به این منوال روز های خود را در دانشگاه سپری کردم تا اینکه یک روز پس از پایان کلاس هایم در حالی که به همراه ندا داشتم بیرن می آمدم ناگهان حس عجیبی منو وادار کرد که به پشت سرم نگاه کنم. بدون آنکه بدانم چرا؟وقتی برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم، باربد را در فاصله ای کمتر از چند گام با خود دیدم.و اختیار چشمانم را برای حظه ای از دست دادم. و به چشمان زیبای او زل زدم،او هم با لبخندی جواب نگاهم را داد اما به یکباره مثل برق گرفته ها سرم رابرگرداندم و بعد به حدی پاهایم سست شد که اگر ندا در کنارم نبودحتما محکم به زمین می خوردم. طوری در حال خودم بودم که نفهمیدم چگونه ازد ردانشگاه بیرون آمدم و چگونه به خانه رسیدم!بدون اینکه لب به غذا بزنم به اتاق خودم رفتم و به بهانه های مختلف مامان را متقائد کردم که اشتهایی به خوردن غذا ندارم گرچه همان طور هم بود و اصلا اشتها ی غذا خوردن را نداشتم. گویی چند پرس غذا خورده بودم. با بی حالی خودم را روی تخت انداختم لحظه ای نگاه و لبخند جادویی باربد از جلو دیدگانم محو نمی شد. تمام بدنم سست شده بود. به موهایم چنگ زدم و تا می توانستم خودم را سرزنش کردم که چرا نگاهش کردم.. خدامی داند که او چه تصوری از من داشته که به من لبخند زده! اصلا چطور به خودش جرات داده که چنین کاری کند نکند من در خیال او دختری سبکسر هستم.آیا در این مدت که به دانشگاه ما آمده نفهمیده که من چگونه دختری هستم؟ آیا او نمی دانست که کسی جرات نمی کند این گونه حرکات را نسبت به من داشته باشد؟ یقینا اگر کسی غیر از او اینچنین کاری با من کرده بود،حسابش را می رسیدم تا بداند که با کی طرف است. اما افسوس که بدجوری خودم را در مقابل او باخته بودم. ولی بعد بهخودم نهیب زدم و و گفتم نباید گرفتار این احساسات پوچ و احمقانه بشوم و به خودم ثابت می کنم که من همان فرناز مغرور و سنگدل گذشته هستم!
از روی تخت بلند شدم و از اتاق بیرون آمدم،خوشبختانه هنوز فواد برنگشته بود تا مرا سوال پیچ کند. چون واقعا حوصله او را نداشتم، به طرف دستشویی رفتم و با گرفتن وضو بار دیگر به اتاق پناه بردم و سجاده را پهن کردم و به رازو نیاز پرداختم. با اشک و ناله از خدای خود خواستم که مرا از این احساسات و بحران نجات بدهد. نمی دانم که چقدر گریه کردم تا ایناحساس سبکی و آرامش بهم دست داد. مثل پرکاهی سبک شده بودم، سجاده را جمع کردم و به تختم پناه بردم و بدون آنکه بخواهم آن لبخند جادویی ربه یاد بیاورم و در خیال خود آن را زنده کنم چشمانم را بستم و خوشبختانه خیلی زود خوابم برد و بعد به کلی همه چیز زا فراموش کردم.
روز بعد که به دانشگاه رفتم متاسفانه باربد اولین نفری بودکه او رادیدم، دستانش را به جیب پالتو یش فرو کرده بود و با چه حالت دلربایی ایستاده بود!هرلحظه که به او نزدیک تر می شدمحاتی عجیب به من دست میداد. منی که کلی قول و قرارباخود گذاشته بودم که دیگر به او اهمیتی ندهم اما متاسفانه او در جایی ایستاده بود که ادب حکم می کردبه او سلا و صبح به خبر بگویم. اما ناگهان با به یاد آوردن لبخنددیروزش اخم هاین درهم رفت. و تصمیم گرفتم طوری از کنارش رد شوم که تصور کند متوجه اش نشده ام. با همین فکر به کلاس نزدیک شدم،او بادیدن مکن به آرامی کنار رفت و سپس با لحن گیرا و مودبانه گفت: صبح بخیر خانم فاخته.
احساسا کردم هرآن ممکن است غش کنم ضعف شدیدی وجودم را فرا گرفت،به زحمت آب دهانم را قورت دادمو بعد با نیم نگاهی جواب او را دادم که او دوباره همان لبخند جادوییش را به من هدیه کرد. با هول و هراس از کنارش رد شدم و خود را به صندلی رساندم ،خوشبختانه ندا هنوز نیامده بود و گرنه حتما ععلت تغییر حالم را میفهمید و آن وقت بود که به من بخندد و بگوید این تو نبودی که می گفتی "از این جور عشق و عاشقی ها بیزارم!" زمانی به خودم آمدم که استاد و بعد ندا وارد کلاس شدند ،وقتی در کنارم نشست هردو بانگاه به هم سلام کردیم. تمام مدت تلاشم را برای فراموش کردن رفتار بارد به کار گرفتم و بعد حواسم را به کلاس دادم.
آن روز بیشتر وقتم را در آزمایشگاه گذراندمو چندین بار ناخواسته رو به روی بابد قرار گرفتم. که البته با تلاش زیادی احساساتم را کنترل کردم خود را نسبت به او بی توجه نشان دادم. اگرچه درونم طوفانی برپا بود که فقط خدا می دانست و بس! هرطور بود به ناچار ظاهر خودم را حفظ می کردم آن روز هم بدون هیچ اتفاق خاصی به پایان رسید. هر روزکه می گذشت باربد با لبخند هایش مرا بیشتر شیفته خودش می کرد،مثل اینکه سهم من از این عشق تنها لبخند ها و نگاه هایش بود امام من همچنان مقاومت می کردم. و به حفظ ظاهر می پرداختم.بارها ا خودم گفتم،اگر او مرابخواهد باید خوادش به صورت مستقیم با من صحبت کندو در غیر این صورت من غرورم را جریحه دار نخواهم کردو به طرف او نخواهم رفت.
در این مدت آنچنان محبوب دختران دانشکده شده بود که در هر محفلی صحبت باربد بود! به قول ندا شده بود سوپراستار دانشکده ،گرچه از اته دل به این موضوع حسادت می کردم که مدام دختران پررنگی دورواو می پلکیدند. اما وقتی می دیدم باربد به هیچ کدام از آنها توجهی نشان نمی دهد جان می گرفتم و رنگ عشق او در قلبم پررنگ تر میشد.
یکروز پس از پایان کلاس ها می خواستم به خانه بروم که یکی از بچه ها به طرفم آمدواز من خواست که مساله ای را برایش حل کنمبه ناچار برخواستم و به توضیح و حل مساله پرداختم،زمانی به خودم آمدم که همه بچه ه اکلاس را ترک کرده بودند. در همان لحظه هم باران شدیدی شروع به بارین کرد،نگاهی به ساعتم انداختم ساعت سه ظهر بود. تازه یادم افتاد که چقدر گرسنه هستم. چترم را باز کردم و با گام هایی بلند از دانشگده خارج شدم. و منتظر تاکسی ماندم که اتو مبیلی جلو پایم ترمز زد،با دیدن باربد یکه خوردم و قلبم شروع به تپیدن کرد؛صدایش را به وضوح می شنیدم ،از اینکه بارد به خاطر من توقف کرده بود،در پوست خود نمی گنجیدم. اما بعدخیلی زود به خودم آمدم واحساساتم را سرکو کردم. باربد شیشه اتو مبیلش را پایین کشید گفت: خانم فاخته لطفا سوار شوید،من شما را می رسانم آخه خوب نیست که د راین هوای بارانی در کنار خیابان انتظار تاکسی را بکشی!
به خوبی می دانستم که اگر سوار اتومبیل او شوم آنچنان از خود بی خود می شوم که باعث رسواییم خواهد شد،بنابراین از او تشکرکردم و به زحمت گفتم به او گفتم: ممنون آقای آشتیانی منتظر برادرم هستم.
باربد نگاهی به ساعتش انداخت و ناباورانه گفت:
-بعید می دانم که این وقت روز منتظر برادرت باشی !بهتر بود می گفتی نمی خواهم سوار اتومبیل تو شوم.
با خودم گفتم لعنت به تو که اینقدر باهوش و زیرک هستی ، به ناچار گفتم:
-آقای آشتیانی برداشت شما کاملا اشتباهه ! من فقط نمی خوام مزاحم شما بشوم. انگار به باربد خیلی برخورده بودچون با صدای گرفته ای گفت:
-پس مزاحمتان نمی شوم،اما ..اما ای کاش به قول شاعر کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود.
باربد این را گفت و بدون خداحافظی از کناررم رد شد،خشکم زده بود و حتی نمی توانستم قدمی به جلو بردارم. انگار علم غیب داشت،یعنی می دانست که من دیوانه وار او را دوست دارم! من که همیشه رفتارم را در برابر او کنترل می کردم اما مثل اینکه او بیش از تصور من باهوش و زیرک بود.
با صدای بوق تاکسی به خود آمدم و مبهوت خودم را بر روی صندلی انداختم. مدام حرف های باربد در گئشم زنگ می زد،او با این ذکاوتش مرا بیشتر به سمت خود می کشید! گونه هایم در این هوای سرد،در حال گرگر گرفتن بود،باخود می گفتم یعنی این منم که اسیر دل خود شده ام؟منی که در فامیل ،دوست و آشنا به خواستگاران آنچنانی خود جواب رد داده بودم و از این بابت مغرورانه به خودم می بالیدم،حالا این گونه بازیچه احساسات خود شده بودم! آنقدر فکر های جور واجور به ذهنم خطور کرده بود که نمی دانم چطوری از تاکسی پیاده شدم. و خود را به خانه رساندم.
مامان تنها بودو مشغول تصحیح کردن برگه متحانی دانش آموزان که با دیدن من خودکارش را روی روی برگه ها گذاشت و از جایش بلند شد،به او سلام دادم.
مامان با تعجب پرسید:
-چرا امروز دیر اومدی؟
در حالی که به طرف اتاقم می رفتم گفتم:کلاسمان کمی طول کشید.
مامان با گفتن حتما خیلی گرسنه هستی به طرف آشپزخانه رفت.به راستی هم خیلی گرسنه بودم ودلم ضعف می رفت اما اصلا حوصله خوردن غذا را نداشتم.با صدای مامان به ناچار از اتاق بیرون آمدم
و بعد از شستن غذا شروع به خوردن غذا کردم اما خیلی زود احساس سیری کردم و ظرف غذا را پی زدم و از مامان تشکر کردمو بعد از جای خود بلند شدم. مامان هاج و واج منو نگاه کردو با اعتراض گفت:
-فرنازجان تو این روزها چت شده، غذا که نمی خوری یا وقتی هم که می خوری مثل حالا کم اشتهایی از اون مهم تر کم حوصله شدی و مرتب خودت را در اتاق حبس می کنی؟
دیگر حوصله گوش دادن به حرفهی تکراری که در این چند روزبار ها از مامان بابا و فواد شنیده بودم به ناچار گفتم:
-مامان باور کن درس هام خیلی سنگین شده ، به خاطر همین بهم فشار میاد.
مامان با نگرانی گفت:
-ولی تو باید از لحاظ جسمی خودت را تقویت کنی ،با این غذا نخوردنتعاقبت کار دست خودت می دی
به طرفش رفتم و با بوسیدن گونه هایش گفتم:
-مامان جون ممنون که اینقدر به فکر من هستیتد امام باور کنید که نگرانی شما بی مورده
این را گفتم و بودن اینکه منتظر نصیحت های مامان بمانم به اتاقم رفتم و ماژیکی را از روی میز برداشتم و با آن روی کاغذ با خطی خوش نوشتم«کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود». و بعد آن رادر قاب چوبی زیبایی که داشتم قرار دادم و به دیوار بالای تختم نصب کردم و خودم را روی تخت انداختم و به نوشته روی دوار خیره شدم و بارها و بارها آن را زیر لب تکرار کردم و در حالی که چشمانم را می بستم به بار بد فکر کردم و برای چندمین بار آن دقایق شیریرنی را که در مقابلم ایستاده بود را در ذهنم به تصویر کشیدم.
فردا صبح که به دانشگاه رفتم،اورادیدم که کنار پنجره ایستاده بود. به محض ورودم به کلاس متوجه ام شد و برای یک لحظه نگاهمون در هم گره خورد. اما از سرسنگین بودن نگاهش فهمیدم که هنوز هم از من ناراحت است. به همین خاطر سعی کردم بی اعتنا باشم. خودم را به یک صندلی خالی رساندم و با ندا مشغول خوش و بش کردن شدم،مشغول ورق زدن بودم که استاد نامم را صدا زد و گفت:
-خانم فرناز فاخته نوبت کنفرانس شماست.

ناگهان رنگ از چهره ام پرید و با خود گفتم:خاک بر سرم! چون به کلی کنفرانس امروز را فراموش کرده بودم. کتاب را با عجله ورق زدم و سعی کردم با نگاه گذرایی به آن چه در ذهنم دارم را یکجا جمع کنم. که بار دیگر با صدای استاد کتاب را بستم و به طرف تابلو رفتم. و با تک سرفه ای صدایم را صاف کردم و سپس با دست پاچگی شروع به توضیح درس کردم. تمام سعیم را می کردم که به صورت باربد خیره نشوم،خوشبختانه این بار شانسم یاریم کرد ،طوری که برای دقایقی فراموش کردم که او درکلاس حضور دارد. برای همین توانستم کنفرانسم را بدون کم و کاست بیان کنم. با به پایان رسیدن کنفرانسم،استاد گفت: خانم فاخته خسته نباشید.
سپس رو به بچه ها کردو گفت:
-کسی از خانم فاخته سوالی ندارد؟هنوز جمله استاد تمام نشده بود که باربد رو به استاد کردو گفت:
-ببخشید من از خانم فاخته چند تا سوال داستم!
استاد به او گفت:
-بفرمایید آقای آشتیانی
در دلم آشوب و طوفانی به پاشده بود، طوری که نمی توانم توصیفش کنم. مطمئن بودم او با سوال های بی موردش می خواست حال مرا بگیرد و تلافی دلخوری دیروزم راسرم در بیاورد؛ سوال های باربد یکی پس از دیگری بر سرم فرود می آمد،طوری که پشت سر هم سوال پیچم می کرد،گویی که انگار می خواست گوییکه انگار می خواست مرا با این کار جلو بچه ها ضایع کند. با تمام وجودم سعی می کردم که درمقابل او کم نیاورم و خودم رانبازم! به همین خاطر حواسم را جمع کردم و به تک تک سوالاتش جواب دادم ،شانس با من یار بودکه توانستم استقامت عجیبی در مقابل سوالاتش کنم و در نهایت او با گفتن دیگر سوالی ندارم خیالم را آسوده کرد. در یک لحظه که به چشمانش خیره شدم تا قیافه وارفته او را ببینم طوری نگاهمان در هم در آمیخت که هیچ کدام از این نگاه پرشور چیزی نفهمیدیدم. این بار من با صدای استاد به خودم آمدم که مرا دعوت به نشستن می کرد بعد از اینکه سر جای خودم نشستم و نفس عمیقی کشیدم استاد شروع به درس دادن کرد. ساعتی بعد استاد پایان کلاس را اعلام کرد. داشتم وسایلم را جمع می کردم که ناگهان ندا دستم را گرفت و گفت: بنشین برایت یه سوپرایز دارم.
با تعجب گفتم:
سوپرایز؟ندا دستش را در کیفش کرد و یک جزوه بیرون کشید و با ذوق گفت:
-فرناز جان این تحقیق را بخون و کیف کن. همش دست نوشته های باربد!
از تعجب چشمانم را درشت کردم و به اوگفتم: باربد! اما تحقیق اون پیش تو چی کار می کنه؟ندا لبخند با مزه ای زد و گفت:
-چند وقت پیش داشتم در موردعلائم و شروع بیمار یدیابت تحقیقی انجام می دادم به سوالات زیادی بر خوردم که همه آن ها را نوشتم تا از استاد بپرسم . استاد وقتی سوالاتم رادید به جای اینکه جواب آن را بدهد،گفت آقای آشتیانی تحقیق بی نظیری در این مورد نوشته است می توانید جواب تمام سوالات خود را با توضیح در جزوه او پیدا کنید، پس بهتره تحقیقش را به امنت بگیری و مطالعه کنی. استاد دوباره تاکید کردو گفت که حتما تحقیق آقای آشتیانی را مطالعه کن،خوندش خالی از لطف نیست. من هم رفتم پیش بابد و جریان را برایش تعریف کردم و اوهم قول داد که تحقیق را برایم بیاورد،دیروز بعد از کلاس بود که جزوه را بهم داد.
تحقیق را از ندا گرفتم و گفتم: که این طور!
شروع به ورق زدن کردم و با خود گفتم که چه خط زیبایی دارد از اون مهم تر مرتب و با نظم نوشته!به آخرین ورق که رسیدم یک بیت شعر از صائب که با خط زیبایی نوشته بود توجهم را جلب کرد:
"تلاش بوسه نداریم چون هوس ناکان
نگاه ما به نگاهی ز دور خرسند است"
این تک بیت را چند بار در دل خواندم با هر بار خواندش احساسا گرمای شدیدی تامم وجودم را فرا گرفت،طوری که لحظه می خواستم منفجر شوم. ندا نیشگون محکمی از دستم گرفت و که صدای آخم بلند شدو به خودم آمدم،با شیطنت گفت:
-نگو که نسبت به باربد بی اعتنایی که باور نمی کنم!آخه دختر تو طوری جزوه ها در دست گرفتی و محو تماشای آن شده ای گویی که داری یک فیلم مهیج نگاه می کنی!
با دستانی لرزان تحقیق را به طرف ندا گرفتم و به زحمت گفتم:
-ندا تو هم مارو گرفتی ها...
ناگهان با وارد شدن باربدهردو به هم نگاهی انداختیم و سکوت بین ما برقرار شد.
با کمال تعجب باربد به طرف ما آمدو در حالی که تکه کاغذی در دست داشت رو به نداگفت:
خانم کمالی تحقیق من تونست به شما کمکی بکنه

ندا من من کنان گفت:
بله خیلی جالبه اما متاسفانه هنوز وقت نکردم به طور کامل آن را مطالعه کنم.
و دوباره ادامه داد:اتفاقا به بیشتر سوالاتم جواب داده است.
باربد تکه کاغذی را که در سدت داشتبه طرف ندا گرفت و گفت:اگه مشکلی داشتی حتما به من زنگ بزن،خوشحال میشم اگر بتونم کمکی انجام بدم.
باربد جمله "حتما به من زنگ بزن را "با نگاه در چشمان من بیان کرد. آنچنان از شرم سرخ شدم که گرمای عجیبی در زیر پوستم احساس کردم نفهمیدم که کی باربد رفت. یک لحظه با شیطنت نگاهی به کاغذ که دردست ندا بود انداختم و بلا فاصله شماره رند باربد را حفظ کردم . باربد داشت مرا مست و دیوانه وار به سوی خود می کشاند و این من بودم که نهال عشق او را محکم تر در قلبم پیوند می زدم.
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۷-۹-۱۳۹۲, ۰۴:۴۰ عصر
یافتن
کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #3
RE: رمان یک قدم تاعشق
دو هفته گذشت یک روز که در خانه تنها بودم با هر نکاهی تلفن وسوسه عجیبی به سراغم می آمد که به موبایل باربد زنگ بزنم . این فکر شیطانی هر لحظه بیشتر مرا تحریک می کرد،با پاهای لرزان چند گامی به طرف تلفن برداشتم اما درست در همان لحظه عقلم به یاریم آمد و بر احساساتم غلبه کرد و به من نهیب زد،فرناز این کار را نکن یعنی تو این قدر در بند اواسیر شدی که خودت را در مقابلش باخته ای و نمی توانی بر احساسات خود غلبه کنی؟ او اگر خواهان عشق تو باشد مثل بقیه مستقیم با تو صحبت می کند ،آن وقت تو هم دیگر سنگ رو یخ نمی شوی! هر کدام از ان جمله ها مانند پتکی بر سرم کوبیده می شد و مرا به خود می آورد. عاقبت روی اولین مبل خودم رها کردم و زیر لب با خودم گفتم :نکند او مرا طلسم کرده که اینقدر برایش بی قرارم ؟
لعنت به تو باربد...یک دفعه از کجا سرو کله ات پیدا شد که این گونهاحساسات مرابه بازی گرفته ای
در همان لحظه بابا کلید را به در حیاط انداخت و وارد خانه شد،آمدن بابا باعث شدکه من از افکار آشفته خود بیرون بیایم . دیگر تا شب فرصت نکردم که در خلوت تنهایی خودبه باربد فکرکنم و تمام اماها و اگر های ذهن را به دروز بعد که او را می دیدم موکول کردم.
صبح روز بعد با دنیایی از شوق و ذوق که برای دیدنش راهی دانشگاه شدم اما متاسفانه خوشحالیم دوام چندانی نداشت چون به محض اینکه وارد کلاس شدم و چشمم به صندلی خالی باربد افتاد یکدفعه حالم گرفته شد. احوال پرسی مختصری با نداکردم و سرجای خودم نشستم و به امید اینکه بیاید چشم به در دوخته و به ساعت مچی ام نگاه میکردم با وارد شدن استاد آخرین نگاهم را به در دوختم و آهی از سر حسرت کشیدم وسعی کردم به محیط کلاس برگردم.عقربه ها خیلی سریع جایشان را به یک دیگر دادند اما از آمدن باربد هیچ خبری نبود. ساعت های دیگر هم گذشت ،با پایان کلاس خود را آماده رفتن به خانه کردم ،چنان از غیبت کردن و ندیدن او پکر بودم که با سردی از ندا خداحافظی کردم و به خانه رفتم و تمام دل تنگی هایم را برای روز بعد جمع کردم.

روز بعد در حالی که به شدت دلتنگ و بی قرار باربد بودم راهی دانشگاه شدم اما باز با صندلی خالی باربد مواجه شدم،این بار نگرانی و دلشوره به دلم چنگ می زد. باخود م گفتم نکن برایش اتفاقی افتاده است؟ همان ان روز در آزمایشگاه بدون اینکه حواسم به استاد باشد و بخواهم آزمایشی انجام دهم با روحیه ای خراب به خانه برگشتم.برخلاف من مامان کاملا سرحال بود،به او سلام کردم و او با خوشرویی جوابم را داد و سپس گفت:
-فرنازجان امشب دعوت شده ای.
با تعجب برگشتم و گفتم:
-دعوت از طرف کی مامان در جوابم گفت
-رویا و رعنا.
زیر لب گفتم:
-رویا و رعنا؟
لحظه ای سکوت کردم و به فکر فرو رفتم،بعد به خاطر آوردم که امروز روز تولد آن هاست. آن ها هر سال برای خود جشن تولد مجردی می گرفتند و تمام دوستان و آشنایان خود را دعوت می کردند،چقدر هم خوش می گذشت.
مامن وقتی سکوتم را دید با صدای بلندی گفت:
-چیه؟نکنه حوصله رفتن به اونجا رو هم نداری؟
حق با مامان بود،گرچه واقعا حوصله نداشتم که در جشن تولد آن ها شرکت کنم اما حس کردم که اگردر خانه بمانم فکرو خیال باربد مرا دیوانه خواهد کرد. بنابراین روبه مامان گفتم:
-اتفاقا می خواهم در جشن آن ها شرکت کنم.
او لبخندی از سر رضایت زدو گفت:
-پس برو لباست رو هم عوض کن تا من هم ناهار را آمده کنم.
سرم را در تایید حرف مامان تکان دادم و سپس برای عوض کردن لباسم با اتاقم رفتم.
بعد از خوردن ناهار ساعتی را به استراحت پرداختمو بعد کم کم شروع به آماده شدن کردم،از داخل لباس هایم تاپ یقه بازو بدون آستینی را همراه با دامن کوتاهی که ست هم بودند انتخاب کردم و مقابل آیینه ایستادم و آنها را مقابل خودم گرفتم.لباسم گوجه ای رنگ رنگ بود و به پوست سفیدم می آمد. البته لختی بودن آن کمی توی ذوقم می زد اما وقتی به خاطر آوردم آن مهمانی خودمانی و دخترانه است و مثل هر سال جو کاملا سالمی دارد بی خیالش شدم و لباس ها و دوربین را در کیفم قرار دادم تا در کنار آنها عکس یادگاری بگیرم
-مامان وقتی مرا آماده رفتن دید با تعجب گفت
-فرناز جان هدیه برای تولدشان آماده کردی؟
در پاسخش گفتم:
-نگران نباشید ،در طی مسیرم کادویی برای آنها می خرم.
با گفتن این کلمه از خانه خارج شدم و مامان با گفتن پس برو به سلامت بدرقه ام کرد.

رویا و رعنا با دیدنم خوشحال شدند و بهم خوش آمد گفتند،من هم گونه هر دو را بوسیدم و تولدشان را تبریک گفتم. رویا سریع دستم را گرفت و گفت:
-فرنازجون بهتره،هرچه زود تر بریم پیش بچه ها.
دستم را عقب کشیدم و گفتم: رویا جان اول اجازه بده لباسم را عوض کنم
رعنا به طرف آمدو گفت:
-رویا حق با فرنازه ،من میرم پیش بچه ها تو هم به فرنازجون کمک کن تا زودتر آماده شود.
به همراه رویا به اتاقش رفتم و بعد از مختصر آرایشی که کردم،لباسم راپوشیدم و برای رفتن به جشن آماده شدم. در حالی که داشتم دوربینم را در می آوردم رویا وارد اتاق شد و با حیرت نگاهی به من انداخت و سپس جیغ بلندی کشید و گفت:
-فرنازجون اگر چشمت نزنن شانس آوردی ،آخه خیلی زیبا شده ای!
بعد فوری دوربین را از دستم گرفت و اولین عکس را از خودم گرفت. رویا طوری مرا ورانداز می کردکه گویی اولین باری است که مرا می بیند،بعد دست مرا گرفت و هردو خندان به طرف سالن رفتیم.
جشن مثل سال های گذشته خیلی با شکوه و لذت بخش بود جوری که اصلا نفهمیدم چگونه زمان سپری شدو من در پایان با خاطره ای خوش از آن ها خداحافظی کردم و راهی خانه شدم. آنقدر خسته بودم که بدون اینکه به باربد فکر کنم خودم را روی تخت انداختم و بار دیگر همه چیزرا به فردا موکول کردم.
روز بعد هنگام رفتن به دانشگاه حلقه فیلم را از دوربین در آوردم تا در آتلیه نزدیک دانشگاه آن را چاپ کنم متاسفانه این کار باعث شد نیم ساعت از وقت کلاسم گرفته شود.،با تاخیر زیادی خودم را به کلاس رساندم و با معذرخواهی از استاد وارد کلاس شدم. این دفعه که چشمم به جای خالی باربد افتاد ،دلم فرو ریخت و دلشوره بر دلم چنگ زد و باعث شد که از درس هیچی نفهمم. ساعات بعد به محوطه دانشگاه رفتم و چندین بار آب سردی به صورتم زدم ، هر لحظه نگرانیم بیشتر می شد.
هنگام رفتن به خانه ناگهان فکری در ذهنم جرقه زد. از دانشگاه خارج شدم و کمی پایین تر وارد کیوسک تلفن شدم و با خود گفتم شماره باربد را می گیرم وقتی که صدایش را شنیدم و از سلامت بودنش اطمینان حاصل کردم تلفن را قطع می کنم. شماره او را گرفتم و خیلی سریع تر از زمانی که فکر می کردم ارتباط برقرار شد،باهر صدای زنگی که در گوشم می پیچید وجودم در هم می ریخت و طپش قلبم هر لحظه بیشتر می شد.،بالاخره بعد از چند بوق پیاپی با شنیدن صدای گرم و دلنشین اش وجودم یکباره حرارت گرفت.
-الو ...الو....جانم...جانم...
در آن لحظه هرچه خواستم گوشی را قطع کنم نتوانستم ،شیطان بدجوری وسوسه ام میکرد. گوشی را محکم د دست گفته بودم و به صدای زیبایش گوش دادم که ناگهان گفت:
-فکر نکنم فقط زنگ زده باشی که بخوای سکوت کنی؟ حتما می خوای حالم را بپرسی درسته ؟
ناگهان قلبم فرو ریخت اما به هر زحمتی که بود خودم را نباختم ،باربد حرفش را ادامه داد:
-خوب بگو ببینم دختر خانمی که اینقدر مغرورره مثل تو و توی دانشگاه کلی ابهت داره ،چطور شده که غرورش را کنار گذاشته و به من زنگ زده؟پس حتما من آدم خوش اقبالی هستم.!
دیگه ادامه حرفهای بار بد را نفهمیدم،قطعا مرا شناخته بود !در حالی که دستانم به شدت می لرزیدند گوشی را محکم روی دستگاه کوبیدم و با دست عرق پیشانیم را پاک کردم و با خود گفتم:یعن او مرا شناخته؟ خوبه که من از تلفن خانه استفاده نکردم ،تلفن بیرون هم که با کدی ناشناخته بر روی صفحه نمایشگر تلفن می افتد. وای خدا ی من چه حماقتی کرده بودم!به زحمت خودم را کنترل کردم و از کیوسک تلفن بیرون آمدم و چند گامی را با ضعف و سستی برداشتم اما ناگهان احساس کردم اتو مبیلی که سرعتش با گام های من یکی بود ،در کنارم حرکت می کند! بدون اینکه توجه کنم به راهم ادامه دادم اما با شنیدن اسمم در جای خود میخکوب شدم،گویی که بزرگترین شوک عالم را به من وارد کردند.
-خانم فرناز فاخته چرا اینقدر زود تماس را قطع کردید ؛من با شما کلی حرف داشتم.
مثل برق گرفته ها درجای خود ماندم و هیچ حرکتی نتوانستم انجام بدهم درست مثل اینکه جانی در بدن نداشته باشم ،در یک لحظه دعا کردم که این صحنه واقعیت نداشته باشد. به زحمت به سمت اتومبیل نگاه کردم و باربد را که هنوز موبایلش در کنار گوشش بودو لبخند پیروز مندانه ای به رویم میزد دیدم،برق خاصی در چشمانش پیدا بود. در همان لحظه سرم گیج رفت و باعث شد دستم را به اتومبیلش تکیه دهم تا زمین نخورم،دیگر یادم نمی آمد که چه اتفاقیر برایم افتاده زمانی به خود آمدم که رد حالت گیجی و منگی دست وپا می زدم اما هرچه فکر می کردم عقلم یاری ام نمی کرد که در کجایم!
گویی واقعا در آن لحظه هوشی در سرم نبود!چندین بار پلک زدم تا اینکه خودم را در ماشین بابد یافتم،در کنار او بودو او با خونسردی تمام رانندگی می کرد. وقتی خودم را آنجا دیدم ،دوباره آ« تلفن لعنتی و لبخند پبروزمندانه باربد در مقابلم ظاهر شد. از این که این گونه رسوا شده بود قلبم به درد آمده بود. باربد خنده کوتاهی کرد و به طعنه گفت:
-اوه ....خانم فاخته خواهش می کنم غش نکنید چون من دارویی به همراه ندارم. و در ضمن برایم مشکل ساز است که شما را به بیمارستان برسانم.
با شرمساری سرم را به صندلی تکیه دادم و با صدای آرام اما لرزانی گفتم:
-لطفا نگه دارید میخواهم پیاده شوم.
باربد این بار با صدای بلند تری خندید وگفت:
به همین زودی!حداقل باید به من بگویی چرا بامن تماس گرفتی
بغضم را فرو دادم و گفتم:آقای آشتیانی من..من ....
حرفم را قطع کردم و با خود گفتم من چی؟ من چه کا ری با یک مرد غریبه داشتم ؟حالا چه جوابی باید به او بدهم؟ صدای باربد مرا از افکارم بیرون کشبد ،با ذکاوت همیشگی گفت:
-خانم فاخته خواهش می کنم اینقدر خودتان را سرزنش نکنید ،من به شما قول می دهم که راز دارخوبی باشم تنها کافیه که شماهم دختر خوبی باشید و بامن راه بیایید.
با بد دوباره حرفش را ادامه داد و گفت:
-خودت می دانی تنها کافیه که هم کلاسی هایت جریان را بفهمند آن وقت طبل رسواییت را در همه دانشگاه خواهند زد.آخه روی تو یکی حساب جدا گانه باز کرده بودنداما حالا اگه بفهمند...
در حالی که عصبانی شده بودم روبه او کردم و گفتم:
-مگر من چه کار کرده ام؟اصلا از فرداب جلوی در کلاس و به هر کس که وارد شد هرچه در مورد من خواستی بگو،اینجوری راحت میشی؟حالام هرچه زودتر نگه دار که من میخواهم پیاده شوم.
باربد بدون آنکه حرفی بزند خنده مستانه ای کرد و روی ترمز زد،سریع از اتومبیلش پیاده شدم و با گام های بسیار تندی از جلو چشمان تیز باربد خودم را گم کردم. زمانی به خودم آمدم که مشغول قدم زدن درخانه بودم.....

از ته دل خدا رو شکر کردم که هیچ کدام از اعضای خانواده ام نبودند تا منو دراین حالت زار ببینند. درست مثل مرغ سرکنده ای بودم که یک لحظه آروم و قرار نداشت ، دمای بدنم هر لحظه بالا تر می رفت و و جودم در حال گر گرفتن بود. به طرف دست شویی رفتم و صورتم را زیر آب سرد گرفتم تا این حرارت و گرما از بین برود. وقتی سرم را بالا بردم و در آینه به خودم نگاه کردم،رنگ چهره ام با رنگ و روی یک مرده هیچ فرقی نداشت . سرم را چندین بار با تاسف تکان دادم و زیر لب با خودم گفتم، این منم فرناز فاخته دانشجوی رشته پزشکی ،دختر مغرور و سرشناس دانشکده! کسی که قلدر ترین دختر دانشکده هم جرات نمی کرد که بخواهد سر به سرش بگذارد و پایش را درون کفشش بکند

اما حالا باربد مرا خیلی راحت به دام انداخته و غرورم را لگد مال کرده بود !چگونه ..چگونه من به خودم اجازه دادم که چنین اشتباه احمقانه ای را انجام دهم؟ که حالا او برایم خط و نشان بکشد و بخواهد آبروی مرا نزد هم کلاسی هایم ببرد. دستانم را محکم جلو صورتم بردم و با فریا گفتم:
-نه نه این من نبودم که فریب احساساتم را خوردم این دروغ است....لعنت به تو باربد!با این دوروز نیامدنت به دانشگاه داشتی برای من ساده احمق نقشه می کشیدی و تعقیبم می کردی تا اینکه عاقبت پیروز شدی. لعنت به خودت و آن تلفنت بیاید،لعنت به خودم که اینقدر ساده و احمق بودم که به راحتی فریب آن شماره تلفن مزخرفت را خوردم.من را بگو که چه فکر می کردم و چه شد1با صدای زنگ تلفن افکار آشفته ام را ناتمام گذاشتم و با بی حالی گوشی را برداشتم و با صدای بم و گرفته ای گفتم

-الو

صدای مرد جوانی به گوشم رسید که گفت:-منزل آقای فاخته؟

-بله بفرماید؟

-فرناز خانم؟

سکوت کردم و یکباره صدای باربد را شناختم ،قلبم در سینه فرو ریخت و با خود گفتم این لعنتی شماره تلفن منو از کجا گیر آورده ؟ اما بعد خیلی زود به خودم آمدم و بدون آنکه از اوبخواهم خودش را معرفی کند ،با لحن خشمگینی گفتم:

-امرتون؟

خنده ای کردو گفت:هوش و ذکاوت شما را تحسین می کنم ،خیلی زود مرا شناختید.

آنقدر خشم بر من غلبه کرده بود که نتوانستم جوابی به او بدهم ،به ناچار سکوت کردم که او دوباره حرفش را ادامه داد و گفت:خانم فاخته ظاهرا که هنوز نتوانسته ای بر اعصاب خودت تسلط پیدا کنی؟

باربد بعد از گفتن این جمله چنان قهقه ای زد که اعصاب مرا بیش تر تحریک کرد. دندان های مرا از خشم به هم ساییدم و با حرص به او گفتم:کدام آدم احمقی شماره تلفن منو به شما داده است؟

بار بد در جوابم خیلی خون سردانه گفت:خانم فاخته لطفا به خودتان توهین نکنید چون این خود شما بودید که کیفتان را در اتومبیل من جا گذاشتید! من هم به ناچار برای برای پیدا کردن آدرس یا شماره تلفن به جست و جوی تمام محتویات آن پرداختم که خوشبختانه شماره تلفنتان را پیدا کردم و حالا باید دیگر ادامه حرف های باربد را گوش نکردم و و با دست هایی لرزان گوشی را محکم بر دستگاه تلفن کوبیدم و با عجله به اتاقم رفتم و با هول و هراسی که در دلم افتاده بود به دنبال کیفم گشتم اما چیزی جز کلاسورم آنجا نبود.روی تخت نشستم و محکم به موهایم چنگ زدم ، با به یاد آوردن عکس هایی که با لباس نامناسب در تولد رویا و رعنا گرفته بودم به یکباره م بر بدنم سیخ شد و همه اعضای بدنم شروع به لرزش افتاد! با خودم گفتم دیگه بدبخت شدم و آبرویم بر باد رفت. اگر یکی از عکس ها را بردارد و بخواهد به کسی نشان بدهد چه دلیل محکمی برای ادعای بی گناهی ام دارم ،چگونه باید ثابت کنم که من بی گناهم. ناخواسته وارد دومین بازی باربد شدم ،حالا دیگه فکر عشق و عاشقی از سرم پریده بود و تنها حفظ آبرویم برایم مهم بود .باید چاره می اندیشیدم ، با نگاه کردن به ساعت فهمیدم که وقت زیادی نمانده تا مامان به خانه باز گردد ،باعجله بلند شدم و دوان دوان از اتاقم بیرون آمدم و خودم را تلفن رساندم و به اجبار شماره باربد را با دستانی لرزان گرفتم و با خود گفتم باید سعی کنم که با زبانی خوش کیف را ازاو پس بگیرم . با شنیدن صدایش به خودم آمدم و گفتم:

-الو

باربد با صدای بلندی خندید و گفت:

خانم فاخته می دانستم که نمی توانی دوام بیاری !برای همین بی صبرانه منتظر تلفنت بودم.

صدایم را صاف کردم و گفتم :

گوش کنید آقای آشتیانی لطفا آن کیف را به من پس دهید ،کلی جزوه در آن کیف دارم که امشب باید مطالعه کنم.

بار بد حرفم را قطع کردو با قاطعیت گفت: و از آن ها مهم تر عکس های خانوادگیت.

در حالی که می لرزیدم به ناچار با لحن مهربان تری گفتم:آقای آشتیانی شما که عکس های مرا نگاه کردید . حالا ازتون خواهش می کنم آن ها را به من پس دهید.

باربد خیلی خون سرد گفت:خانم فاخته چه شد که تا اسم عکس به میان آمد خشمت فرو کش کرد و با مهربانی حرف زدی ؟شاید چون آبروی خودت را در خطر می بینی اما نگران نباش باربد پسر چندان بدی هم نیست! به این آدرسی که می دهم بیا در اتومبیل منتظرت هستم.

چاره ای جز پذیرفتنش نداشتم ،بنابراین عکس را از او گرفتم. مرتب در دل دعا می کردم که بار بد از عکس هایم چیزی برندارد و مشکل خاصی برایم بوجود نیاورد.
در یک چشم به هم زدن آماده شدم واز خانه بیرون رفتم. دوباره با به یاد آوردن صحنه کیوسک تلفن و باربد که مچم را گرفته بود حالم منقلب شد و بار دیگر شرمسار شدم. آنچنان غرق در افکارم بودم که نفهمیدم کی به محل مورد نظر رسیدم،چشمان آشفته ام اتومبیل باربد را جست و جو میکرد . لحظه ای بعد او را پشت رل اتومبیلش دیدم.،وقتی نزدیک شدم،متوجه ام شد برگشت و نگاهم کرد. سرم را پایین انداختم و با صدای لرزانی به او گفتم:لطفا کیفم را بدهید

باربد که مثل همیشه خون سرد بود به آرامی به من گفت:لطفا سوار شوید

با لکنت به او گفتم:من عجله دارم باید بروم خواهشا

باربد حرفم را قطع کردو گفت: اگر کیفت را می خواهی بیا بالا ووقت را هدر نده.

به ناچار سوار شدم ،باربد نفس عمیقی کشید و در حالی که به چهره ام زل زده بود گفت :

خوب خانم فاخته حال و احوالت چطوره؟ توانستی آرامشت را به دست بیاری؟

زیر نگاهش داشتم ذوب می شدم. آب دهانم را فرو دادم و بدون آنکه به او نگاه کنم گفتم:من مشکلی ندارم.

باربد خندیدوگفت:خوب خدارا شکر

این را گفت و بعد خم شد و کیف را از زیر پاهایش بیرون آورد و روبه رویم گرفت و گفت: بفرمایید این هم کیفتان

با دستپاچگی کیفم را ازاو گرفتم و خیلی سریع آن را باز کردم و عکیس هایم را بیرون کشیدم و شروع به شمارش کردم، باربد خندیدو گفت:خودت را اذیت نکن یکی از آن ها نزد من امانته !سرم را با شتاب بلندکردم وبا دیدن یکی از عکس هایم که با سرو وضع نامناسب گرفته بودم شرمگین شدم ،خصوصا اینکه آن را در دست باربد می دیدم! با شرمساری سرم را پایین انداختم و درحالی که بغض شدیدی گلویم را می فشرد به زحمت گفتم:آقای آشتیانی از شما که فرد تحصیل کرده ای هستید بعیده که آن عکس را بردارید، نگه داری آن پیش شما کار درستی نیست.

باربد بدون توجه به حرف هایم به عکس خیره شد و با بی شرمی گفت:فکر نمی کردم که به این راحتی عکست را به دست بیارم آن هم چه عکسی برای یادگاری چیز خوبیه.

در حالی که از بی شرمی او خونم به جوش آومده بود از عصبانیت یکپارچه آتش شدم و به او گفتم:

-شما که فردی بی شرم و حیا هستید چطور به خودتان اجازه می دهید به آن عکس با چنین لذتی نگاه کنید؟ این کار شما نهایت پست بودن را می رساند ،ازتون متنفرم...متنفرم!

باربد قهقه بلندی زدو گفت: یعنی باور کنم که شما از من متنفر هستید؟ مطمئن هستید که بعدا از گفته من پشیمان نمی شوید؟

باربد این را گفت و عکس را در جیب درون پالتو اش قرار داد و با بی شرمی پالتو را به سینه اش چسباند و دوباره قهقه ای دیگر سر داد. دیگر تحمل دیدن این همه پستی از اورا نداشتم و به خوبی می دانستم که او دیگر عکسم را پس نخواهد داد ،بنابراین به ذهنم رجوع کردم تا بدترین فحش های رکیکی را که به ذهنم می رسید نثارش کنم.در حالی که صدایم از خشم می لرزید به او گفتم:تویک حروم زاده ای و از یک حانواده بی بندو بار به وجود آمده ای که حتما هرزگی و پستی در آن بیداد میکند ،به خاطر همین هم نمی توان از تو انتظار بیشتر ازاین داشت.

هر لحظه بر عصابانیتم افزوده می شد و حرف های زننده تری به او می گفتم، در این حین ناگهان متوجه چهره بر افروخته او شدم ،هرثانیه که می گذشت چهره او کبود ترمی شد. و لب هایش از شدت عصبانیت می لرزید و رگ های گردنش کاملا متورم و چشمانش قرمزشده بود، دستش را بالا برد که به صورتم سیلی بزند اما من خیلی زود صورتم را با دستانم پوشاندم و از او روی برگرداندم.

باربد دستش را پایین آورد و فورا عکس را از جیب پالتویش بیرون آورد و با عصابانیت هرچه تمام تر آن را در مشتش مچاله کرد و به سویم پرت کرد و با خشم گفت:فکر کردی خیلی تحفه ای ؟ یا نکند در این فکر به سر می بری که من عاشقتم ؟ توی خواب ببینی که من از تو خوشم بیاد! من حاضرم بمیرم اما به دختر پررویی مثل تو روی خوش نشان ندهم . یادت باشه برای اینکه به خانواده من توهین کردی هرگز نمیبخشمت و برایت از ته دل متاسفم ،هرچند که بسیار خوشحالم که غرورت را لگد مال کردم تا تو باشی که آنطور با نازو ادا در دانشگاه قدم بر نداری و به خودت ننازی ،دختره مغرور و خود خواه ! جای تاسف داره که من در کلاس باید حضور دختری مثل تو را تحمل کنم.

دیگر تحمل این همه حقارت را نداشتم،بغض شدیدی راه گلویم را بست و مانع حرف زدنم شد،عکس را در کیفم گذاشتم و از اتو مبیل پیاده شدم. باربد با سرعت از مقابل چشمانم گذشت و مرا با دنیایی از حقارت و رسوایی تنها در خیابان رها کرد. نمی دانم باید حالم را چگونه توصیف کنم! در کم تر از یک روز تمام شخصیت و غرورم را در مقابل باربد از دست دادم. از اینکه آن حرف های ناشایست و زشت را به خانواده باربد که هیچ گونه شناختی از آن ها نداشته نداشتم گفته بودم !گرچه این حرف ها باعث شد عکسم را از او بگیرم اما باز هم شرمنده اخلاق خودم شدم ،وای اگر مامانم می فهمید که من چنین حرفای زشتی به یک مرد غریبه زده ام حتما از ناراحتی دق می کرد. به زحمت بغضم را فرو دادم و سوار تاکسی شدم خودم را به خانه رساندم. باباو مامان هردو از سر کار برگشته و مشغول تماشا کردن تلویزیون بودند که به محض دیدن من از چهره ام فهمیدند که باید اتفاق بدی افتاده باشد. به خاطر همین پشت سرهم مرا به باد سوال گرفتند اما من به قدری حالم بد بود ،تازه هر لجظه که می گذشت هم بدتر میشد.نتوانستم به پرسش های آن ها جواب دهم؛ یکباره سرگیجه شدیدی گرفتم و دیگرنفهمیدم که بر من چه گذشت.

با صدای گنگ و نا مفهومی که به گوشم می رسید چشم باز کردم و ناگهان متوجه سرم دستم شدم و فهمیدم که مرابه بیمارستان آورده اند ،برای همین دوباره به خواب رفتم. با گذشت چند ساعتی کاملا به هوش آمدم، همه اعضای خانواده در کنار تختم بودند. فواد در حالی که سرم را از دستم بیرون می کشید لبخند زنان گفت:

حال خواهر نازو نازک نارنجی ام چطوره؟

نگاهش کردم وآرام گفتم :

-من چرا بستری شدم؟

بابا به طرفم آمدو به جای فواد گفت:دختر گلم چیز مهمی نیست فقط فشارت افتاده بود که خدا رو شکر به موقع به بیمارستان رساندیمت.

در همان حین مامان به طرفم آمد و گونه ام را بوسید و همراه نگاه خاصی به من گفت:فرناز جان در دانشگاه با کسی حرفت شده بود؟

فواد صندلی کنار تختم را کشید و در حالی که روی آن می نشست حرف مامان را ادامه دادو گفت: حتما مشکلی برایت پیش آمده ،آخه بدجوری عضلات بدنت گرفته بود که منشا آن چیزی جز عصبانیت نمی تونه باشه.

با این حرف فواد تمام صحنه هایی که با باربد داشتم،مانند فیلمی د ذهنم تجسم شد. یک دفعه به خود لرزیدم و در دل فریاد زدم ،نه..نه...این واقعیت نداره که باربد زیرکانه مچ منو گرفته،حالا شخصیت و وجهه من به طور کلی در مقابلش از بین رفته بود

مامان دستم را فشردو با قاطعیت گفت: -فرناز جون چت شده؟اگر اتفاقی برایت افتاده به ما بگو ،شاید بتوانیم کمکت کنیم؟

آب دهانم را به سختی فرو دادم و گفتم: هیچ اتفاقی برایم رخ نداده است فقط یکباره احساس سرگیجه شدیدی به من دست داد،همین.

فواد نگاهی به مامان انداخت و گفت:نگران نباشید ،خدا را شکر که به خیر گذشت . انشاا... تا یک ساعت دیگر مرخص می شود و به خانه می بریمش.
بعد از اینکه از بیمارستان مرخص شدم و به خانه آمدم،فکرو خیال باربد مخصوصا آن تلفن و حرف هایی که به ا.و زدم لحظه ای مرا آرام نمی گذاشت و مثل بختکی در خواب و بیداری به سویم هجوم می آورد و مرا آزار می داد،به حدی که نتوانستم تا سه روز به دانشگاه بروم . گاهی شرمنده اخلاقم می شدم و خودم را به باد سرزنش می گرفتم که چرا آن حرف های زننده را به خانواده باربد نسبت دادم و گاهی هم می گفتم که حقش بود چون تمام حرف هایی که به او زدم انعکاس رفتار او بود که باعث عصبانیت من می شداگر او عکس مرا پس می داد یقینا ماجرا با گفتن حرف های زننده من تمام نمی شد واقعا هدف باربد از این افکار و حرکات شیطانی اش چه بود؟

او چگونه به خودش جرات داد تابا من اینچنین رفتار کند و عکسم رابردارد و به آن زل بزند! اینها تمام حرف هایی بودکه به ذهنم هجوم می آورد و باید در آن زمان که او از رفتارمن عصبانی شده بود ،در جوابش می گفتم اما افسوس که حالا خیلی دیر شده بود.به موهایم چنگ زدم و آه بلندی کشیدم و گفتم:خدایا من در طول عمرم به یاد ندارم به کسی تهمت یا حرف ناروایی زده باشم،من که از برگ گل هم پاک ترم چرا باید برای یک احساس لعنتی که به سراغم آمده ،آن هم به خاطر هیچ و پوچ در برابر باربد خردو تحقیر شوم. از فردا باید در کلاس او را ببینم و زجر بکشم و در نهایت شرمندگی سرم را پایین بیاندازم و از کنارش رد شوم تا این چند ترم لعنتی بگذرد،باید تاوان پس بدهم،آن هم تاوان غرور و خودخواهی ام را؟ چون که همه خواستگارانم را با سنگدلی تمام از خودم درو کردم ؟ آیا حالا آه و نفرین آنها مرا گرفته که باید اینگونه دل شکسته شوم و اشک بریزم ؟ به کدامین اشتباه باید بسوزم؟

بعد از گذشت سه روز به دانشگاه رفتم،در دل با خدای خود رازو نیاز می کردم که با او روبه رو نشوم،در این روز سرد زمستانی دانه های عرق بر پیشانی ام نمایان می شد که نشانه شرمندگی از اخلاف خودم بود. دستمالی از جیبم درآوردم و پیشانی ام را پاک کردم و به طرف کلاس رفتم،ازبخت بدم هنگام ورودم به کلاس به باربد برخورد کردم و یکباره بند دلم پاره شد. او نگاهی پراز تمسخر برویم انداخت و به همراه نیشخندی گفت: -اوه خانم فاخته بالاخره اعتصاب را شکستید و به دانشگاه آمدید؟

زبانم در دهانم سنگین شده بود برای همین هم نتوانستم جواب او را بدهم شاید هم به خاطر حماقت بزرگی که در حق خودم کرده بودم شرمگین بودم. دربرابر نگاه ها و حرف های طعنه دارش سکوت کردم و سپس با گام هایی تند از کنارش گذشتم و وارد کلاس شدم.

ندا با دیدنم چشمانش را گشاد کرد و با ذوق به طرفم آمدو گفت: دختر هیچ معلومه کجایی ؟ چرا این مدت به کلاس نیامدی؟ داشتم از نگرانی دق می کردم.

لبخندی زورکی زدم و به او گفتم: - ندا جان ممنون از اینکه به یاد من بودی،کمی کسالت داشتم که خوشبختانه بر طرف شد.

ندا چشمکی به من زدو گفت:بعضی ها بدجوری بی قرارت بودند.

با تعجب پرسیدم: مثلا کی؟

ندا سرش را به گوشم نزدیک کردو گفت: جناب باربد خان

تعجبم دوبرابر شده بود و سریع از او پرسیدم: می شود واضح تر حرف بزنی؟

ندا از دیدن تغییرو تحولم به خنده افتاد و بعد با شیطنت گفت: مثل اینکه تو هم یه جورایی بی قرار اویی؟
و بعد با خنده شانه هایش را بالا انداخت و حرفش را ادامه دادو گفت: در این دوسه روزی که نبودی باربد بدجوری دل تنگت شده بود دیروز بعد از کلاس پیشم اومد و بعد از کلی من من کردن پرسید چرا خانم فاخته به دانشگاه نمی آید؟
ندا بازهم لبخندی زدو سپس ادامه داد: -جالب بود وقتی که از تو اظهار بی اطلاعی کردم قیافه اش آشکارا در هم فرو رفت!
لبخندی زدم وگفتم:ندا جان تو هم چه فلسفه بافی می کنی برای خودت!
ندا دهان باز کرد تا حرفی بزند که با ورود استاد حرفش راقطع و سکوت کرد.
با خود گفتم،آیا نیامدنم به دانشگاه او را نگران کرده بود؟ آه باربد خدا لعنتت کنه که معلو نیست در اون مخت چه می گذرد و چه جور آدمی هستی؟
با صدای بم و مردانه استاد از افکارم بیرون آمدم. استاد نام او را صدا زدوگفت: -آقای آشتیانی امیدوارم که امروز آمادگی ارائه کنفرانس را داشته باشی؟
باربد از جایش بلند شد،قلب من بار دیگر فرو ریخت. ندا سرش را به گوشم نزدیک کرد و به آرامی گفت:
-دیروز نوبت کنفرانسش بود اما آنقدر آشفته به نظر می رسید که نتوانست درس جواب بدهد.
آرام گفتم: که اینطور!
باربد به طرف تابلو رفت و شروع به کنفرانس دادن کرد، در تمام این مدت سرم پایین بود و به کتاب خیره شده بودم و سعی می کردم که به حرف های او گوش بدهم اما متاسفانه آنقدر فکرم آشفته بودکه نتوانستم کوچکترین مطلب را از او یاد بگیرم. استاد که از نحوه کنفرانس دادن به وجد آمده بودشروع به تحسین کردن او کرد.با خودم گفتم:انگار باربد مهره مار دارد که حتی اساتید هم شیفته او هستند!
لحظاتی بعد با صدای استاد که نامم را صدا میکرد وجودم یکباره درهم فرو ریخت، به زحمت از جایو خود برخاستم و با صدای بلند گفتم:-بله استاد.
استاد از بالای عینک ابتدا نگاهی به من انداخت وسپس نگاهش را به لیستی که در دست داشت دوخت و گفت:
-خانم فاخته شما و خانم ندا کمالی را درکنار آقای آشتیانی در یک گروه قرار دادم تا تحقیقی را که موضوعش به عهده خودتان باشد را انتخاب و مورد بررسی قرار دهید.
استاد سکوت کردو سپس با انگشت،اشاره ای به باربد و من و ندا کردوگفت: - یادتان باشد که از هرسه شما انتظاری دیگر دارم. امید وارم که انتظار مرا بر آورده کنید.
در این هنگام من وباربد همزمان با هم گفتیم:ولی استاد ما....
سپس هردو حرفمان را قطع کردیماستاد از جایش بلند شدو در حالی که با دست اشاره می کرد تا من و باربد بنشینیم ،بی خبر از حال دل ما گفت: بله شما دوتا و خانم کمالی می توانید تحقیق دلخواه مرا انجام دهید.
وبعدرو به بچه های دیگر کلاس کردو گفت:-آقایان و خانم ها،طبق لیستی که دردست دارم اسامی گروه ها
را عنوان می کنم،شما باید هرچه سریع تر دور هم جمع شویدو کار تحقیقاتی خود را شروع کنید.بعداستاد تک سرفه ای کردو شروع به خواندن اسامی گروه ها کرد. وقتی استاد اسامی گروه ها را خواند برای یک لحظه تصمیم گرفتم که اسمم را در گروه دیگری بنویسم. اما خیلی زود پشیمان شدم و گفتم،اگر من اعتراض کنم استاد دلیلش را می پرسدو بعد هم بچه های کلاس فورا به آن شاخ و برگ می دهند و شروع به شایعه پراکنی می کنند……………..به ناچار سکوت کردم و خودرا در دریای آشفته درونم غرق کردم هیچ نمی دانم زمان چگونه سپری شدو کلاس آن روز به پایان رسید. صدای ندا مرا از عالم خود بیرون آوردوگفت:-فرناز جون بهتره اگه حالت خوبه و مشکلی نداری به اتفاق آقای آشتیانی موضوع تحقیق را انتخاب کنیم.
سرم را چرخاندم که جوابش را بدهم اما با دیدن باربد به کلی فراموش کردم که چه می خواهم بگویم. تازه متوجه شدم که جز من و ندا و باربد کس دیگه ای در کلاس نیست! با وجو باربد دوباره آتش درونم برپاشد احساس کردم که هر لحظه هم شعله ور تر می شود. ندا با دست به شانه ام زدوگفت: فرناز جون انگار حالت خوب نیست ،درسته؟
نگاهش کردم گفتم: نه مشکلی ندارم اگر میخواهید موضوع تحقیق را انتخاب کنید من آماده ام.
دراین هنگام ندا نگاهی به باربد انداخت و گفت: پس آقای آشتیانی بسم الله………..
باربد چنگی به موهایش زدو سپس رو به نداگفت: خانم کمالی بهتره اول یه چیزی بخوریم فکر نکنم با شکم خالی بتوانیم تمرکز حواس داشته باشیم.
ندا لبخند زنان به او گفت: این که عالیه آقای آشتیانی به شرطی که مهمان شما باشیم،نه فرناز جون؟
سرم را بالا آوردم و به آرامی گفتم: من که چیزی میل ندارم.
باربد حرفم را قطع کردو با طعنه گفت:خانم فاخته که با شکم خودشم درگیره!
باربد بعد از گفتن این جمله دوباره رو به ندا کرد و گفت:خانم کمالی در سالن غذا خوری منتظرتان هستم. و بعد بدون اینکه منتظر پاسخی از سوی ندا باشد از کلاس بیرون رفت…
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۷-۹-۱۳۹۲, ۰۴:۴۷ عصر
یافتن
1 کاربر از best lady به دلیل این ارسال سپاس کرده.
فاطمه6060
کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #4
RE: رمان یک قدم تاعشق
بعد بدون اینکه منتظر پاسخی از طرف ندا باشه از کلاس بیرون رفت. ندا در حالی که دستم را می کشید تا از کلاس خارج شویم گفت: فرناز جون در برابر باربد دیگه نمی تونی بی تفاوت باشی.پس بی خود حفظ ظاهر نکن!به قول شاعر رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون

لبخند تلخی زدم و به او گفتم: ندا جان تو هم عادت داری که فقط به ظاهر افراد نگاه کنی؛ در صورتی که از باطن اونها خبر نداری

ندا بی خبر از همه چیز گفت: باطنت رو هم به زودی خواهیم دید

وارد سالن غذا خوری که شدیم.،هر دو سکوت کردیم و با دیدن بارید که روی صندلی نشسته بود و ظاهرا انتظار ما را می کشد به طرفش رفتیم.قلبم مثل طبلی در سینه ام شروع به تپیدن کرد. باز او را دیدم و دستخوش احساسات شدم.با دستانی لرزان صندلی را عقب کشیدم و وجود سست و بی رمق خود راروی آن رها کردم. باربد از جایش بلند شد و در حالی که به موهای پرپشتش دست می کشید گفت:خانم هاچی میل دارند؟

ندا بدون رودر بایسی گفت:یک بندری تندو تیز لطفا

باربد بدون اینکه به من نگاه کند گفت: و شما خانم فاخته؟

در حالی که صدایم آشکارا می لرزیدگفتم: من که گفتم...چیزی میل ندارم

باربد نفس عمیقی کشیدو گفت: هر طور که مایلید

بعد از رفتن او ندا سرش را جلو آوردوگفت:فرناز جون فدات شم اینجا دیگه جای ناز کردن نیست. عزیز دلم باور کن من تا آخرشو خودندم. که تو تنها با نگاه های باربد غش و ضعف می ری پس دیگه .... با آمدن باربد ندا حرفش را قطع کرد.باربد خوراکی ها را روی میز گذاشت و بعد یک صندلی را عقب کشیدو روبه روی من نشست. از گرما و حرارتی که دوباره بر وجودم حکم فرما شده بود،احساس ذوب شدن می کردم. و مدام با دستمالی که دردست داشتم عرق های روی پیشانی ام را پاک می کردم و بود اینکه به اطرافم نگاه کنم سرم را پایین انداخته وبا دسته گلی که روی میز قرار داشت بازی می کردم. یک لحظه احساس کردم که باربد به چهره ام زل زده ناگهان اختیار چشمانم را از دست دادم و درحین اینکه سرم را بالا می بردم نگاهم در نگاه باربد گره خورد.احساسم درست بود اما به محض اینکه من نگاهش کردم خیلی زود نگاهش را از من گرفت و ناگهان ساندویچ در گلویش گیر کرد و به شدت به سرفه افتاد. طوری که ندا نگران از جایش بلند شدو به طرف بوفه رفت و بعد با لیوانی آب به طرف باربد آمد. در یک لحظه به او نگاهی انداختم ،مانند لبو قرمز شده بود خنده ام گرفت و سرم را پایین انداختم و لبخند کوچکی بر لبم نشاندم. ندا از دیدن خونسردی ام حرصش گرفته بود.و از اینکه من نسبت به باربد خودم را بی تفاوت نشان می دادم نگاهی پر از سرزنش به من انداخت و چیزی نگفت. باربد وقتی به حالت طبیعی اش برگشت از خودن بقیه ساندویچش صرف نظر کردو دقایقی بعد با تک سرفه ای سکوت سه نفره را شکست و با صدای آرام و زیبایش گفت:بهتر است هرچه زودتر عنوان تحقیق را تعیین کنیم.ندا حرف او را تایید کردولی من سکوت کردم و آماده شنیدن شدم. باربد خیلی شمرده شروع به گفتن کرد:به نظر من تحقیق را می توانیم با موضوع بیماری آنفولانزا شروع کنیم. بر خلاف اینکه متاسفانه ،همه این بیماری را ساده می گیرند با بی نوجهی نسبت به آن باعث به وجود آمدن بیماری های دیگر هم می شوند.دقایقی بعد باربد صحبتی را تمام کردو با کشدن نفس عمیقی گفت:خب خانم ها نظرتون چیه؟ ندا فوری روبه من کردو گفت: من که مخالفتی ندارم . بعد نگاهش را به من دوخت و حرفش را ادامه داد وگفت:موضوع جالبه در ضمن ما هم می تونیم در کنارش مصاحبه های مختلفی از چند پزشک تهیه کنیم و نظر اون ها را درمورد بیماری و بیماران بدانیم. و هم چنین راه های مقابله با آن را بدست بیاوریم که تحقیقاتمان کامل تر شود. ندا این بار دستانش را در هم قفل کرد و با عجله به من گفت: فرناز جان تو باید مسئولیت مصاحبه ها را قبول کنی چون به راحتی می توانی با فواد و هم کارانش مصاحبه های مختلفی انجام دهی.

باربد حرف ندا راقطع کرد و فورا پرسید:فواد کیه؟

ندا نگاه پر معنایی به من کردو در جواب باربد گفت: فواد برادر فرناز و متخصص اطفاله

باربد با لحن آرامی گفت:که اینطور!من هم می توانم از خواهرم کمک بگیرم و مصاحبه ای با او داشته باشم.

من و ندا نگاه گذرایی به هم انداختیم ،بعد ندا به او گفت: مگر خواهر شما هم پزشکه؟

باربد سرش را چند بار تکان دادوگفت: بله او یک پزشک ماهرو موفقه.

هر کلمه که از دهان باربد خارج می شد انگار یک تکه آتش بود که به سویم پرتاب می شد. به یاد حرف های زشت و رکیکی که به خانواده اش زده بودم افتادم،حالا با شنیدن صحبت های باربد داشتم از شدت شرم می سوختم. نمی دانم چند دقیقه در حال خودم بودم که ندا منو صدا کردوگفت: فرناز جون تو کجایی؟ اصلا هوش و حواست پیش ما نیست.ببینم نمی خواهی نظری در مورد تحقیق بدهی؟ضمن صحبت های ندا بارید نگاهش را به چهره ام دوخت و منتظر شنیدن حرف یا انتقادی از طرف من شد. به زحمت نفس عمیقی کشیدم و با هول و هراس فراوان گفتم: من نظر خاصی ندارم. در مورد مصاحبه هم حتما با فواد صحبت خواهم کرد و از او کمک خواهم گرفت. ندا از لحن گفتار و کلامم لبخندی زد و در حالی که به شدت جلوی خنده اش را می گرفت رو به باربد گفت: خوب آقای آشتیانی ،فکر می کنم دیگه مشکلی نباشه،درسته؟

باربد نگاهی به ساعت مچی اش انداخت و گفت: خدا رو شکر نه ان شاءا... از فردا کارمان را شروع می کنیم.

هر سه هم زمان با هم از جای خود بلند و برای رفتن به خانه آماده شدیم . همان طور که داشتم از ندا خداحافظی می کردم باربد با لحن زیبایش گفت: من شما را می رسانم،میرم اتومبیلم را روشن کنم تا بیایید.

و بعد بودن اینکه منتظر جواب من و ندا باشد از سالن خارج شد و به طرف اتومبیل رفت. بعد از رفتن او به ندا گفتم:

تو با باربد برو من می خواهم کمی پیاده روی کنم،فعلا خداحافظ

ندا در حالی که دندانش را به لبش گرفته بود،دستم را گرفت و گفت: اولا که در این هوای سرد نمی تونی پیاده روی کنی! در ثانی اگه تو نیای من هم نمیام.

حرفش را قطع کردم و گفتم:آخه تو به من چی کار داری؟ خودت برو دیگه

ندا بدون توجه به حرفم دستم را کشیدو کشان کشان مرا بیرون برد، چشمانم به اتومبیل افتاد که قلبم فرو ریخت. دستم را با فشار از دست ندا خارج کردم و هراسان از او خداحافظی کردم. و قبل از اینکه ندا بتواند عکس العملی انجام دهد،با گام هایی بلند از اودور شدم تا او مانع رفتنم نشود اما متاسفانه هنوز از در خروجی بیرون نیامده بودم که صدای بوق پیاپی اتومبیل باربد دوباره مرا ترساند. باربد با صدای جادویی اش مرا صدا کردوگفت: خانم فاخته خواهش می کنم سوار شوید.

برگشتم و نگاهش کردم،در نگاهش برق خاصی بود که مرا آشفته می کرد. باربد یکبار دیگر خواهش کرد که سوار شوم،به قدری زبان در دهانم سنگین شده بود که نتوانستم مخالفت کنم. و به ناچار با دستانی که آشکارا می لرزید در اتومبیل را بازکردم و سوار شدم. در دل هزار بار خودم را نفرین کردم که چرا بی جهت و بودن آنکه بخواهم چنین نقطه ضعف بزرگی را به او داده بودم و حالا باید زیر نگاه های او از شرم بسورم و دم نزنم. خاطرات آن روز در ذهنم پررنگ تر می شد و در وجودم شعله می کشید. با دستمالی مرتب پیشانی خیسم را پاک می کردم. هر لحظه که می گذشت بیشتر حس می کردم که ممکن است از شرم و گرمایی که بر وجودم حاکم شده است خفه شوم! ندا دستش را بروی شانه ام گذاشت و گفت: نکنه واقعا زبونتو موش خورده ؟ آخه دختر جون تو امروز چت شده؟

و بعد در حالی که به چهره او دقیق تر شده بود گفت: فرناز جون واقعا مثل اینکه حالت خوب نیست ها...چرا رنگت اینقدر پریده؟

به زحمت آب دهانم را فرو دادم و به زحمت با صدایی که از ته چاه بیرون می آمد گفتم: ندا جون چیز مهمی نیست.

این بار نفس عمیقی کشیدم و سرم را بالا گرفتم. ناگهان متوجه باربد شدم که از آینه اتو مبیل نگاهم می کند،وقتی نگاهم در نگاه ویران کننده اش گره خورد،نیشخندی به من زد که تمام وجودم یکباره در هم فرو ریخت! گویی می خواست با آن نیشخند پر معنایش به من بفهماند که من علت این بد حالیت را می دانم، من می دانم که در درون تو چه می گذرد.... با فشار دست ندا که بازویم را تکان می داد از عالم پریشان خودم بیرون آمدم. ندا که بدجوری نگران سلامتی من بود با خواهش گفت: فرناز جون می خوای با هم بریم دکتر؟آخه حالت...

حرفش را قطع کردم و آرام به او گفتم:ندا جان باور کن من مشکلی ندارم.نگران نباش

ندا سرش را به گوشم نزدیک کردوآرام گفت:پس مشکل چیز دیگری است! بهتره که من هرچه زودتر پیاده شوم فکر کنم مزاحمتون هستم.

سرم را به جانبش چرخاندم و با جدیت نگاهی به او انداختم و گفتم: ندا

حرفم را قطع کرد ولبخندی به رویم زد و دوباره آرام گفت: رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون

و بعد فوری رو به باربد کرد و گفت:آقای آشتیانی بی زحمت همین جا نگه دارید؟

باربد با تعجب پرسید: خانم کمالی مقصدتان همین جاست؟

ندا با اطمینان گفت: بله از لطفتون ممنون هستم.

با تعجب نگاهش کردم و خواستم بگویم چرا اینجا...که او چشمکی به من زد و از ماشین پیاده شد. بعد از پیاده شدن ندا،باربد با سرعت بیشتری شروع به رانندگی کرد.تنها شدن با او باعث منقلب شدن حالم می شد،طوری که از شدت شرم نمی توانستم سرم را بالا بگیرم،باربد هم با سکوتش مرا بیشتر عذاب می داد. شاید هم او هنوز به خاطر توهین هایی که به خانواده اش کرده بودم از من دلگیر بود. لحظاتی بعد باربد ضبط صوت را روشن کردو طولی نکشید که صدای آرام و دلنشین موسیقی این سکوت زجر آور را شکست.

آسون نمی شم یار کسی من،آسون نمی دم دل به کسی من،مغرور ترین عاشق شهرم،من جز به خودم با همه قهرم،نوازشم کن،نوازشم کن،اگه دوستم داری تو خواهشم کن

چه ترانه ای،زبان حال دل من است یا باربد؟ در حالی که حرصم درآمده بود،دوباره با خودم گفتم: پسر مغرور فکر می کنی کی هستی؟ در همین فکر بودم که ناگهان باربد با طعنه گفت: خانم فاخته...میشه بپرسم چرا اینقدر درهم فرو رفته اید؟ رنگ هم که برچهره نداری؟نکند از اینکه با من تنها شده ای می ترسی؟ یا... شاید یادآوری خاطرات گذشته عذابت می دهد؟از صحبت و لحن کلامش کاملا مشخص بود که می خواهد حرص مرا دربیاورد و با طعنه و کنایه هایش مرا تحقیر کند بنابراین در حالی که سعی کمی کردم بر اعصاب خودم مسلط شوم با لحن جدی به او گفتم: نگه دارید می خواهم پیاده شوم.

باربد برخلاف من با خون سردی ،سوت کوتاهی کشید و گفت: اوه... خانم فاخته ، چرا بدت اومد کمی فقط می خواستم از احوال پریشانت بپرسم با حرص به او گفتم:لطفا هرچه سریع تر نگه دارید،احتیاجی به احوال پرسی شما ندارم. آقای محترم

باربد قهقهه ای سر داد و سپس بدون گفتن کلامی در کناری ترمز کرد،با عصبانیت پیاده شدم و بعد تمام حرصم را روی درب اتومبیل خالی کردم و آن را محکم به هم کوبیدم. باربد شیشه اتومبیل را پایین کشیدو گفت:به سلامت در ضمن یادت باشه از فردا وقتی بهت گفتم سوار شو بدون اینکه جلو دوستت ادا و اطوار در بیاوری فورا می آیی و سوار میشی، این را هم یادت باشه که امروز برای اولین و آخرین بار بود که از تو خواهش کردم تا سوار شوی چون من اصلا اهل خواهش کردن نیستم.

از شنیدن حرف هایش آتش گرفتم و در جواب او با خشم گفتم: من هم اصلا خوشم نمیاد که سوار اتو مبیل تو شوم مگر تو که هستی که می خواهی مرا مجبور کنی؟

باربد در جوابم با لبخندی گفت:من همانم که

یکباره حرفش را خورد اما طولی نکشید که دوباره گفت: من همانم که تو باید تابع حرف هایم باشی،در غیر این صورت بنده هیچ تضمینی نمی کنم که راز نگه دار خوبی باشم. فکر کنم عدم راز داری من برایت عواقب بدی داشته باشد،نه تنها تو را جلو دوستانت رسوا می کنم بلکه انگشت نمای تمام دانشگاه هم خواهی شد!این را در مغزت فرو کن که باربد آشتیانی هرکاری که بخواهد انجام ما دهد! Ok فعلا

اتومبیلش مانند حبابی از مقابل چشمانم محو شد. حرف های او یکباره مثل خوره به جانم افتاد نگاهش سرشار از خشم و کینه بود. این را به یقین میدانستم که او بدجوری از تهمت هایی که نثار خانواده اش کرده بودم به دل گرفته،کاش غرورم اجازه میداد که از او معذرت خواهی کنم شاید با یک معذرت خواهی ساده می توانستم کینه را از دلش پاک کنم تا اینکه تهدیدش را عملی نکند. اوه خدایا!!نکند آبرویم را درکلاس ببرد...نکند مرا جلو ندا سکه یه پول کند ؟ لعنت به من ... نه هزاران بار لعنت به باربد که مرا این گونه بازی داد و خیلی راحت توانسته مرا در دام بیاندازد.اگر من احمق فریب احساسات پوچ خودم را نمی خوردم و به او زنگ نمی زدم،حالا او هرگز به خودش اجازه نمی دادکه به من چپ چپ نگاه کند و یا این چنین مرا خرد و تحقیر کند! وای که حق می دهد که مرا به باد تمسخر بگیرد و هر لحظه با تهدید هایش تن مرا بلرزاند.افکارم مثل طوفانی درهم و برهم شده بود،گیج و مات در پیاده رو راه می رفتم و با هر قدم خود را لعن و نفرین می کردم.سرانجام ساعتی بعد در حالی کهآشفتگی از سرو رویم می بارید به خانه رسیدم که از شانس بدم مامان و باباو فواد هرسه در خانه بودند. به محض رسیدن من با دقت به چهره ام زل زدند،گویی برای اولین بار بود که مرا می بینند.مامان با صدای نگرانی گفت: فرنازجون نکند حالت دوباره به هم خورده است؟بابا حرف مامان را ادامه دادو گفت: رنگ به چهره اش نمانده و لبهایش هم کبود شده! فواد هراسان به طرفم آمد و دستش را روی گونه ام گذاشتو سپس گفت:تب که نداری!پس چرا اینقدر رنگت پریده؟مشکلی برایت پیش آمده؟

سردو بی تفاوت نگاهی به هرسه شان انداختم و گفتم:نگران نباشید کمی سر درد دارم،به گمانم به خاطر فشرده بودن کلاس هاست. حالا هم آنقدر خسته ام که حوصله غذا خوردن ندارم، می دانم که با استراحت کمی حالم بهتر میشود. پس مرا صدا نکنید.

بابا و فواد حرفم را تایید کردند و از من خواستند تا ساعتی استراحت کنم،اما مامان غرغر زنان گفت:تو کی درست و حسابی غذا خوردی که حالا بخوری؟وا... من نمی دونم تو چطوری توی کلاسات ضعف نمی کنی؟برای همینه که بهت فشار میاد و تعادلت به هم می خوره

به طرف مامان برگشتم و گونه اش را بوسیدم و در حالی که صدایم را از بغضی کهنه صاف می کردم به او گفتم:مامان جون ممنون که به فکر من هستی اما باور کنحالا اشتها ندارم و اگر هم غذا بخورم آن هارا پس می دهم،فعلا بهتره کمی استراحت کنمبعدش هم به شما قول میدم غذایم را با اشتهای کامل بخورم.

مامان آهی کشیدو گفت:امید وارم پس برو استراحت کن تا حالت بهتر شود

لبخند تصنعی به او زدم و به طرف اتاقم رفتم.

لباس هایم را در کم تر از چند دقیقه عوض کردم و سپس با تنی خسته خودم را روی تخت رها کردم و سرم را میان دستانم قرار دادم،چشمانم را بهم فشار می دادمو سعی می کردم به هیچ چیز فکر نکنم اما مگر می شد،لحظه ای چهره باربد از خیالم دور نمی شد،تهدید هایش قلبم را به درد آورده بود. با حالتی عصبی به موهایم چنگ زدم و با حرص گفتم:موردشور خودم و عاشق شدنم را ببرن! آن همه خواستگاران آن چنانی را جواب کردم که حالا عاشق کسی شوم که نه تنها احساسی به من ندارد بلکه با دیدن من خشم و نفرت از چشمانش می بارد.

خدایا چرا... چرا باید دل من او را بخواهد؟چرا با یاد آوردی اسم او در خود فرو بریزم قلبم به طپش بیافتد؟ آخه دل معصوم من که گناهی نداره!اون که از همه چیز بی خبره ،چطور باید دلم را قانع کنم تا وجود باربد را نادیده بگیرد.

بغض به کمین نشسته ام را رها کردم و برای دل خودم اشک ریختم،بعد کم کم خواب چشمانم را ربود و مرا به عالم بی خبری دعوت کرد.
يك هفته بعد زماني كه داشتم از دانشگاه بيرون مي آمدم و مي خواستم به خانه بروم با شنيدن صداي بوق اتومبيلي كه در كنارم توقف كرده بود سرم را برگرداندم و با ديدم فواد هم خوشحال شدم و هم متعجب ! لبخند زنان سوار اتومبيلش شدم و گفتم :
- چه عجب ! آفتاب از كدوم طرف درآمده كه دنبال من آمدي ؟
فواد در حالي كه خوشحالي از چهره اش پيدا بود گفت :
- حدس بزن چي شده ؟
با تعجب پرسيدم :
- چي شده ؟
از شدت خوشحالي بشكني زد و گفت :
- فرناز جون همه چي درست شد امروز اول وقت باربد آمد مطبم و با كلي معذرت خواهي گفت يك سوء تفاهم كوچك باعث شده بود كه عاطفه تحت فشار قرار بگيرد و بر خلاف ميلش به تو جواب منفي بدهد كه خوشبختانه به خير گذشت و زمان همه چيز را ثابت كرد . الان هم من آمدم كه به تو بگويم با خواستگاري شما موافق هستيم بعدش هم گفت، هر موقع كه تشريف آورديد قدمتان روي چشم . واي فرناز جون خيلي سعي كردم خودم را بي تفاوت نشان بدهم اما اين دل لعنتي با شنيدن اين خبر مي خواست از خوشحالي از داخل سينه ام بيرون بيايد . راستش اول باور نكردم اما بعد از رفتن باربد فورا با خود عاطفه تماس گرفتم و فهميدم همه چيز حقيقت دارد .
ديگر به حرفهاي فواد توجه نكردم و با خودم گفتم باربد فقط خدا مي داند كه تو چه موجودي هستي ؟
صداي فواد مرا به خودم آورد و گفت :
- چيه تو خودتي ؟ ببينم از شنيدن اين خبر خوشحال نشدي ؟
خودم را جمع و جور كردم و گفتم :
- چرا ، چرا مگه ميشه خوشحال نباشم ، داشتم به اين فكر مي كردم كه باربد چه جور آدميست ؟
فواد فورا حرفم را قطع كرد و گفت :
- اتفاقا براي خودم هم سوال بود وقتي شب خواستگاري ديدمش به نظرم مرموز رسيد اما امروز وقتي آمد مطب و شروع به صحبت كرد از تصورات منفي كه در ذهن نسبت به او داشتم شرمگين شدم ، اون واقعا پسر با شخصيت و مهرباني است .
در حالي كه از شنيدن حرفهاي فواد كه از باربد تعريف و تمجيد مي كرد به حرص آمده بودم گفتم :
- خوبه ... خوبه ... از همين الان نمي خواهد شروع كني از فك و فاميل زنت تعريف كني من خودم چشم دارم و همه چيز را مي بينم . حالا بگو كي شيريني نامزديت را مي خوريم ؟
فواد بشكني زد و گفت :
- بهتره بپرسي شيريني جشن عروسي رو كي مي خواهيم بخوريم ؟
با تعجب پرسيدم :
- جشن عروسي !؟ حالا چرا اينقدر عجله داري ؟ نمي خواهيد دوران نامزدي همديگر را بهتر بشناسيد ؟
فواد در جوابم گفت :
- اولا كه براي مراسم ناكزدي يك جشن كوچك مي گيريم چون مي خواهيم در اولين فرصت جشن عروسي را بر پا كنيم ، آن هم يه جشن مفصل و به ياد ماندني ! در ثاني من و عاطفه مدت هاست كه همديگر را مي شناسيم و هر دو آمادگي ازدواج داريم پس ديگر صبر كردن جايز نيست .
خنديدم و گفتم :
- اميدوارم كه هميشه شاد و خندان ببينمت از ته دل برايت آرزوي خوشبختي مي كنم .
فواد خنده كنان گفت :
- ممنونم اميدوارم كه تو هم خوشبخت شوي .
با رسيدن به خانه گفتگويمان به پايان رسيد ، فواد با چند بوق پياپي ورودش را به بابا و مامان اعلام كرد . بابا با عجله در را برايمان باز كرد و فواد اتومبيلش را در گوشه حياط پارك كرد .
وقتي فواد اين خبر مسرت بخش را با آب و تاب براي مامان و بابا تعريف كرد هر دو آنها با شنيدن اين خبر غرق در شادي شدند.

به شدت در خودم احساس شكست و دلمردگي مي كردم طوري كه كاملا بي انگيزه و بي هدف روز هاي زندگي خود را طي مي نمودم و اگر اجبار نبود حتي راضي بودم درس و دانشگاه را هم ول كنم . در اين روز ها هر جاي دانشگاه كه پا مي گذاشتم چشمان افسونگر باربد مرا تعقيب مي كرد او تنها با همين نگاه هايش داشت مرا به مرز جنون مي كشاند . چقدر بارها باه حودم نهيب زدم كه او مرا خرد كرده و شخصيتم را از بين برده و مرا به باد تمسخر گرفته ، چه قدر به خودم گفتم كه او دلش نزد كس ديگري اسير است بي خيالش شو ، اينها را به خود مي گفتم اما باز وقتي به دلم مراجعه مي كردم مي فهميدم كه دلم براي هر نگاهش پرپر مي زند !
دلم مي خواست كه آنقدر قوي و محكم بودم كه مقابلش مي ايستادم و به او مي گفتم تو مي خواهي با نگاهت ، با سكوتت چه چيزي را ثابت كني . لعنتي چي از جونم مي خواهي كه حتي يه لحظه هم در خواب و بيداري رهايم نمي كني ؟ اين افكار مدام با نگاه هاي او در ذهنم مي چرخيد ولي من هيچ عكس العملي نمي توانستم از خودم نشان دهم .

نامزدي فواد مصادف بود با عيد نوروز ، برخلاف نظر فواد كه مي گفت جشن كوچكي مي گيريم ، جشن زيبا و بسيار باشكوهي شد . خانواده عمو جلال ، عمه ملوك و حتي برخي از اقوام كه در جنوب زندگي مي كردند هم در جشن نامزدي فواد شركت كردند . اقوام خانواده آشتياني هم همين طور ، در اين ميان تنها كسي كه با ساده ترين لباس در آن جشن شركت كرد من بودم . تازه جاي خلوتي را هم بدست آوردم و با نشستن روي صندلي توانستم تمام افراد را در زير نظر داشته باشم اما چشمان بي قرار من تنها به دنبال يك نفر مي گشت كه آن هم باربد بود . عاقبت او را از دور ديدم و قلبم فرو ريخت ، پيراهن صورتي كم رنگ و آستين كوتاهي بر تن داشت و با كراواتي كه بسته بود و شلوار جين خوش رنگي كه به پا كرده بود درست مثل ستاره اي در مجلس مي درخشيد . همين طور به او زل زده بودم كه رعنا به طرفم آمد و گفت :
- فرناز جون اون پسر پيرهن صورتيه ...
حرفش را بريدم و گفتم :
- باربد ، برادر عاطفه است در ضمن همكلاسي من هم است .
رعنا آه بلندي كشيد و گفت :
- با اينكه اينقدر بهش نزديكي اما تا حالا نتونستي تورش كني ؟ واقعا كه دختري به سردي تو نديده ام آخه مگه مي شه آدم همچين ستاره اي در كنارش داشته باشه و نسبت به او بي خيال باشه !
نيشخندي به او زدم و گفتم :
- پيشكش تو ! اگه مي توني تورش كني برو جلو !
رعنا همچنان كه باربد را زير نظر داشت با قاطعيت گفت :
- امشب حتما تورش مي كنم .
ناگهان خنديدم و گفتم :
- اين فكرهاي بي خود را از سرت بيرون كن اين از اون پسرهايي نيست كه تو فكرش را مي كني او يك پسر خودخواه و كاملا از خود راضيه !
رعنا كه با حرفهاي من قانع نشده بود گفت :
- امتحانش مجانيه !

رعنا با گفتن اين حرف مرا ترك كرد و به جمع پيوست ديگر نگاهي به باربد نكردم تمام توجه ام به فواد و عاطفه بود كه دو پرنده خوش اقبال اين بزم بودند . فواد حتي براي لحظه اي او را رها نمي كرد مدام در گوش هم نجوا مي كردند و سپس مي خنديدند . مامان هم دور هر دوي آنها مي چرخيد و اسپند دود مي كرد . در همان حين بود كه متوجه نگاه هاي مرد جواني به خود شدم . در حالي كه ابروانم را در هم مي كشيدم و نگاهم را ازش مي گرفتم با خود زمزمه كردم ، مرتيكه بي چشم و رو ! ببين چطور با وقاهت ايستاده و بروبر منو نگاه مي كنه تازه بهم لبخند هم مي زند . شانس ما را ببين همه را برق مي گيره ما را چراغ نفتي ! داشتم اين حرف ها را با خودم زمزمه مي كردم كه ناگهان با ديدن صحنه اي در مقابلم كلمات در دهانم ماسيد ، باربد را ديدم كه گرم رقصيدن با رعنا بود و نيش هر دو تا هم تا بنا گوش باز بود از ديدن اين صحنه حالم بهم خورد و احساس حسادت بر وجودم غلبه كرد . اصلا نمي توانستم باور كنم كسي كه دارد با رعنا مي رقصد باربد باشد او به حدي خودخواه بود كه به هيچ دختري در دانشگاه نرمش نشان نمي داد اما حالا به همين راحتي گرم رقصيدن با رعنا شده بود . داشتم از حسادت منفجر مي شدم از جايم بلند شدم و به طرف ديگري رفتم تا آن دو در مقابل چشمانم نباشند. با خود گفتم ، يعني رعنا چه برتري نسبت به من داشت كه فورا باربد را جذب كرد فكرم چنان آشفته بود كه اصلا متوجه اطرافم نبودم . چند دقيقه اي همان طور در حال خودم بودم كه صداي مردانه اي به گوشم رسيد و باعث شد كه از عالم خودم بيرون بيايم . سرم را به طرف صدا چرخاندم و به يكباره اخم هايم در هم فرو رفت او همان مرد جواني بود كه مي خواست با نگاه هاي هيزش مرا ببلعد ! همين كه آمدم او را با حرف دندان شكني از خود دور كنم ناگهان گفت :
- خانم افتخار مي دهند تا دقايقي را در كنارشان سپري كنم ؟ البته قبلش از شما معذرت مي خواهم كه باعث برهم زدن خلوتتان شدم !

دوباره دهانم را باز كردم كه جواب سرباليي به او بدهم اما در همان لحظه شيطان بر وجودم غلبه كرد و با خود گفتم ، چه اشكالي دارد براي دقايقي با او هم صحبت شوم و بر خلاف ميلم با او گفتگو كنم . مي خواستم با اين كارم حسابي تلافي رقصيدن باربد را با رعنا در آورم بنابراين به او گفتم :
- خواهش مي كنم بفرماييد .
او درست روبروي من يك صندلي را عقب كشيد و روي آن نشست . بعد خيلي زودتر از آنچه كه فكرش را مي كردم خودش را معرفي كرد و گفت : - بنده رامين آشتياني هستم پسر عموي عروس خانم ، شما هم ظاهرا از همخواني چهره تان با آقا داماد بايد نسبت نزديكي با او داشته باشيد ؟ ديگر به ادامه حرف هايش توجه نكردم و با خودم گفتم ، پس پسر عموي باربد است . درست مثل او زيرك و باهوش ، جالبه ! در يك لحظه به خود نهيب زدم و گفتم ، فرناز فريب يكي ديگر از آشتياني ها را نخور و هر چه زودتر او را از خودت دور كن . داشتم با خودم كلنجار مي رفتم كه او گفت :
- ببخشيد ، خانم اگر دوست نداريد مي توانيد خودتان را معرفي نكنيد !
ناگهان از دهانم در رفت و گفتم :
- اين طور كه شما فكر مي كنيد نيست ... من فرنازم ، خواهر داماد .
چهره رامين از خوشحالي باز شد و با صدايي كه از شوق مي لرزيد گفت:
- واقعا از آشناييتان خوشبختم بايد همين ابتدا بگويم از اينكه اين افتخار نصيبم شد تا با گل سر سبد مجلس امشب هم صحبت شوم بسيار خوشحالم ، فرناز خانم بدون اغراق بايد بگويم شما در حالي كه كاملا با سادگي در اين بزم حضور پيدا كرديد اما باز هم مثل ستاره پر نوري در ميان جمع مي درخشيد !
از شنيدن توصيف هاي رامين در حالي كه وقيحانه به صورتم زل زده بود و مرا تحسين مي كرد از شدت شرم سرخ شده و با خودم گفتم ، چه اشتباهي كردم كاش همان اول او را از خودم دور كرده بودم . در ذهنم به دنبال بهانه اي مي گشتم تا از شر نگاه هاي بي شرمانه او رها شوم انگار كه رامين فكرم را خوانده باشد گفت :
- فرناز خانم مشكلي برايتان پيش آمده ؟
با من ... من ... گفتم :
- نه ... نه ... چيز مهمي نيست راستش فقط كمي احساس تشنگي كردم .
اين را گفتم و فورا از جاي خود بلند شدم تا به قصد نوشيدن آب او را ترك كنم كه از شانس بدم ، او هم بلند شد و گفت :
- خواهش مي كنم شما بنشينيد من برايتان آب مي آورم .
رامين اين را گفت و بدون هيچ مكثي از جلوي چشمانم دور شد خودم را سرزنش كردم و زير لب با حرص گفتم ، بهانه اي بهتر از نوشيدن آب نداشتي ؟ و اجبارا دوباره سر جاي خودم نشستم . در اين هنگام صداي اركستر به خاموشي نشست و آرامش خاصي در سالن حاكم شد ، ناگهان به ياد باربد افتادم و دوباره موج حسادت در وجودم نقش بست . همان طور كه در فكر او بودم از دور ديدمش كه دستمالي در دستش بود و داشت عرق هاي روي پيشاني اش را پاك مي كرد ولي نگاه هايش سرگردان بود اما به محض اينكه مرا ديد نگاهش ثابت ماند و سعي كرد كه خود را بي تفاوت نشان دهد . فهميدم كه مرا جستجو مي كرده چون طولي نكشيد كه به طرفم آمد و گفت :
- همكلاسي گرامي حالت چطوره ؟
در حالي كه هنوز ريشه هاي خشم و حسادت نسبت به او در وجودم شعله مي كشيد با سردي جواب احوال پرسي اش را دادم . باريبد خنده كوتاهي كرد و گفت :
- فرناز خانم خوش به سعادت تنهايي كه اينقدر دوستش داري اما ديگه داري زياده روي مي كني ، چه مي شد كمي هم به دختر عمويت مي رفتي ! آدم در كنارش اصلا گذر زمان را حس نمي كند .
لبخندي از روي حرص زدم و گفتم :
- پس مباركت باشه .
باريد قهقهه اي زد و هيچ نگفت من هم در مقابلش كم نياوردم و با شيطنت به او گفتم :
- اتفاقا آقاي آشتياني شما هم پسر عموي با مرامي داريد ! چون برخلاف شما كه فردي مرموز هستيد او بسيار مهربان و باكمالاته راستش در اين مدتي كه داشتم با او گفتگو مي كردم فهميدم كه شما دو تا هم ....
باربد طاقت نياورد و با عصبانيت حرفم را قطع كرد و بريده بريده گفت :
- منظورت ...كيه ؟ ... نكنه رامين را مي گويي ؟
در حالي كه سعي مي كردم همچنان خونسرد باشم و بيشتر حرص او را در بياورم گفتم :
- بله ... آقا رامين را مي گويم ...

باربد دوباره دهانش را باز كرد كه حرفي بزند اما درست در همان لحظه رامين با ليوان آب سر رسيد . او و باربد نگاهي بهم انداختند و بعد اين باربد بود كه ابروانش را در هم كشيد و به رامين گفت :
- مي شه بپرسم اينجا چكار مي كني ؟
رامين با خونسردي گفت :
- اتفاقا من بايد اين سوال را از تو بپرسم ؟
رامين اين را گفت و سپس ليوان آب را به سويم گرفت ، لبخند اجباري به او زدم و گفتم :
- ممنون آقا رامين .

باربد نگاه ترسناكي به من انداخت كه مو بر اندامم راست شد و باعث شد از تمام گفته هاي خود پشيمان شوم . بعد هم ديگر ايستادن را جايز ندانست و با حالت عصبي ما را ترك كرد . بعد از رفتن او نفس عميقي كشيدم ، گر چه حرف هايم باعث تلافي كردن حرف هايش شد و او را به شدت عصبي كرد اما دلم به نوعي ناآرام شده بود . با صداي رامين كه گفت :
- فرناز خانم نمي خواهيد آب را بنوشيد ؟
به خودم آمدم و با صداي گرفته اي گفتم :
- بله ... ممنون .
و بعد ناچارا جند جرعه از آن را نوشيدم .
رامين كه متوجه پريدگي رنگ چهره و تغيير رفتارم شده بود با زيركي گفت:
- فرناز خانم باربد حرفي زده كه باعث ناراحتي تون شده ؟
با من...من گفتم :
- نه...نه...چه حرفي ؟
رامين نفس عميقي كشيد و گفت :
- آخه اون يه آدمي كه به زمين و زمان گير مي ده ، شكاكه ! در ضمن بداخلاق و خشك و عبوس هم هست .
حرفش را با بي حالي بريدم و به خاطر اينكه بيشتر با او بحث نكنم گفتم:
- رفتار او برايم مهم نيست .
بعد براي لحظه اي سكوت كردم و سپس حرفم را ادامه دادم و گفتم :
- آقا رامين من كمي احساس كسالت دارم فكر مي كنم احتياج به جاي خلوت و آرامي دارم و از اينكه نتوانستم بيشتر از مصاحبتتون لذت ببرم جدا معذرت مي خواهم .
اين را گفتم و سپس از جايم بلند شدم . رامين هاج و واج مرا مي نگريست و بعد گفت :

خواهش مي كنم اصلا خودتان را ناراحت نكنيد مهم سلامتي شماست!
با گفتن ممنونم و اميدوارم اوقات خوبي در پيش رو داشته باشيد او را ترك كردم و بعد خودم را به خلوت ترين مكان رساندم كه متاسفانه در آنجا هم خلوتم با ورود رويا بهم خورد . رويا آمد و كنار دستم نشست و با صحبت هاي گوناگون حواسم را به كلي از باربد پرت كرد . من و رويا هر دو در حال پوست كندن ميوه بوديم كه رعنا هم به جمع ما ملحق شد آثار ناراحتي در چهره اش به وضوح مشخص بود . من و رويا هم زمان از او پرسيديم :
- اتفاقي برايت افتاده ؟
رعنا نگاهش را به طرف من ثابت كرد و گفت :
- فرناز جون حق با تو بود ! باربد پسر خيلي خودخواه و مغروري است .
از اين حرف رعنا تعجب كردم و پرسيدم :
- چطور مگه ؟
- من اوايل جشن بهش پيشنهاد رقص دادم كه او هم پذيرفت دقايقي را با هم رقصيديم اما حالا كه او را تنها روي صندلي ديدم و به طرفش رفتم و از او خواستم كه دوباره با من برقصد .
( رعنا به اين جاي حرفش كه رسيد در حالي كه سعي مي كرد اداي صحبت كردن باربد را در بياورد )گفت :
- خانم لطفا مرا ببخشيد من نه حوصله رقصيدن دارم و نه فكر مي كنم كيس مناسبي براي شما باشم .
از اين كه رعنا دقيقا اداي باربد را در آورده بود من پكي زدم زير خنده اما رويا با حرص به او گفت :
- از اينكه حسابي سنگ روي يخت كرد راحت شدي ؟
چهره ي رعنا آنچنان درهم بود كه هيچ حرف ديگري نزد من در حالي كه سعي مي كردم كه او را از اين حال و هوا بيرون بياورم گفتم :
- رعنا جان چيزي بود و گذشت ديگر خودت را اينقدر عذاب نده منتها بايد از اين تجربه تلخ درس بگيري كه يك دختر خوب و نجيب هيچ وقت از يك پسر درخواست رقص نمي كند . تو بايد براي شخصيت خودت ارزش قائل باشي !
رعنا به طرفم آمد و گونه ام را بوسيد و گفت :
- فرناز جون كاش من كمي از رفتارهاي تو را به ارث برده بودم ! تو خيلي خوب هستي باور كن همين جا بهت قول مي دهم كه ديگه هرگز فريب ظاهر كسي را نخورم .
خنديدم و گفتم :
- اميدوارم .
خلاصه شب نامزدي فواد با تك تك اين اتفاقات شكل گرفت و گذشت ، من تمام اتفاقات آن شب را در دفترچه خاطرات ذهنم ثبت كردم . جالب اين بود كه ديگر من نه رامين را ديدم و نه باربد را ! آن شب با تمام هيجاناتش به پايان رسيد و سرانجام شبي به ياد ماندني براي فواد و عاطفه رقم خورد .


* * * *

تا ص 132
عاطفه به حدي خونگرم و مهربان بود كه گاهي واقعا شك مي كردم كه او خواهر باربد است ؟ او در اولين فرصتي كه بدست مي آورد به ديدنمان مي امد و هر دفعه يك دسته گل زيبا و معطر براي مامان به همراه داشت . در واقع دختري بود كه دقيقا با اسمش همخواني داشت ، پر عاطفه و با محبت .
دو ماه مثل برق و باد گذشت فواد و عاطفه تمام اين مدت را به دنبال خانه اي لوكس و نقلي بودند تا هر چه زودتر زندگي تازه خود را آغاز كنند و سر و سامان بگيرند . در تمام اين مدتي كه گذشت باربد هنوز با من سرسنگين بود دقيقا مي توان بگويم از شب نامزدي فواد و عاطفه و ديده شدن من به همراه رامين ! چقدر كنجكاو بودم كه بدانم چرا او آن شب مرا تا آن حد با خشم و غضب نگريست و هيچ نگفت افسوس كه هيچ علت خاصي براي اين رفتار باربد نتوانستم بيابم . يك روز اتفاقي او را در حياط دانشگاه ديدم كه در حال قدم زدن بود اما همين كه مرا ديد بر جاي خودش ثابت ماند به ناچار با او سلام و احوال پرسي مختصري كردم و بعد قصد رد شدن از كنارش را داشتم كه ناگهان او گفت :
- فرناز خانم پارسال دوست و امسال آْشنا ! يادمه تا قبل از نامزدي فواد بدجوري برايش دل مي سوزوندي و با خواهش و التماس از من مي خواستي كه موافق اين وصلت باشم اما حالا كه به اصطلاح خرت از پل گذشته ديگه ما رو تحويل نمي گيري ؟ يا نكنه سرت جايي ديگه گرمه ؟
فورا فهميدم كه منظورش رامينه از اينكه او چنين برداشتي نسبت به من كرده بود عصبي شدم اما به زحمت سعي كردم كه خودم را كنترل كنم و حرص او را بيشتر دربياورم . بنابراين با لحن تقريبا آرامي گفتم :
- آقاي آشتياني نكند جنابعالي انتظار داشتيد كه به خاطر موافقت شما با ازدواج فواد و عاطفه بيايم و دستتان را ببوسم شما واقعا عجيب ترين موجودي هستيد كه تا به حال ديده ام ! در ضمن شما هر چه در درون من بود ذره ذره گرفتي حالا ازتون خواهش مي كنم ديگه دست از سر من برداريد و من را به حال خودم رها كنيد .
باربد قهقهه اي زد و گفت :
- مثل عصا قورت داده ها حرف مي زني فرناز خانم !
و سپس چشمانش را ريز كرد و حرفش را ادامه داد :
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۸-۹-۱۳۹۲, ۱۱:۵۵ صبح
یافتن
کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #5
RE: رمان یک قدم تاعشق
- اما هنوز يه چيز خيلي مهم تر و در واقع اساسي ترين مسئله را از تو نگرفته ام ! يك اعتراف ...
ديگر نتوانستم خود را كنترل كنم از عصبانيت يكپارچه آتش شدم و به تندي حرفش را بريدم و گفتم :
- مطمئن باش حسرتش را به دلت مي گذارم من هنوز آنقدر بدبخت و خوار نشدم كه بخواهم عشق را از تو گدايي كنم ! فكر مي كني كي هستي ؟
اين را كه گفتم ديگر توان ايستادن در مقابل او را نداشتم پاهايم به شدت مي لرزيد . تمام توان خود را جمع كردم و از مقابل او گذشتم اما باربد بلافاصله به دنبالم آمد و گفت :
- من همانم كه كاخ غرور و صلابتت را در هم شكستم !
به او توجهي نكردم و به راهم ادامه دادم اما حرفش مدام در گوشم زنگ مي خورد كه من كاخ غرور و صلابتت را در هم شكستم . در دل فرياد زدم و گفتم ، تو فقط يك افسونگر پليدي كه از دل بيچاره من با خبر هستي !
هرگز نمي بخشمت هرگز ... اعصابم فوق العاده بهم ريخته بود از دانشگاه بيرون آمدم و با تاكسي خود را به خانه رساندم ، باربد ... باربد لعنت به تو ! تو كي هستي ؟ با اينكه روح و روان مرا نابود كردي اما باز هم مرغ عشقت در ضمير فنا شده ي روياهايم پرواز مي كند . تمام فكر و ذكرم اين شده بود كه چگونه حال باربد را بگيرم تا بلكه حالش جا بيايد و ديگه سر به سر من نگذارد . ناگهان با به ياد آوردن جشن عروسي فواد جرقه اي در ذهنم زده شد و همه چيز را به آن روز موكول كردم .
* * * *
در حالي كه به كارت عروسي فواد نگاه مي كردم با خودم فكر كردم كه اين سه ماه چه زود گذشت ؟ بالاخره روزي كه انتظارش را مي كشيدم فرا رسيد . با صداي فواد كه داد مي زد فرناز بدو ديگه كلي كار داريم با عجله كارت را در پاكت گذاشتم و با برداشتن آن شتابان از اتاق بيرون آمدم . مامان از داخل آشپزخانه صدايم زد و گفت :
- فرناز جون بيا يه چيزي بخور دلت ضعف مي ره ها ...
در جوابش گفتم :
- ديرم شده مامان جون بايد كارت دعوت ندا را ببرم و از آن طرف هم لباسم را از خياط تحويل بگيرم .
مامان به دنبالم آمد و ساندويچ الويه را به دستم داد و گفت :
- حداقل اين را در ماشين بخور !
ساندويچ را از دست مامان گرفتم و با بوسيدن گونه اش از او تشكر و خداحافظي كردم .
فواد در اين روز ها به قول معروف كبكش خروس مي خواند او با قرار دادن كاستي شاد درون ضبط اتومبيلش خوشحالي خود را نشان داد و با شوق گفت :
- خوب فرناز جون عجله كن كه امروز خيلي كار دارم . بگو اول از كدام مسير بروم ؟
گازي از ساندويچ گرفتم و گفتم :
- اول برو خانه ندا تا كارت دعوتش را بدهم بعدش هم برو خياطي لباسم را بگيرم .
فواد چشم بلندي گفت و بعد صداي ضبط را بلند تر كرد . دستانم را پناه گوش هايم قرار دادم و گفتم :
- چه خبره كمش كن ؟
فواد صداي ضبط را كم كرد و سپس با اخم شيريني گفت :

- خبر ...خبر... نمي دانم اما فكر مي كنم فردا عروسي دكتر فاخته باشه، مي شناسيش كه دكتر فواد فاخته ؟ امشب هم از اخبار سراسري حتما اعلام خواهد كرد ، آخه خبر از اين مهمتر ...
پكي زدم زير خنده و گفتم :
- خوش به سعادتت كه اينقدر شاد و هميشه به هر آرزويي كه داري مي رسي !
اين را گفتم و ناگهان به چندين سال قبل برگشتم زماني كه دختر بچه اي بيش نبودم . رو به فواد كردم و گفتم :
- فواد جان آن موقع ها يادت مياد ؟
- كدوم موقع ها ؟
- آن موقعي كه هر دو بچه بوديم يادته فواد ... تو هر چه مي خواستي بدست مي آوردي حتي اگر نادرترين چيز بود ! تازه در كمتر از يك هفته خواسته ات برآورده مي شد . عوضش من خيلي كم پيش مي آمد كه طالب چيزي شوم و آرزوي آن را در سر داشته باشم اما همين كه اتفاقي خواهان چيزي مي شدم هرگز به دستش نمي آوردم . يادم مي آد يه روز من و تو همراه بابا و مامان رفته بوديم بيرون كه سر راهمون يك فروشگاه اسباب بازي ديديم . آنها از ما خواستند هر كدام وسيله اي را انتخاب كنيم تو فورا كاميوني خيلي قشنگ را از پشت ويترين انتخاب كردي و من هم از چندين عروسك مختلف كه به من لبخند مي زدند يكي را انتخاب كردم آخه خيلي ازش خوشم آمده بود. بعد بي صبرانه همان جا پشت ويترين ايستادم و به آن خيره شدم تا فروشنده آن را بياورد و بابا برايم بخرد . اما بابا بيرون آمد و گونه ام را بوسيد و گفت عزيزم يكي ديگه انتخاب كن فروشنده مي گويد كه اونو فقط براي دكور ويترين قرار داده و فروشي نيست . با شنيدن حرف بابا ناگهان بغض كردم و بعد اشك هايم مثل باران بهاري روي گونه ام غلتيد و با صداي بلند گريه كردم . بابا در حالي كه سعي مي كرد آرامم كند نوازشم كرد و من را به فروشگاه ديگري برد اما من تنها همان عروسك را مي خواستم كه از شانس بدم هيچ فروشگاهي نمونه آن را نداشت . يادمه آن روز تو خندان و كاميون بدست بودي ولي من دمغ و گريان ، بدون خريد هيچ اسباب بازي ديگري به خانه برگشتيم .
به اين جاي حرفم كه رسيدم ابروانم را درهم كشيدم و به فواد گفتم :
- آه فواد ... من احساس مي كنم دختر خيلي بد شانسي هستم !
فواد از شنيدن حرفم آنقدر خنديد كه چهره اش يك دست قرمز شد و بعد گفت :
- فرناز جون به كس ديگه اي نگويي كه بدشانسي كه حسابي جوكت مي كنند !
و بعد در حالي كه آينه اتومبيلش را تنظيم مي كرد دوباره گفت :
- عزيزم تو نه تنها بدشانس نيستي بلكه يكي از خوش شانس ترين دختر هاي تهراني ! توي اين آينه يه نگاهي به خودت بينداز ، اولا آدم بايد خيلي شانس داشته باشد كه خدا اينقدر زيبا نقاشيش كند اما اين تنها يكي از خوش شانس هاته در ثاني تو يكي از رتبه هاي برتر كنكور كشور را بدست آوردي و در بهترين و معتبرترين دانشگاه كشور هم در حال تحصيل هستي و مهم تر از همه اينهايي كه گفتم تو خواهر دكتر فواد فاخته هستي . خوش شانس بالاتر از اين ...
لبخندي زدم و گفتم :
- فواد جان از شوخي گذشته دارم باهات جدي حرف مي زنم مي گن دعاي عروس و دامادها در شب عروسي شان خيلي زود مستجاب مي شود . پس خواهش مي كنم فردا شب براي آينده اي كه در پيش رو دارم دعا كني .
فواد دوباره خنديد و با شوخي گفت :

- چشم حتما اين كار را انجام مي دهم و از خدا مي خواهم كه يك شوهر مغرور ، خودخواه ، بداخلاق، اخمو مثل خودت نصيبت كند حالا خيالت راحت شد .
چشم غره اي بهش رفتم و گفتم :
- اِ..اِ...فواد اين هم شد دعا ! آخه بي انصاف من كجا بد اخلاق و اخمو هستم ... !
فواد در جوابم گفت :
- نيستي ؟ جون من خودخواه نيستي ؟ اگه نبودي كه شايان بيچاره را آن طور جواب نمي كردي !
فواد اين را گفت و بعد مثل اينكه حرفي به يادش آمده باشد ادامه داد :
- راستي فرناز مي دوني شايان مي خواهد نامزد كند ؟
با تعجب گفتم :
- نه ! با كي ؟
- خواهر يكي از دوستانش .
چشمانم را از تعجب گرد كردم و گفتم :
- واقعا !
فواد نيشخندي زد و گفت :
- نكند انتظار داشتي از عشقت بيمار مي شد و براي هميشه قيد ازدواج را مي زد ؟
خنديدم و گفتم :
- نه اتفاقا چنين نيست بلكه تعجبم از خوشحاليه !
فواد نفس عميقي كشيد و گفت :
- نگفتم تو احساس نداري ! شايان تمام ماجراي خواستگاري از تو را برايم تعريف كرد و بعد گفت اول كه از فرناز جواب رد شنيدم تا مدت ها ناراحت بود اما با گذر زمان همه چيز برايم عادي شد و فهميدم كه عشق يك طرفه هيچ لذتي نمي تواند داشته باشد هر چند كه اين عشق هم سر بگيرد . مدتي بعد از اين قضيه خيلي اتفاقي خواهر يكي از دوستانش را مي بينه و به خواست خدا مهرشون به دل همديگر مي افته و يكي دو سري هم تلفني با هم حرف هايشان را مي زنند و به تفاهم مي رسند خلاصه اينكه آقا شايان هم در همين روز ها به جرگه متاهلين مي پيوندد .
خنديدم و گفتم :
- انشاالله ...
از شنيدن اين خبر فوق العاده خوشحال شدم و در دل براي خوشبختي شايان دعا كردم . با رسيدن به منزل ندا ، فواد كنار خيابان توقف كرد و گفت :
- زود برگردي ها ...
از اتومبيل پياده شدم و زنگ منزل آنها را به صدا درآوردم متاسفانه ندا خانه نبود كارت دعوت را به خواهرش كه در را برايم باز كرد دادم و كلي به او تاكيد كردم كه به ندا بگويد حتما بايد در جشن عروسي فواد شركت كند و سپس خداحافظي كردم و شتابان خود را به اتومبيل فواد رساندم و لحظاتي بعد از آن محل دور شديم . وارد خياطي كه شدم لباسم را پرو كردم دقيقا همان مدلي بود كه مي خواستم به خاطر همين انعامي روي دستمزد گذاشتم و به خانم خياط تحويل دادم و با خوشحالي از خانه اش بيرون آمدم . آنقدر براي لباسم ذوق داشتم كه به محض ورود به خانه دوباره آن را پوشيدم و از اتاق بيرون آمدم و جلوي مامان قري دادم و گفتم:
- چطوره مامان ؟
مامان با حيرت نگاهي به سر تا پايم انداخت و سپس به طرفم آمد و بازوانم را گرفت و گفت :
- عزيزم درست مثل پرنسس ها شدي !
خنديدم و در برابرش تعظيمي كردم و با لحني كه مي خواستم خودم را برايش لوس كنم گفتم :
- مرسي مامي .
مامان با اين حركتم بيشتر به وجد آمد و گونه ام را بوسيد و گفت :
- الهي مادر فدات بشه عزيز دلم يادم باشه فردا قبل از رفتن به جشن برايت اسپند دود كنم .
خنديدم و به شوخي گفتم :
- حتما اين كار را بكنيد .
و بعد به اتاقم برگشتم و لباسم را عوض كردم براي خريد پارچه و پيدا كردن مدل دلخواهم تقريبا نيمي از تهران را زير و رو كرده بودم تا خوشبختانه توانسته بودم لباس مورد علاقه ام را بدست آورم .دلم مي خواست كه در مجلس فردا به قدري شيك و زيبا باشم كه باربد با ديدنم مات و متحير شود . خوشبختانه لباسم كه عالي از آب در آمده بود فقط مانده بود آرايش صورت و مدل موهايم كه آن هم قرار شد قديمي ترين آرايشگري كه در محلمان بود بيايد و مرا بيارايد .

* * * *با ذوق و شوق فراوان به حمام رفتم و بعد از آن جلوي آينه ايستادم و به كمك سشوار موهاي بلندم را خشك كردم دائم در اين فكر بودم كه بايد امروز طوري آراسته وارد مجلس شوم و خودم را شاد و قبراق نشان دهم كه باربد بفهمد نسبت به او بي خيالم . بايد جلوي ديدگانش با رامين گرم گفتگو شوم هر چند كه از او متنفر هستم اما همين كه مي دانم با او بودن باربد را عصبي مي كند برايم لذت بخش است ! با اين تصورات چشمانم برقي از شيطنت زد و از جلوي آينه رد شدم . درست راس ساعت مورد نظر خانم آرايشگر آمد ، او را به اتاقم دعوت كردم و پس از پذيرايي ، او شروع به كار كرد . ساعتي بعد وقتي او كارش تمام شد به كمكش لباسم را پوشيدم ، آرايشگر چانه ام را بالا گرفت و كمي به صورتم زل زد و بعد گفت :
- مشكلي نيست ، مي تواني خودت را در آينه نگاه كني .

مثل كودكي كه ذوق كرده باشد فورا به طرف آينه رفتم و با ديدن خودم در آينه چشمانم از تعجب برقي زد چند بار چرخي در جاي خودم زدم و در حالي كه صدايم از خوشحالي مي لرزيد پشت سر هم از خانم آرايشگر تشكر كردم . او در جواب تشكرهاي من تنها لبخندي زد و سپس گفت :
- دختر جون تو بايد از خدا ممنون باشي كه اينقدر زيبا خلقت كرده و گرنه من تنها يك آرايش مختصر و ملايمي بر چهره ات كردم .
خنديدم و اين بار در دل هزاران بار خالق خود را سپاس گفتم و بي صبرانه انتظار شروع جشن را كشيدم .

* * * *
فواد جشن عروسي اش را در باغ بزرگ و مجللي برگزار كرد . هيچ وقت آن لحظه اي را كه باربد مرا ديد فراموش نخواهم كرد . او بدون اينكه با من سلام يا احوال پرسي كند مات و مبهوت رو به رويم ايستاد و به چهره ام زل زد با غرور و در حالي كه سعي مي كردم نسبت به او بي توجه باشم از كنارش گذشتم از اينكه او را در چنين خماري قرار دادم قند در دلم آب شد . اكثر مهمانان با نگاه هاي خاصي مرا برانداز مي كردند و من با ديدن اين نگاه ها بيشتر بر خود مي باليدم .
دقايقي بعد با ديدن ندا خوشحاليم چند برابر شد او چشمكي به من زد و گفت :
- واي دختر چي شدي ؟ درست مثل ملكه ها در وسط مجلس مي درخشي .
از او تشكر كردم و گفتم :
- بهتره بريم يه جاي خلوت بشينيم .
اما ندا بدون توجه به حرفم دستم را محكم در دستش فشرد و سپس به آرامي در گوشم گفت :
- فرناز جون آن طرف را نگاه كن باربد چشم از تو برنمي داره !
خنده كوتاهي كردم و گفتم :
- ديدمش اما بهتره به او توجهي نكنيم ، مي خواهم امشب حسابي حالش را بگيرم .
ندا با گفتن امان از دست تو ، مرا به سمت صندلي هاي خالي كشيد و بعد هر دو روبروي هم نشستيم . در اين هنگام رويا و رعنا هم به جمع دو نفره ما ملحق شدند و من آنها را به ندا معرفي كردم . هر دوي آنها ،هم از لباس و هم از زيبايي من تعريف كردند .
وقتي صداي بوق ممتد اتومبيل عروس و داماد به گوش رسيد و نگاه همه را به سمت در ورودي باغ خيره ساخت . فواد از اتومبيل پياده شد ، كت و شلوار سرمه اي رنگي كه بر تن داشت او را دو چندان خوش تيپ تر كرده بود . نمي دانم چرا با ديدنش احساساتي شدم و اشك در چشمانم حلقه زد ، به زحمت جلوي احساسات خودم را گرفتم و نظاره گر آنها شدم . فواد در حالي كه بازوي عاطفه را گرفته بود به طرف مهمانان آمد ، اولين كسي كه به سوي آنها رفت باربد بود كه با بوسيدن صورت عروس و داماد به آنها تبريك گفت در همان لحظه هم اركستر شروع به نواختن كرد. رويا و رعنا ، شايان و چند تن دختر و پسر ديگر كه همگي از اقوام بودند حلقه زيبايي دور عروس و داماد زدند و رقصيدند .
درست در همان لحظه چشم شايان به من افتاد به طرفم آمد و دستم را گرفت و مرا بين جمع كشاند و گفت :
- اگر باز در حقم بي انصافي نكني دوست دارم دقايقي با هم برقصيم .
دلم نيامد كه دوباره او را از خود برنجانم مخصوصا حالا كه مي دانستم او راهش را انتخاب كرده است . بنابراين پيشنهادش را پذيرفتم و با او شروع به رقصيدن كردم . نمي دانم چند دقيقه از رقص من با شايان گذشته بود كه به طور اتفاقي متوجه باربد شدم ، كمي آن طرف تر ايستاده و محو تماشايم شده بود ، براي لحظه اي نگاهم در نگاهش قفل شد و آنچنان احساس شرم سراپايم را گرفت كه ديگر نتوانستم در مقابل چشمان خيره ي او برقصم به خاطر همين چند دقيقه بعد به بهانه اي دستانم را از ميان دستان شايان بيرون كشيدم و از جمع دور شدم و خودم را به ندا رساندم . نفس عميقي كشيدم و رو به ندا گفتم :
- آخيش راحت شدم ، داشتم زير نگاه هاي باربد آب مي شدم .
ندا با آب و تاب گفت :
- واي فرناز جون در اين دقايقي كه مي رقصيدي باربد يك لحظه چشم ازت برنداشت ، دختر بدجوري او را اسير خودت كرده اي !
پوزخندي زدم و گفتم :
- آره ، كاملا مي بينم كه داره برايم مي ميره ...
ندا با حرص گفت :
- مغرور تر و كله شق تر از شما دو تا هيچ كس را نديدم ، يقين دارم هر دوي شما ديوانه وار همديگر را مي خواهيد اما غرور بي جاي هر دوتون اجازه اعتراف كردن را به شما نمي دهد .
در دلم گفتم ، ندا تو كه نمي داني او چه موجود عجيب و مرموزيه ؟ اي كاش به قول تو غرورم اجازه مي داد و مي توانستم همه چيز را در مورد او برايت بگويم اما افسوس كه نمي توانم بهت بگم كه باربد چقدر مرا اذيت مي كند . آنوقت تو ديگر گول ظاهر دلفريب او را نمي خوردي و نمي گفتي كه باربد ديوانه وار مرا مي خواهد ...
ندا با تكان دست مرا به خود آورد و گفت :
- فرناز جون آنجا را ببين .
بي تفاوت برگشتم و گفتم :
- مگه چي شده ؟
با ديدن باربد كه در جاي خلوتي نشسته بود و سرگرم گفتگو با دختر جوان و بسيار زيبايي بود وجودم يكباره به سردي گراييد طوري كه فورا نگاهم را از آنها گرفتم .
ندا با كنجكاوي گفت :
- به نظرت كي مي تونه باشه ؟

در حالي كه تمام سعي خودم را مي كردم كه بي تفاوت باشم به ندا گفتم :
- ندا جان اصلا من و تو حرف بهتري از اين باربد لعنتي نداريم ؟
ندا خنديد و گفت :
- حالا اينقدر حرص نخور !
ظاهرم خونسرد بود ولي درونم مثل ديگي پر از آب جوش مي جوشيد با خود گفتم دوباره او را با يك دختر ديدم و حس حسادتم تحريك شد اما اين بار فرق مي كرد چون دختري كه با او گپ مي زد فوق العاده زيبا بود و از همين فاصله هم مي توانستم چشمان آبي اش را ببينم . يك لحظه فكر كردم نكند اين همان دختر مورد نظر باريد است كه او را دوست دارد ؟ با به ياد آوردن اين حرف در ذهن آشفته ام بيشتر آتش حسادت در وجودم شعله ور گرديد . يك لحظه چشمانم را بستم و در دل دعا كردم كه اي كاش رامين را ببينم تا بلكه بتوانم تلافي اين وجود ناآرام را از باربد بگيرم . زودتر از آنچه كه تصورش را مي كردم دعايم مستجاب شد با خود زمزمه كردم اي كاش از خدا چيز ديگري خواسته بودم ! رامين را ديدم كه داشت به طرفم مي آمد براي يك لحظه او را برانداز كردم قدي متوسط داشت و تمام اجزاي صورتش بهم مي آمد اما تيپ و راه رفتنش درست مثل لاتهاي بي سر و پا بود . با ديدنش احساس چندش در خود مي كردم اما به ناچار سعي كردم او را براي دقايقي كوتاه هم كه شده تحمل كنم . او با همان نگاه ها كه هرزگي از آن مي باريد گفت :
- فرناز خانم اميدوارم كه من را فراموش نكرده باشيد ؟
- نه خواهش مي كنم اين چه حرفي است ؟ بفرماييد بنشينيد .
رامين كه روبرويم نشست ندا در حالي كه گيج و منگ شده بود و ما را مي نگريست از جايش بلند شد و با گفتن بعد مي بينمت فرناز جون ما را ترك كرد . رامين خيلي زود باب صحبت را باز كرد و گفت :
- فرناز خانم اجازه بدهيد قبل از هر صحبتي بگويم شما بي نظيرترين و زيباترين دختري هستيد كه من در تمام عمرم ديدم خصوصا با اين لباسي كه بر تن كرده ايد مثل يك ملكه شديد به جرات مي توان گفت حتي از يك ملكه هم زيباتر ! شنيدن حرف هاي او عرق شرم را بر پيشانيم نشاند اما درست در آن لحظه فكري مثل برق از ذهنم گذشت . در حالي كه سعي مي كردم خودم را آرام و خونسرد نشان بدهم گفتم :
- آقا رامين شما ديگه زيادي اغراق مي كنيد . خيلي ها در اين مجلس حضور دارند كه از من هم زيباتر هستند فقط كافيه برگرديد و آْن خانمي را كه سرگرم گفتگو با پسر عموي محترمتان است ببينيد .
رامين فورا به حرفم گوش كرد و به جايي كه من اشاره كرده بودم نگريست و سپس با بي تفاوتي گفت :
- راحيل را مي گويي ؟
- راحيل كيه ؟
- راحيل خواهرمه در واقع نامزد باريد .
با شنيدن اين حرف تمام وجودم در هم لرزيد و گفتم :
- نامزد ... باربد ...؟
- آره آنها از بچگي ناف بر هم شدند و به اصطلاح اسمشون روي هم مونده !
رامين لحظاتي سكوت كرد و سپس حرفش را ادامه داد :
- باربد فقط منتظر اين است كه درسش تمام شود و با راحيل ازدواج كند .
ديگر ادامه حرف هاي رامين را نشنيدم كه چه گفت ، گويي دنيا بر سرم فرود آمده بود در دل چندين بار با خودم گفتم پس دختري كه باربد دوستش دارد راحيله !
رامين به چهره ام زل زد و بدون مقدمه اي گفت :
- فرناز خانم من بايد به شما اعتراف كنم كه در همان ديدار اول بدجوري دلداده شما شدم به حدي كه اصلا ديگه نمي توانم احساساتم را سركوب كنم . من فوق العاده بهتون علاقه مندم دوست دارم اگر افتخار بدهيد اين آشنايي ادامه پيدا كند .
حرفهاي رامين مثل شوكي بود كه من را به خودم آورد ابروهايم را در هم كشيدم و با لحن جدي گفتم :
- آقاي محترم شما چطور اجازه چنين جسارتي را به خودتون داديد و خواستار آشنايي با من شديد ؟ اصلا شما در مورد من چه تصوري مي كنيد ؟
رنگ چهره رامين به كلي تغيير كرد و من من كنان گفت :
- ب...بخ...ببخشيد باور كنيد من نيت بدي در سر ندارم . من فقط مي خواستم از شما خواستگاري كنم به خاطر همين دوست داشتم كه قبلش از مكنونات قلبي ام اطلاع پيدا كنيد .
همين كه دهانم را باز كردم تا جواب كوبنده اي به او بدهم ناگهان چشمم به باربد افتاد او در حالي كه آشكارا خشم در چهره اش پيدا بود به طرفمان مي آمد . با آمدن او جوابي را كه مي خواستم به رامين بدهم خوردم و بعد برقي از شيطنت در چشمانم جهيد و با صداي تقريبا بلندي كه باربد مي توانست بشنود گفتم :
- آقا رامين شما بايد به من يك فرصت بدهيد تا در اين مورد فكر كنم قول مي دهم در اولين فرصت بهتون جواب بدهم .
رامين كه از فرط تعجب چشمانش را گشاد كرده بود با صدايي لرزان گفت:
- فرناز خانم اين بزرگترين لطفيه كه در حق من مي كنيد . من ...
در همان لحظه باربد كه دندانهايش را از فرط خشم به هم مي ساييد حرف رامين را قطع كرد و به او گفت :
- بهتره به جاي اينكه خلوت كني و دل بدي و قلوه بگيري بلند بشي بري اون طرف باغ ببيني اون پسره لندهور در اين جشن چه مي خواهد ؟ يا نكنه تو دعوتش كردي ؟
رامين با عجله گفت :
- كي رو مي گي ؟
باربد پوزخندي زد و گفت :
- فيلم در نيار خودت بهتر مي دوني كي رو مي گم همون ...
رامين شتابان از جايش بلند شد و حرف باربد را قطع كرد و گفت :
- باشه الان مي رو م در ضمن احتياجي نيست كه تو اينقدر جوش بزني ...

رامين اين بار رو كرد به من و گفت :
- فرناز خانم ببخشيد ...
لبخند تصنعي به او زدم و گفتم :
- خواهش مي كنم .
همين كه رامين با گام هاي بلند از جلوي چشمانم دور شد باربد با همان چهره ي خشمگين جلوتر آمد و گفت :
- شخصي را بهتر از اين پسره ي بي چشم و رو پيدا نكردي ؟
لبخندي از روي حرص به او زدم و با حالتي عصبي گفتم :
- آقاي آشتياني درست نيست كه شما به برادر خانوم آينده تان توهين كنيد .
به عصبانيتش افزوده شد و با حرص بيشتري گفت :
- كدوم احمقي اين حرف را به تو زده ؟
شانه هايم را بالا انداختم و با بي خيالي گفتم :
- احتياج به گفتن كسي نبود از ظواهر كاملا پيداست !
باربد اين بار چند قدمي جلوتر آمد و دقيقا روبه رويم ايستاد و گفت :
- پس با محاسبات جنابعالي شما هم بايد نامزد پسر عمه تان باشيد ؟
و بعد از كمي مكث دوباره حرفش را ادامه داد و گفت :
- چون از ظواهر امر كاملا مشخص بود كه اگر تا دقايق ديگري با او مي رقصيدي يقينا در آغوشش غش مي كردي !
با شنيدن حرف هاي مزخرفش از عصبانيت يك گلوله آتش شدم و با مشت محكم به روي ميز كوبيدم و به او گفتم :
- شما خيلي بي خود مي كنيد كه در مورد من اينگونه تصور مي كنيد واقعا كه درون زشت و پليدي داريد !
باربد بعد از اينكه مرا حسابي عصبي كرد به يكباره عصبانيتش فرو كش كرد و گفت :
- فرناز خانم شما مقصر بوديد و گرنه من قصد بدي نداشتم تنها مي خواستم با بيان اين حرف ها به شما ثابت كنم كه آدم از حرفهاي دروغ و به سر وته اي كه بهش مي چسبونن چقدر عصبي و ناراحت ميشه !
با حرص گفتم :
- ولي لحن و گفتار شما بي ادبانه بود .
باربد اين بار قهقهه اي زد و گفت :
- اين را به حساب بي ادبيم نگذار تنها هدفم اين بود كه به اندازه اي كه در اين ساعات مرا عصبي كردي حرصت را در بياورم تا تو باشي كه ديگر به فكر انتقام گرفتن از من نيفتي و كارهاي من را با كارهاي احمقانه ات تلافي نكني .
- منظورت چيه ؟
باربد با لحن جدي گفت :
- منظورم همين پسره بي سر و پا است هر چه زودتر او را از خودت دور كن .
از اينكه وجود رامين بزرگترين نقطه ضعف باربد شده بود در دل نهايت لذت را مي بردم و قصد داشتم حسابي حالش را بگيرم . بنابراين به او گفتم :
- آقاي آشتياني لطفا درست صحبت كنيد و بي خود مرا تهديد نكنيد اولا كه اين پسره اسم داره اسمش هم آقاي رامين آشتياني است و در ضمن پسر عموي عزيز شماست . در ثاني اين آقاي محترم بدون هيچ نيت بدي فقط از من خواستگاري كرده و من هم از او مهلت فكر كردن گرفتم . در همين روزها هم من تصميم نهايي ام را خواهم گرفت خوبي اش به اين است كه شما به تمام افكار نادرستي كه در مورد من در سر داريد پايان خواهيد داد و من هم راه زندگيم را انتخاب خواهم كرد .
بر عكس تصوري كه مي كردم باربد نه تنها عصبي نشد بلكه قهقهه اي زد و بعد چشمانش را ريز كرد و گفت :
- اصلا بازيگر خوبي نيستي فرناز خانم بهتره بدوني فيلمي كه تو داري بازي مي كني خودم كارگردانش هستم پس هر چه زودتر تمامش كن و گرنه بد خواهي ديد .
باربد جمله آخرش را با حالتي عصبي و حرصي كه در هم آميخته بود بيان كرد . براي لحظاتي به ذهنم رجوع كردم و دريافتم باربد از آنچه كه من فكرش را مي كردم باهوش تر و زيرك تره . از اين همه زرنگي او حرصم گرفت و با حالتي عصبي تنها به او نگاه كردم كه او در مقابل نگاه هاي عصبي من خنده كوتاهي كرد و بعد با خونسردي گفت :
- زياد حرص نخور پرنسس مغرور !
باربد با گفتن اين جمله لبخند جادويي اش را نثارم كرد و سپس خيلي آرام و بي تفاوت از كنارم گذشت و به طرف ميهمانان رفت . در حالي كه رفتنش را نظاره گر بودم و دندانهايم را از خشم روي هم مي ساييدم با خودم گفتم ، تو شيطاني ...نه...نه تو دستهاي شيطان را هم از پشت بسته اي ... قلبم آنچنان تير مي كشيد كه دستم را روي سينه ام قرار دادم و براي لحظاتي چشمانم را بستم . دقايقي بعد كه نگاهم به اطراف باغ افتاد ناگهان رامين را ديدم كه ظاهرا داشت به طرف من مي آمد . با خشم از جاي خود بلند شدم و با خود گفتم ، پسره احمق چه جدي گرفته ؟ و بعد شتابان به طرف مهمانها رفتم و خودم را قاطي آنها كردم تا چشمان هيز او مرا نبيند .
عاقبت جشن با تمام شكوه و زيبايي اش به پايان رسيد و ميهمانان رفته رفته جشن را ترك كردند . بار ديگر بابا و مامان و همچنين خانواده آشتياني به نزد عروس و داماد رفتند و برايشان آرزوي خوشبختي كردند برايم باور كردني نبود كه باربد هنگام تبريك گفتن به عاطفه چشمانش پر از اشك شود و به زحمت بتواند جلوي خودش را بگيرد . دقايقي بعد عروس و داماد سوار اتومبيل خود شدند و باغ را به مقصد شروع زندگي تازه خود ترك كردند . بعد از رفتن آنها ما هم آماده رفتن مي شديم كه باربد رو به بابا كرد و گفت :
- آقاي فاخته اجازه بدهيد كه شما را برسانم .
انگار تعارف هاي بابا بي فايده بود چون باربد را ديدم كه به طرف اتومبيلش رفت تازه يادم افتاد كه با جدا شدن فواد ما هم بي اتومبيل شديم . در يك لحظه دوباره چشمم به رامين افتاد كه ظاهرا با مردي گفتگو مي كرد اما نگاه هاي هرزه اش را به من دوخته بود كه خوشبختانه با آمدن باربد به طرف اتومبيلش رفتيم و توانستم خود را از شر نگاه هاي هوس آلود رامين پنهان كنم . با نشستن در اتومبيل باربد دوباره وجودم لبريز از احساسات شد براي سركوب كردن آن سرم را به صندلي تكيه دادم و چشمانم را بستم تا به ظاهر خود را نسبت به او بي توجه نشان بدهم . باربد با سرعت از آن جا دور شد و لحظاتي بعد پخشش را روشن كرد و طولي نكشيد كه صداي مرد خواننده در فضاي كوچك اتومبيل پيچيد ترانه اي بود كه بيش از حد دوستش داشتم با شنيدن هر كلمه اش احساساتم بيشتر تحريك مي شد . در دل با خواننده همخواني مي كردم :
« اين آخرين تلاشمه واسه بدست آوردنت ،باور كن اين قلبو نرو اين التماس آخره ، چقدر مي خواهي توبشكني غرور اين شكسته رو ،هر چي مي خواي بگي بگو اما نگو بهم برو ،اين دلو عاشقش نكن ، اگه مي خواي قلب منو جا بذاري ، دلم پر از شكايته اما صدام در نمياد ، مي ترسم از دستم بري ، كاري ازم بر نمياد . »
به زحمت روي احساسات خودم سرپوش گذاشتم و سرم را بلند كردم متوجه باربد شدم كه از داخل آينه اتومبيل به چهره ام خيره شده اما به محض اين كه من نگاهش كردم او نگاهش را گرفت در دل گفتم به درك !

پسره ي خودخواه از خود راضي . اين بار نگاهم را به خيابان دوختم و اصلا توجهي به گفتگوي بابا و باريد نكردم آنقدر نگاهم را غرق آدم هاي جورواجور كردم كه متوجه رسيدن به منزل نشدم . بابا و مامان با گرمي از باربد تشكر كردند ولي در عوض من با لحن سردي از او خداحافظي كردم او هم به همان سردي جوابم را داد . به محض رسيدن به خانه بابا و مامان شروع كردند به تعريف و تمجيد از باربد ، مامان گفت :
- واقعا پسر باشخصيت و آقائيه !
بابا ادامه داد :
- البته از اون پدر و مادر چنين بچه هايي هم بايد به عمل بياد خانم !
از اينكه اين طوري از شخصيت باربد تعريف مي كردند در دل به افكار و صحبت هاي آنها مي خنديدم ولي بدون اينكه به ادامه ي گفتگوي آنها توجه كنم به اتاقم رفتم و روبروي آينه ايستادم و با حرص تمام آرايش صورتم را پاك كردم و بعد با عصبانيت موهايم را به هم ريختم و با خودم گفتم ، چقدر انتظار اين جشن را كشيدم و چقدر خوش بين بودم كه باربد لعنتي با ديدن تيپ و آرايشم به طرفم مي آيد و زيباييم را تحسين مي كند چقدر با رامين گرم گفتگو شدم تا بلكه بتوانم حسابي حالش را بگيرم اما او افكار مرا خواند و تمام محاسباتم اشتباه از آب در آمد . لعنت به او كه اينقدر باهوش و زيركه ! عاقبت با اعصاب بهم ريخته روي تختم افتادم و چشمانم را به هم فشار دادم و سعي كردم به او فكر نكنم تا بيشتر از اين اعصابم بهم نريزد .

تا ص 153فواد و عاطفه براي ماه عسل به مشهد رفتند . حالا ديگر واقعا باورم شده بود كه عاطفه خواهر باريد ، عروس خانواده ي ماست و باربد از اين به بعد تنها همكلاسيم به حساب نمي ايد بلكه او برادر خانم فواد هم بود و به نوعي حضور او در زندگيم پر رنگ تر مي شد . يكي دو هفته بدون اتفاق خاصي گذشت در اين ميان باربد را مرتب مي ديدم اما خيلي خشك و رسمي با هم برخورد مي كرديم . باربد ديگر نه سر به سرم مي گذاشت و نه از شيطنت هايش خبري بود به قول معروف 180 درجه رفتارش تغيير كرده بود كه اين براي من تعجب آور بود ! يك روز كه طبق معمول خسته و بي حوصله از دانشگاه بيرون مي امدم ناگهان چشمم به چهره ي آشنايي كه در پشت رل اتومبيل نشسته بود افتاد . وقتي به ذهنم رجوع كردم فورا فهميدم او رامينه ، با خود فكر كردم حتما منتظر باربد است براي همين آرام و بي توجه از كنارش گذشتم اما متاسفانه هنوز چند قدمي به جلو برنداشته بودم كه متوجه بوق هاي پياپي اتومبيل شدم . به يكباره قلبم به لرزه درآمد و هول و هراس عجيبي سر تا پايم را فرا گرفت با خودم گفتم برو لعنتي چي از جونم مي خواهي ؟ اصلا تو از كجا آدرس دانشگاه منو پيدا كردي ؟ در حال و هواي نابسامان خود بودم كه صدايش به گوشم رسيد :
- خانم فاخته ...
برگشتم و به سردي به او سلام كردم اين كارم باعث شد كه لبخند از روي لبانش محو شود . خيلي سريع گفتم :
- امري داشتيد آقاي آشتياني ؟
رامين كه هنوز از اين رفتار من سر در گم بود با لكنت گفت :
- خانم فاخته اگه مي شه لطف كنيد سوار اتومبيل بنده شويد مي خواستم با شما صحبت كنم .
نگاهي به ساعت مچي ام انداختم و در جوابش گفتم :
- شرمنده ام آقاي آشتياني ! من نمي توانم شما را همراهي كنم .
رامين با عجله پرسيد :
- چرا ؟
با تحكم گفتم :
- به دليل مسائل شخصي .
رامين از رو نرفت و با حالتي ملتمسانه گفت :

- خانم فاخته مرا ببخشيد از اينكه چنين موقعي مزاحم شما شدم اما باور كنيد كه ديگر طاقت اين انتظار را نداشتم . اگه شما به ياد داشته باشيد قرار بر اين بود كه جواب خواستگاري مرا به زودي بدهيد باور كنيد كه من الان چند روزه سفر هاي خارجه ام را به خاطر شما به تعويق انداخته ام تا بلكه بتوانم نظر مساعد شما را درياقت كنم .
براي لحظاتي سكوت كردم و به خاطر كارهاي احمقانه ام خودم را به باد سرزنش گرقتم . دقايقي بعد از روي ناچاري به او گفتم :
- آقاي محترم بنده فكرامو كردم اما تحت هيچ شرايطي راضي به اين ازدواج نيستم اميدوارم از اينكه رك و بي پرده حرفم را زدم از دست من ناراحت نباشيد !
رامين بريده بريده گفت :
- آخه...من... خيلي اميدوار بودم ! باور كنيد من بيش از تصورتان به شما علاقه مندم من ....
رامين هنوز داشت حرف مي زد كه ناگهان اتومبيل باربد را ديدم كه با سرعت كم و چشمان متعجب سرش را از پنجره بيرون آورده و به ما نگاه مي كند .
- رامين !
رامين نگاهي سرسري به باربد انداخت و بعد بي توجه به او رو به من كرد و گفت :
- شنيدن جواب منفي شما منو مايوس نمي كنه من تا وقتي نظر شما عوض بشه صبر مي كنم .
ديگر صبر را جايز ندانستم و با گام هاي سريع از مقابل آن دو گذشتم . به حدي از رفتار و حركات بچگانه ام عصبي شده بودم كه مدام خود را لعن و نفرين مي كردم و زير لب با خودم مي گفتم مردك بي سر و پا خجالت نمي كشه از من خواستگاري مي كنه ؟ يعني فكر مي كنه كه من آنقدر بدبخت و خوار شده ام كه بخواهم با لات بي سر و پايي مثل اون ازدواج كنم . اين حرف ها را مي گفتم و بيشتر از رفتار خودم عصبي مي شدم ! سر درد عجيبي به سراغم آمد كه باعث شد ديگر نتوانم بيش از اين پياده روي كنم . به ناچار ايستادم و منتظر تاكسي شدم اما هنوز مدتي نگذشته بود كه اتومبيل باربد جلوي پايم ترمز كرد . دست و پايم را بدجوري گم كردم به طوري كه احساس مي كردم براي اولين بار است كه با او رو به رو مي شوم ! آنقدر هول شدم كه قدرت مخالفت نداشتم پس بدون هيچ مخالفتي سوار اتومبيلش شدم . دقايقي بعد او از سكوت سنگيني را كه بر فضاي اتومبيل حاكم بود شكست و بدون هيچ مقدمه چيني گفت :
- ببينيد فرناز خانم رامين پسر عموي بنده است و من او را مثل كف دستم مي شناسم . به ظاهرش نگاه نكنيد او يك فرد بي بند و بار و موجودي بسيار خطرناكي است . بهتره كه او را به طور جدي از خودت دور كني گر چه فكر مي كنم اين را قبلا به شما متذكر شدم اما ظاهرا شما فراموش كرديد ؟
با حرص گفتم :
- آقاي آشتياني من فكر نمي كنم آنقدر دختر كودن و احمقي باشم كه دور و بر چنين آدم هاي مرموز و چند شخصيتي بگردم ! من نمونه پسر عموي شما را بارها و بارها ديده ام پس احتياج به راهنمايي كردن شما ندارم .
باربد به يقين فهميده بود كه منظورم با خود او هم هست چون در مقابل حرف هايم فقط سكوت كرد شايد هم داشت فكرش را جمع مي كرد تا جوابي به من بدهد . دقايقي بعد او با لحن خشك و رسمي گفت :
- فرناز خانم مطوئن باش كه آينده شما هيچ ربطي به من نداره و من هيچ تمايلي در خودم نمي بينم كه بخواهم شما را راهنمايي كنم . تنها به خاطر اين كه دچار عذاب وجدان نشوم خواستم كه شما را با بخش كوچكي از اخلاقيات رامين آشنا كنم . ديگر خود داني !
آنقدر از خشك صحبت كردنش خونم به جوش آمد كه نتوانستم سكوت كنم و با لحن تندي به او گفتم :
- بايد به شما تبريك گفت كه چنين وجدان با انصافي داريد . حالا خواهش مي كنم كه يه گوشه اي نگه داريد مي خواهم پياده شوم .
باريد هيچ نگفت و با سكوت زهر ماريش وجود مرا بيشتر آتشي كرد و بدون اينكه حتي نيم نگاهي به من بيندازد ماشين را نگه داشت ، پياده شدم و درب اتومبيل را محكم بستم . در حالي كه با عصبانيت در پياده رو راه مي رفتم زير لب با خودم مي گفتم ، خدايا او را چگونه خلق كردي ؟ چرا او اين همه رفتار هاي عجيب در مقابل من از خود نشان مي دهد ؟ او ابتدا مرا با ترفند هاي مختلف وارد اين بازي احمقانه كرد بعد تا جايي كه مي توانست شخصيت و وجهه ي مرا خراب كرد . او بارها عشقي را كه در سينه ام نسبت به او داشتم به رخم كشيد و خود را خالي از هر نوع حسي نسبت به من نشان داد . حالا هم به طور عجيبي تمام رفتار هايش را نسبت به من تغيير داده و به فردي خشك و رسمي تبديل شده ! تمام اين حرف ها آنچنان به ذهنم فشار مي آورد كه دلم مي خواست فرياد بزنم و بگويم خدايا چرا او را وارد سرنوشت من كردي ؟ كسي كه فاقد هر گونه احساساتي مي باشد گويي اصلا قلبي در سينه اش وجود ندارد . او هيچ گاه مرا به سوي خود نمي خواند صداي قلبم را مي شنود اما پاسخي به آن نمي دهد . پس چرا با اين همه بدي كه در حقم مي كند از او متنفر نمي شوم ؟ ... چرا باز او را مي خواهم ... پشت اين چهره ي مرموز چه چيزي پنهان شده كه دارد مرا به مرز جنون مي كشاند ؟ در حالي كه لحظه اي فكرم آرام نمي گرفت با حالتي نامساعد به خانه رسيدم . بابا و مامان هر دو آماده رفتن به مدرسه بودند با ديدن من همزمان با هم گفتند :
- خسته نباشي دختر گلم .
همراه با لبخندي گفتم :

ممنونم .
از ربق نگاه مامان خوشحالي مي باريد حدسم درست بود چون فورا گفت:
- فرناز جون ، فواد و عاطفه از ماه عسل برگشتند .
لبخندي زدم و گفتم :
- خوب چشمتان روشن ...
- مرسي عزيزم ... راستي فواد و عاطفه براي امشب هر دو خانواده را دعوت كرده اند .
با تعجب پرسيدم :
- دو خانواده ؟
مامان گفت :
- ما و خانواده آقاي آشتياني .
با شنيدن اين خبر قلبم فرو ريخت و با خودم گفتم خداي من باز امشب باربد را مي بينم و بايد كلي عذاب بكشم . رو كردم به مامان و گفتم :
- مي شه من نيام ؟
مامان فورا گفت :
- چي ؟ تو مي خواهي نيايي ؟
بابا حرف مامان را ادامه داد و گفت :
- فرناز جون بي خود سعي نكن بهانه بياوري كه هيچ بهانه اي پذيرفته نيست الان هم بهتره بعد از خوردن ناهار بري استراحت كني تا شب قبراق و سرحال باشي .
- در همان لحظه يك باره به ياد امتحان زبان تخصصي كه فردا داشتيم افتادم و با عجله گفتم :
- ولي من فردا امتحان مهمي دارم .
مامان در حالي كه چادرش را مرتب مي كرد گفت :
- اين ديگه مشكل خودته !
بابا هم حرف مامان را تاييد كرد و بعد هر دو با خداحافظي از خانه بيرون رفتند . بعد از رفتن آنها آه بلندي كشيدم و به اتاقم رفتم . ميل به خوردن ناهار نداشتم لباسم را عوض كردم و روي تخت دراز كشيدم كه چشمم به شعر سهراب كه روبروي تختم بود افتاد و با خود گفتم « كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود . » و سپس ناخواسته به ياد آن روز افتادم كه باربد اين شعر را با طعنه برايم خوانده و بعد از كنارم گذشته بود . مثل اينكه بخواهم براي خودم لالايي بخوانم آنقدر تكرارش كردم كه خواب چشمانم را ربود .با شنيدن صداي گنگ و نامفهومي چشمانم را باز كردم . با ديدن مامان چند بار پلك زدم و با زبان سنگين گفتم :
- شماييد مامان ؟ مگر هنوز سركار نرفتيد ؟
پتو را كه از رويم كشيد باعث شد خواب كاملا از سرم بپرد و بعد گفت :
- فرناز جون ساعت از پنج بعد از ظهر هم گذشته آنوقت تو هنوز خوابي ! حداقل پاشو يه چيزي بخور امان از دست تو كه با اين بي اشتهاييت مرا مدام زجر مي دهي ...
ابروهايم را در هم كشيدم و گفتم :
- ساعت پنج بعد از ظهر يعني من تا حالا خواب بودم !
ناگهان به ياد امتحان افتادم و سريع از جاي خود بلند شدم و به مامان گفتم :
- واي هيچي نخوندم !
مامان غرغر كنان گفت :
- آخه تو با اين شكم خالي چيزي هم ياد مي گيري ؟
مامان اين را گفت و از اتاق بيرون رفت . با عجله كتابم را باز كردم و سعي كردم براي دقايقي هم كه شده مطالعه اي داشته باشم ولي فقط توانستم چند صفحه از آن را بخوانم چون با به ياد آوردن مهماني امشب نوعي دلشوره بر وجودم حاكم شد در حقيقت هر كاري مي كردم فكر و خيال اين باربد لعنتي مرا رها نمي كرد ؟ خودكارم را برداشتم و با خطي درشت و كشيده در اولين صفحه ي كتابم اين بيت شعر حافظ را كه مدام در ذهنم مي چرخيد را نوشتم .
« هوا خواه توام جانا و مي دانم كه مي داني
كه هم ناديده مي بيني و هم نانوشته مي خواني »
در حالي كه شعر را مي نوشتم اشك گرمي از چشمانم سرازير شد و قلبم را به درد آورد بار دگر مرغ دلم بسوي باربد پر كشيد و چهره ي زيبا و دوست داشتني اش را چندين بار در خيال خود به تصوير كشيدم و ساعتي را به يادش خوش گذراندم . با صداي مامان كه ضربه اي به در اتاقم زد از خيال بيرون آمدم و با عجله اشكهايم را پاك كردم . او بدون اين كه وارد اتاق شود صدايم زد و گفت :
- فرناز جان هر چه زودتر خودت را آماده كن تا الان هم كلي دير كرديم .
با شنيدن حرف مامان نگاهم به پنجره افتاد هوا كاملا تاريك شده بود . آه بلندي كشيدم و بعد بدون اينكه درسي خوانده باشم كتاب را بستم و از جايم بلند شدم و شروع به آماده شدن كردم .
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۸-۹-۱۳۹۲, ۱۱:۵۷ صبح
یافتن

تبلیغات

Bia2Aroosi
کانال خانوم گل'
کاربر خانوم گل

*
وضعیت : آفلاین
ارسال‌ها:
686
تاریخ عضویت:
مرداد ۱۳۹۲
مدال ها

اعتبار: 49


محل سکونت : تهران
ارسال: #6
RE: رمان یک قدم تاعشق
* * * *با ديدن اتومبيل باربد كه گوشه اي از پاركينگ پارك شده بود فهميدم كه آنها زودتر از ما رسيدند دوباره دستخوش احساسات شدم و قلبم شروع به تپيدن در سينه ام كرد . دقايقي بعد با ديدن فواد و عاطفه همگي به وجد امديم و آغاز زندگي جديدشان را تبريك گفتيم و سپس به طرف سالن پذيرايي رفتيم . هر دو خانواده با ديدن هم گرم خوش و بش شدند اما با ديدن باربد تنها توانستم با لحن سردي با او سلام و احوالپرسي كنم و او هم با همان لحن جوابم را داد در مقابل هم كاملا سر سنگين بوديم . روي مبلي خود را رها كردم و بدون توجه به اطرافيان كه گرم گفتگو بودند در لاك خود فرو رفتم . البته هراز گاهي نگاهي به دكوراسيون زيباي سالن مي كردم و در دل سليقه و كدبانو گري عاطفه را تحسين مي نمودم . وجود باربد سبب شده بود كه بيش از اين نتوانم آن فضاي سنگين را تحمل كنم به ناچار از جايم بلند شدم و به بهانه كمك كردن به عاطفه به طرف آشپزخانه رفتم . هر دو خانواده شام را در فضاي گرم و كاملا صميمي صرف كردند تنها من بودم كه نتوانستم با هيچ كدام ارتباط صميمي برقرار كنم حتي باربد هم حسابي با ، بابا و مامان و فواد صميمي شده بود و از هر دري با آنها صحبت مي كرد . در دل دعا كردم كه هر چه زودتر اين ساعات لعنتي بگذرد و به خانه برگردم اما انگار ساعت هم با من لج كرده بود چون هر چه به ساعت نگاه مي كردم چيزي جز كندي عقربه ها نمي ديدم . ديگر بيش از اين نتوانستم در برابر باربد خود را بي تفاوت نشان دهم به همين خاطر رو به مامان و بابا كردم و گفتم :
- بابا جون من فردا امتحان دارم و هيچي هم نخوندم .
بابا كه در جريان امتحانم بود حرفم را قطع كرد و گفت :
- چشم دخترم تا دقايقي ديگر خواهيم رفت .

فواد با شوخي گفت :
- فرناز جون يه امشب را بي خيال درس و امتحان شو فردا هم توي جلسه تو و باربد خان با هم همكاري كنيد .
باربد با حرف فواد خنديد و گفت :
- مشكل اينه كه من هم هيچي نخوندم ...
عاطفه حرف باربد را بريد و گفت :
- پس با اين حساب فردا دو صفر كله گنده در ربگه هاي شما به ثبت خواهد رسيد .
ناگهان من و باربد هم زمان با هم رو به عاطفه گفتيم :
- عاطفه جان ديگه اينقدر هم تنبل نيستيم !
سپس هر دو نگاهي به هم انداختيم و ناخواسته لبخند زديم لبخندش به يكباره وجودم را گرماي خاصي بخشيد . باربد اشاره به پدر و مادرش كرد و گفت :
- بهتره ما هم برويم .
فواد و عاطفه دوباره از ما خواستند تا ساعتي ديگر بمانيم اما چون باربد گفت كمي هم به فكر من و فرناز خانم باشيد ديگر اصراري براي ماندنمان نكردند با بلند شدن بابا و مامان همگي خداحافظي كرديم . باربد بار ديگر ما را شرمنده كرد و براي رساندنمان پيش قدم شد به محض اينكه در اتومبيل باربد نشستم تا زماني كه به مقصد برسيم در سكوت مطلق فرو رفتم و با فكر و خيال او اين دقايق را سپري كردم . زماني كه مي خواستم پياده شوم با زيركي گفت :
- فرناز خانم اينقدر بهش فكر نكن .
هراسان رويم را به طرفش برگرداندم و با عجله گفتم :
- اما من به كسي فكر نمي كردم !
باربد در عين خونسردي لبخند مرموزي زد و گفت :
- مگه به خودت شك داري ؟ من كه كسي را نگفتم منظورم امتحان فردا بود !
او به همين راحتي به قولي « يك دستي زد و دو دستي گرفت » خيلي راحت فكرم را مي خواند از ذكاوت بيش از حدش به ستوه آمدم . در ان لحظه هيچ حرفي به يادم نيامد كه در جوابش بگويم تنها با حرص نگاهش كردم و با حالت عصبي از اتومبيلش پياده شدم . از پنجره ماشين نگاهم كرد و دوباره به آرامي گفت :
- زياد حرص نخور مهم نيست ! شب خوبي داشته باشي .
اين را گفت و سپس دستي به علامت خداحافظي براي مامان و بابا تكان داد و به سرعت گذشت .

* * * *
روزها و هفته ها و ماه ها تبديل به سال شدند . دقيقا يك سال ديگر گذشت اما هيچ جرقه اي در عشق من نخورد . خود من هم از اين عشق يك طرفه و بي سرانجام ديگر خسته شده بودم . تمام عشقي كه نسبت به باربد داشتم را در دلم دفن كرده و سعي كردم با گرفتن واحد هاي بيشتر و سرگرم كردن خمدم به درس ها از فكر و خيال او دور شوم و مهمتر از آن مي خواستم هر چه زودتر درسم را تمام كنم و خود را از آن مخمصه نجات دهم . در اين مدت خواستگاران زيادي به ليست خواستگارانم افزوده شده بود كه همگي را بدون فكر كردن رد مي كردم زيرا تحت هيچ شرايطي نمي توانستم ازدواج كنم و عشق ديگري را در قلبم جا دهم . در ضمن رامين هم چندين بار رسما از خانواده ام مرا خواستگاري كرد كه نه تنها خانواده ام به او جواب رد دادند بلكه فواد با تهديد او را از من دور كرد .

پنجشنبه بود و من خسته از دانشگاه برگشته بودم اما كسي خانه نبود . ناگهان چشمم به يادداشتي كه به در اتاقم بود افتاد « فرناز جون عاطفه در بيمارستان بستري شده من و بابت به ديدنش رفتيم اگر خواستي به اين آدرس بيا »كمي جا خوردم و بعد با خودم گفتم عاطفه ؟ مگه چش شده ؟ ناگهان با دست به سرم كوبيدم و به خاطر فراموشيم خودم را سرزنش كردم تازه يادم آمد كه او در حال گذراندن دوران سخت بارداري بوده و يقينا حالا ... ذوقي كردم و حرفم را خوردم با عجله وسايلم را روي تخت پرت كردم و در حالي كه بشكن مي زدم با خودم گفتم عمه شدم آخ جون ... از خانه بيرون آمدم و تاكسي گرفتم و خودم را به بيمارستان رساندم . زماني كه من رسيدم ساعتي مي شد كه عاطفه فارغ شده بود ... نفس زنان وارد اتاق شدم مامان و خانم آشتياني دور تخت عاطفه ايستاده بودند كه به محض ديدن من با ذوق گفتند فرناز جان بيا ببين عاطفه چه پسر كاكل زري و نازي زاييده ! در حالي كه به شدت ذوق كرده بودم به كنار تخت عاطفه رفتم خواب بود گونه اش را آرام بوسيدم و سپس به نوزادي كه در كنارش بود نگاه كردم و بعد با ذوق و شوق بغلش كردم و قربان صدقه اش رفتم . به چهره ي زيبايش خيره شدم تركيبي از چهره فواد و عاطفه را داشت و در نهايت بسيار ملوس و دوست داشتني به نظر مي امد در همين ابتدا مهرش انچنان به دلم افتاد كه لحظه اي او را از خودم دور نمي كردم . از پشت پنجره او را به بابا و فواد و همچنين باربد كه تازه رسيده بود نشان دادم هر كدام خوشحاليشان را به نوعي ابراز كردند . با ترخيص شدن عاطفه از بيمارستان فواد براي سلامتي همسر و فرزندش گوسفندي را قرباني كرد و بعد همه را به منزلش دعوت نمود . طبق خواسته عاطفه اسم نوزاد را نويد گذاشتند . عاطفه به حدي از لحاظ روحي و جسمي خسته بود كه نرسيده به خواب عميقي فرو رفت و من با كمال ميل از نويد كوچولو مراقبت مي كردم . در اتاق كنار گهواره در حالي كه به چهره ي زيباي نويد كوچولو خيره شده بودم خم شدم و او را بوسيدم و با لحن كودكانه اي به او گفتم ،آخه نويد كوچولو تو به كي رفتي كه اينقدر خوشگل شدي ! به بابا يا مامان ؟ در اين هنگام از پشت سرم صدايي شنيدم كه درست مثل من با لحن كودكانه جوابم را داد و گفت :
- من به دايي باربد رفته ام كه اينقدر خوشگل شدم مگه نمي دوني حلال زاده به داييش ميره ؟
سرم را برگرداندم و به او نگاه كردم ، باربد لبخند زيبايي به رويم زد كه حرارت و داغي آن را در زير پوستم احساس كردم و با شرم رويم را از او گرفتم . در همان لحظه هم نويد شروع به گريه كرد خيلي زود فهميدم كه پوشكش را خيس كرده با اينكه هيچگونه تجربه اي نداشتم اما خيلي ماهرانه پوشك او را عوض كردم كه اين كارم از چشم تيز بين باربد دور نماند و نگاهي پر از شيطنت به من كرد و گفت :
- فرناز خانم بچه داريت هم كه عاليه فكر نمي كنم در آينده مشكلي در اين مورد داشته باشي !
از شنيدن حرفش گونه هايم سرخ شد و بدون اينكه نگاهش كنم گفتم :
- من به بچه ها علاقه زيادي دارم .
باربد با شيطنت گفت :
- پس خوش به سعادت بچه ها !
باربد اين را گفت و از اتاق بيرون رفت با رفتنش نفس عميقي كشيدم و با خود گفتم امان از تو كه هفت خط روزگاري . لحظاتي بعد در حالي كه نويد در آغوشم به خواب رفته بود از اتاق بيرون آمدم و به جمع پيوستم . خلاصه آن روز با تولد نويد يكي از بهترين روز هاي زندگيم رقم خورد و من تاريخ آن را در دفترچه خاطراتم ثبت كردم .
*********

يك روز كه مثل هميشه وارد دانشگاه شدم در حالي كه به طرف سالن مي رفتم باربد را ديدم كه با چهره شادي به طرفم آمد بر خلاف هميشه سلام و احوال پرسي گرمي كرد و سپس گفت :
- فرناز خانم به جاي رفتن به كلاس بهتره اول سري به برد بزنيد .
با بي تفاوتي گفتم :
- مگه روي برد چه خبره ؟
باربد خيلي شمرده گفت :
- ظاهرا قراره يك اردوي علمي تحقيقاتي در استان اصفهان برگزار بشه از هر كلاس دانشجويان ممتاز را دعوت كرده اند كه اسم شما هم جزء آنهاست بهتون تبريك مي گم .
ناگهان از زبانم پريد و گفتم :
- شما چطور ؟ شما هم دعوت داريد ؟
باربد نگاهم كرد و بعد از خنده كوتاهي كه باعث شد از شرم سرخ شوم گفت :
- خيالت راحت من هم دعوت شدم .
از دست خودم حسابي عصباني شدم و در دل به خود گفتم حقته دختره ي احمق مدام با اين خنگ بازي هايي كه در مي آوري دستت را رو مي كني . آخه چي مي شد يك دقيقه دندان روي جيگر مي گذاشتي و خودت روي برد را نگاه مي كردي ؟ با حالتي عصبي از كنارش گذشتم و با ديدن اسم هر دويمان كه پشت سرهم نوشته شده بود خوشحال و خندان در حالي كه به خودم مي باليدم به كلاس رفتم . در كلاس به تنها چيزي كه توجه نكردم درس دادن استاد بود مدام در فكر اين اردوي تحقيقاتي بودم و از اينكه با ، باربد همسفر خواهم شد احساس خوشايندي داشتم . به هر حال آن روز بر خلاف روز هاي قبل شاد و شنگول از دانشگاه بيرون آمدم هنگام سوار شدن در تاكسي ناگهان تصميمم عوض شد و به جاي رفتن به خانه آدرس منزل فواد را دادم آخه بدجوري دلم براي نويد تنگ شده بود . عاطفه با ديدنم خوشحال شد و با مهرباني در آغوشم كشيد و گفت :
- چه عجب فرناز جون يادي از ما كردي ؟
خنديدم و در جوابش گفتم :
- اختيار داريد عاطفه جون ما هميشه به ياد شما هستيم .
بعد نگاهي به اطراف كردم و گفتم :
- نويد جون خوابه ؟
- آره خواب تشريف دارند . اين بچه اگر بيدارش نكني كه شير بخوره هيچ وقت بيدار نمي شه .
در حالي كه به طرف اتاقش مي رفتم تا او را بيدار كنم گفتم :
- پدرش را در مي اورم مگه ميذارم كه اين طور با ناز بخوابه !
بالاي تختش ايستادم و به چهره ي زيبا و معصومش نگاه كردم كه چه معصومانه به خواب رفته بود . به آرامي بغلش كردم و چند بار گونه اش را بوشيدم تا بلكه بيدار شود اما مثل اينكه حق با عاطفه بود و او بيش از حد خواب آلود بود به ناچار او را در تختش گذاشته و از اتاقش بيرون آمدم و با تعارف عاطفه روي مبل نشستم و دقايقي بعد گرم صحبت شديم . آنچنان با عاطفه احساس صميميت مي كردم كه گويي دوست ديرينه ام است عاطفه زن بي نظير و فوق العاده مهرباني بود كه فورا آدم را جذب مي كرد . خلاصه بعد از اينكه از هر دري صحبت كرديم به او گفتم :
- عاطفه جون دوست دارم آلبوم خانوادگيت را ببينم مي شه خواهش كنم نشانم بدهي ؟
عاطفه با چهره ي خندان گفت :
- البته كه مي شه عزيزم الان مي اورم .
آلبوم تنها بهانه اي بود كه مي توانستم با نگاه كردن به عكس ها يك سري اطلاعات از باربد كسب كنم .
طولي نكشيد كه عاطفه دو آلبوم بزرگ آورد و در كنارم نشست و بعد به اتفاق هم شروع به ورق زدن كرديم ، آلبوم اول به كودكي عاطفه و باربد اختصاص داشت . هر ورقي كه مي زدم با ديدن عكس بچگي باربد كه بسيار تپل و بامزه بود ذوق مي كردم يقينا اگر عاطفه نبود تك تك عكس هايش را مي بوسيدم اما به ناچار احساساتم را كنترل مي كردم و فقط به گفتن عكس هاي خيلي جالبيه اكتفا مي كردم . در هر عكسي از باربد نوعي شيطنت در چهره اش نمايان بود لبخندي زدم و به عاطفه گفتم :
- از ظاهر عكس هاي آقا باربد معلومه كه بچه ي شيطوني بوده ؟
عاطفه در حالي كه به عكس باربد خيره شده بود گفت :
- دقيقا همين طور بود از در و ديوار بالا مي رفت حتي من كه دو سال از او بزرگتر بودم هرگز توان مقابله با او را نداشتم و مرتب از او كت مي خوردم.
عاطفه در اين جا سكوت كرد و سپس ادامه داد :
- بعضي وقت ها كه به اين عكس ها نگاه مي كنم باورم نمي شه كه اين همه سال گذشته باشه و ما بزرگ شده باشيم آخه كي باورش مي شه كه باربد اينقدر سر به زير و مودب شده باشه !
در دل به اين حرف عاطفه خنديدم و گفتم :
- مودب ! خيلي هم مودبه ... آقايي هم كه از سر و رويش مي باره واقعا كه ...
آلبوم را بستم و ديگري را برداشتم كه با ورق زدن آن دريافتم كه تمام عكس ها مربوط به اقوام درجه يك آنها هستند مثل عمو ، عمه و خاله ... كه هر كدام به نوعي در كنار عاطفه و يا خانواده اش عكس يادگاري گرفته بودند . در يكي از عكس ها با ديدن رامين و خواهرش در كنار باربد قلبم فرو ريخت و يك لحظه به تصور اينكه نامزد واقعي باربده ، وحشتي عميق در دلم افتاد اما خودم را به زحمت كنترل كردم تا با خونسردي چيزهايي را از زبان عاطفه بيرون بكشم . بنابراين خنده تصنعي كردم و گفتم :
- عاطفه جان اين دختر كيه ؟
- راحيل دختر عمومه و اينم رامين ، مي شناسيش كه ؟
- بله كاملا چه دختر عموي خوشگلي داري حتما تا حالا نامزد كرده ؟

عاطفه با بي تفاوتي گفت :
- نه نامزد نيست ... اما يك زماني عموي خدا بيامرزم اسم باربد را روي او گذاشت آخه خيلي دوست داشت كه باربد دامادش بشه گر چه بعد از فوت عمو ، زن عمويم هنوز هم خيلي اصرار داره كه باربد با دخترش ازدواج كنه اما باربد هيچ علاقه اي به راحيل نداره حتي همين چند وقت پيش بابا و مامان از او خواستند كه در صورت تمايل به ازدواج با راحيل برايش به خواستگاري بروند اما باربد محكم و قاطعانه گفت تحت هيچ شرايطي او را نمي خواهد و از آنها خواست ديگر اسمي از راحيل پيش او نياورند بابا هم وقتي ديد كه باربد مخالفه ديگه اصراري نكرد و قضيه را همان جا تمام كرد.
با پايان يافتن حرف عاطفه نفس عميقي كشيدم و در دل گفتم آخيش راحت شدم بالاخره از اين بابت خيالم راحت شد چقدر دوست داشتم از عاطفه بپرسم كه آيا باربد كسي را دوست دارد ؟ اما شرم مانعم شد و هيچ نگفتم و به همين اطلاعاتي كه بدست آورده بودم قناعت كردم و بعد آلبوم را بستم و كنار ميز نهادم . عاطفه فنجاني چاي برايم ريخت مشغول نوشيدن چاي بودم كه صداي گريه نويد بلند شد با عجله از روي مبل بلند شدم و به عاطفه گفتم :
- اجازه بده من او را بياورم دوست دارم خودم آرومش كنم .
عاطفه خنديد و گفت :
- نترس عمه خانم الان چنان صداي گريه اش بلند مي شود كه دو دستي او را تقديم خودم مي كني .
بدون توجه به حرف هاي عاطفه به اتاق نويد رفتم و او را بغل كردم و محكم به سينه ام چسباندمش هنوز چند گامي به جلو نرفته بودم كه آرام شد و با چشماني باز به من زل زد ، از اين حركت او كلي ذوق كردم و بارها قربان صدقه اش رفتم . اصرار عاطفه براي ماندن من بي فايده بود يك بار ديگر نويد را بوسيدم و شتابان از عاطفه خداحافظي كردم و به خانه برگشتم .
امضای best lady
دیدم روی قلبش نوشته است شکستنیست مواظب باشید...من روی قلبم نوشتم شکسته است راحت باشید...
۲۸-۹-۱۳۹۲, ۱۱:۵۸ صبح
یافتن
موضوع بسته شده است 



ّبرگزیده مردمی ششمین جشنواره وب ایران در بخش خانواده و کودک
Top of Page
کپی برداری بدون ذکر منبع مجاز نبوده و تمامی حقوق متعلق به © انجمن خانوم گل می باشد